7
¹ Kryeprifti tha: "Vallë, kështu vërtet janë këto punë?"
² Ai tha: "O vëllezër dhe etër, dëgjoni! Perëndia i lavdisë iu shfaq atit tonë Abraham kur ishte në Mesopotami, përpara se të banonte në Haran,
³ dhe i tha: ‘Ik prej vendit e prej farefisit tënd dhe eja në vendin që do të të tregoj Unë.’
⁴ Ai u largua prej vendit të kaldenjve dhe u vendos në Haran. Dhe prej andej, pasi i vdiq i ati, Perëndia e solli në këtë vend ku po banoni ju tani.
⁵ Nuk i dha asnjë trashëgim në të, as edhe një pëllëmbë tokë, por i premtoi që t’ia jepte si pronë atij dhe pasardhësve të tij, megjithëse në atë kohë nuk kishte fëmijë.
⁶ Pra, Perëndia i foli kështu: ‘Pasardhësit e tu do të banojnë si të huaj në dhe të huaj dhe do t’i skllavërojnë e do t’i keqtrajtojnë për katërqind vjet.
⁷ Por, kombin, skllevër të të cilit do të bëhen, do ta gjykoj Unë Vetë,’ tha Perëndia: ‘dhe pastaj ata do të dalin dhe do të më shërbejnë Mua në këtë vend.’
⁸ Pastaj i dha besëlidhjen e rrethprerjes. Kështu Abrahamit i lindi Isaku dhe e rrethpreu ditën e tetë; Isakut i lindi Jakobi dhe Jakobit të dymbëdhjetë patriarkët.
⁹ Patriarkët, duke pasur smirë për Jozefin, e shitën si skllav në Egjipt. Por Perëndia ishte me të.
¹⁰ E shpëtoi nga të gjitha mundimet, i dha hir dhe mençuri përpara Faraonit, mbretit të Egjiptit, dhe e caktoi guvernator të Egjiptit dhe të mbarë shtëpisë së tij.
¹¹ Një zi buke e mbuloi tërë Egjiptin dhe Kanaanin, duke sjellë një mjerim të madh; etërit tanë nuk mund të gjenin ushqim.
¹² Por kur Jakobi dëgjoi që në Egjipt kishte grurë, dërgoi herën e parë etërit tanë.
¹³ Herën e dytë Jozefi u dha të njohur vëllezërve të tij dhe Faraoni e mori vesh nga ç’familje vinte Jozefi.
¹⁴ Jozefi dërgoi dhe ftoi Jakobin, atin e vet, dhe të gjithë farefisin, shtatëdhjetë e pesë veta gjithsej.
¹⁵ Pastaj Jakobi zbriti në Egjipt dhe atje vdiq ai dhe etërit tanë.
¹⁶ Prej andej i sollën në Sikem dhe i vunë në varrin që pati blerë me para Abrahami prej bijve të Emorit në Sikem.
¹⁷ Por, ndërsa po afronte koha e premtimit që Perëndia i kishte dhënë Abrahamit, numri i njerëzve tanë në Egjipt u shtua dhe u shumua.
¹⁸ Pastaj doli një mbret tjetër, i cili nuk e njihte Jozefin.
¹⁹ Ky përdori mashtrime me njerëzit tanë dhe i keqtrajtoi etërit tanë, aq sa i detyroi t’i flaknin foshnjat e tyre, që të vdisnin.
²⁰ Në këtë kohë lindi Moisiu, një fëmijë i dashur për Perëndinë; tre muaj u përkujdesën për të në shtëpinë e të atit.
²¹ Kur e nxorën jashtë, atë e mori e bija e Faraonit dhe e rriti si birin e vet.
²² Moisiu u edukua me gjithë mençurinë e egjiptianëve; ishte i fuqishëm në fjalë dhe në vepra.
²³ Por kur mbushi moshën dyzet vjeç, pati dëshirë të vizitonte vëllezërit e vet, bijtë e Izraelit.
²⁴ Kur pa dikë që po trajtohej padrejtësisht, i doli krah dhe mori hak për të shtypurin, duke goditur egjiptianin.
²⁵ Moisiu mendonte se vëllezërit e vet do ta kuptonin se Perëndia po u jepte shpëtim nëpërmjet dorës së tij, por ata nuk e kuptuan.
²⁶ Ditën tjetër doli para tyre kur ata po ziheshin, dhe u përpoq t’i pajtonte, duke thënë: ‘O burra, jeni vëllezër, përse ia bëni me të padrejtë njëri-tjetrit?’
²⁷ Por ai që ia bënte me të padrejtë të afërmit të vet, e shtyu tutje, duke thënë: ‘Kush të ka caktuar ty të parë dhe gjykatës mbi ne?
²⁸ Mos do që të më vrasësh, ashtu siç vrave dje egjiptianin?’
²⁹ Dhe Moisiu, për shkak të kësaj fjale, iku dhe jetoi si i huaj në Madian, ku i lindën dy djem.
³⁰ Kur u mbushën dyzet vjet, atij iu shfaq një engjëll në shkretëtirën pranë malit Sinai, në flakën e zjarrit të një drize.
³¹ Moisiu, me ta parë, u mrekullua me këtë pamje; kur u afrua për ta vënë re më nga afër, u dëgjua zëri i Zotit,
³² ‘Unë jam Perëndia i etërve të tu, Perëndia i Abrahamit, i Isakut dhe i Jakobit.’ Moisiu dridhej nga frika dhe nuk guxonte ta vështronte.
³³ Por Zoti i tha: ‘Hiqi sandalet nga këmbët, sepse vendi ku po shkel, është tokë e shenjtë.
³⁴ Unë e kam parë mirë mundimin e popullit Tim në Egjipt, i kam dëgjuar rënkimet e tyre dhe kam zbritur që t’i çliroj; dhe tani, eja se do të të dërgoj në Egjipt.’
³⁵ Atë Moisi, të cilin ata e kishin mohuar kur i thanë: ‘Kush të caktoi ty të parë dhe gjykatës?’, pikërisht atë kishte dërguar Perëndia si të parë dhe si çlirues me ndihmën e engjëllit, që i ishte shfaqur atij te driza.
³⁶ Ky i nxori ata jashtë nga Egjipti dhe bëri mrekulli dhe shenja në Egjipt, në Detin e Kuq dhe në shkretëtirë për dyzet vjet.
³⁷ Ky është ai Moisi që u tha bijve të Izraelit: ‘Perëndia do t’ju nxjerrë një profet prej vëllezërve tuaj, një profet si unë.’
³⁸ Ky është ai që ishte me njerëzit e mbledhur në shkretëtirë bashkë me engjëllin që i foli atij në malin Sinai; atje ishin edhe etërit tanë; ai mori fjalët e gjalla për të na i dhënë neve.
³⁹ Etërit tanë nuk deshën t’i binden; për më tepër e hodhën poshtë dhe i kthyen zemrat nga Egjipti,
⁴⁰ kur i thanë Aaronit: ‘Na bëj disa perëndi që të na paraprijnë; sepse këtij Moisiu që na nxori nga toka e Egjiptit, nuk e dimë ç’i ka ndodhur.’
⁴¹ Në ato ditë ata bënë një idhull në formën e një viçi, i sillnin flijim dhe gëzoheshin me veprat e duarve të tyre.
⁴² Por Perëndia u largua prej tyre dhe i la të adhurojnë ushtrinë e qiellit, ashtu siç është shkruar në librin e profetëve. ‘Mos më ofruat Mua kurbane dhe flijime për dyzet vjet në shkretëtirë, o shtëpi e Izraelit?
⁴³ Ju ngritët tendën e Molokut dhe yllin e perëndisë [suaj] Remfan, figura që i bëtë për t’i adhuruar; prandaj do t’ju mërgoj përtej Babilonisë.’
⁴⁴ Etërit tanë kishin tendën e dëshmisë në shkretëtirë, siç kishte urdhëruar Ai që i kishte thënë Moisiut, ta bënte atë sipas shëmbëlltyrës që kishte parë.
⁴⁵ Etërit tanë, pasi e morën tendën, e sollën bashkë me Joshuan në vendin që ishte pronë e kombeve, të cilat Perëndia i kishte përzënë përpara etërve tanë, deri në ditët e Davidit.
⁴⁶ Ky gjeti hir përpara Perëndisë dhe kërkoi të gjente një vend banimi për Perëndinë e Jakobit.
⁴⁷ Por Solomoni ishte ai që i ndërtoi Atij shtëpi.
⁴⁸ Megjithatë, Më i Larti nuk banon në shtëpi të bëra nga duar njerëzish, siç thotë profeti,
⁴⁹ ‘Qielli është froni Im dhe toka është stol për këmbët e Mia. Ç’lloj shtëpie do të më ndërtoni ju Mua? Cili është vendi i prehjes Sime?
⁵⁰ A nuk ishte dora Ime ajo që i bëri të gjitha këto gjëra?’
⁵¹ O njerëz kokëfortë, të parrethprerë nga zemra e nga veshët, ju gjithmonë i kundërviheni Frymës së Shenjtë. Edhe ju po veproni si etërit tuaj.
⁵² Cilin nga profetët nuk e përndoqën etërit tuaj? I vranë ata që kishin shpallur më parë ardhjen e Të Drejtit. Dhe tani ju jeni bërë tradhtarët dhe vrasësit e Tij.
⁵³ Ju e morët ligjin që u vu në jetë nëpërmjet engjëjve dhe nuk e mbajtët."
⁵⁴ Kur dëgjuan këto, ata filluan të tërbohen në zemrat e tyre dhe t’i kërcëllojnë dhëmbët atij.
⁵⁵ Por Stefani, i mbushur me Frymën e Shenjtë, i mbërtheu sytë në qiell dhe pa lavdinë e Perëndisë dhe Jezusin duke qëndruar nga e djathta e Perëndisë
⁵⁶ dhe tha: "Ja, po shoh qiejt të hapen dhe Birin e Njeriut duke qëndruar nga e djathta e Perëndisë."
⁵⁷ Por ata bërtitën me zë të lartë, zunë veshët dhe të gjithë së bashku u turrën mbi të.
⁵⁸ Si e flakën jashtë qytetit, filluan ta qëllojnë me gurë. Ndërkohë dëshmitarët i vunë rrobat e veta tek këmbët e një djaloshi me emrin Saul.
⁵⁹ Ata vazhdonin ta qëllonin Stefanin me gurë, ndërsa ky i bënte thirrje Zotit dhe thoshte: "O Zoti Jezus, pranoje frymën time!"
⁶⁰ Pasi ra në gjunjë, thirri me zë të lartë: "O Zot, mos e vër mbi ta këtë mëkat." Si tha këtë, ra në gjumë.