5
¹ Por një burrë me emrin Anania, së bashku me të shoqen Safira, shiti një arë,
² dhe me dijeni të gruas, mbajti për vete një sasi të parave. Solli pjesën tjetër dhe e vuri te këmbët e apostujve.
³ Pjetri tha: "Anania, përse të ka mbushur Satani zemrën që të gënjesh Frymën e Shenjtë dhe të mbash për vete prej parave të arës?
⁴ A nuk ishte jotja, sa ishte e pashitur? Dhe, pasi u shit, a nuk ishin paratë të tuat? Ç’pate që e mendove në zemrën tënde këtë veprim? Nuk ke gënjyer njerëzit, por Perëndinë."
⁵ Anania, me të dëgjuar këto fjalë, ra përtokë dhe dha shpirt; një frikë e madhe i zuri të gjithë ata që e dëgjuan.
⁶ Të rinjtë, si u ngritën, e mbështollën, e nxorën jashtë dhe e varrosën.
⁷ Pastaj, rreth tri orë më vonë, erdhi e shoqja, e cila nuk dinte ç’kishte ndodhur.
⁸ Pjetri i tha: "Më thuaj, a e dhatë arën për kaq?" Ajo tha: "Po, për aq."
⁹ Atëherë Pjetri i tha: "Ç’patët që ratë në një mendje për të vënë në provë Frymën e Zotit? Ja, te dera janë këmbët e atyre që varrosën tët shoq dhe do të të nxjerrin edhe ty."
¹⁰ Ajo ra menjëherë te këmbët e Pjetrit dhe dha shpirt. Kur hynë të rinjtë, e gjetën të vdekur dhe, pasi e nxorën jashtë, e varrosën pranë të shoqit.
¹¹ Një frikë e madhe e pushtoi të tërë kishën si edhe të gjithë ata që i dëgjuan këto.
¹² Nëpërmjet duarve të apostujve bëheshin shumë shenja dhe mrekulli në popull; të gjithë mblidheshin së bashku në portikun e Solomonit.
¹³ Nga të tjerët asnjë nuk guxonte të bashkohej me ta, megjithëse populli i ngrinte lart.
¹⁴ Megjithatë ata që besonin në Zotin, si burra ashtu edhe gra, shtoheshin edhe më shumë,
¹⁵ aq sa i nxirrnin të sëmurët nëpër rrugë dhe i vinin në shtretër e hasra, që kur të kalonte Pjetri, të paktën hija e tij të mbulonte ndonjërin prej tyre.
¹⁶ Edhe turma nga qytetet përreth Jeruzalemit vinte aty, duke sjellë të sëmurët dhe ata që lëngonin nga frymë të papastra, dhe të gjithë shëroheshin.
¹⁷ Atëherë kryeprifti, si dhe të gjithë ata që ishin me të (domethënë sekti i saducenjve), u vunë në lëvizje dhe u hyri smira.
¹⁸ I kapën apostujt dhe i shtinë në burgun publik.
¹⁹ Por një engjëll i Zotit hapi dyert e burgut gjatë natës dhe, pasi i nxori jashtë, u tha,
²⁰ "Shkoni e rrini në tempull dhe folini popullit të gjithë mesazhin e kësaj jete."
²¹ Ata, kur e dëgjuan këtë, hynë në tempull në të gdhirë dhe filluan të mësonin njerëzit. Kryeprifti dhe ata që ishin me të, me të arritur, mblodhën këshillin dhe gjithë pleqësinë e bijve të Izraelit dhe dërguan një njeri në burg që t’i sillte.
²² Kur erdhën rojat, nuk i gjetën në burg dhe si u kthyen, njoftuan,
²³ e thanë: "E gjetëm burgun të kyçur e të siguruar mirë me rojat që qëndronin te dyert. Por kur i hapëm, nuk gjetëm njeri brenda."
²⁴ Kryeroja e tempullit dhe kryepriftërinjtë, kur e dëgjuan këtë fjalë, po vritnin mendjen se si do të vente kjo punë.
²⁵ Por dikush erdhi dhe u tregoi: "Ja, burrat që ju futët në burg, po rrinë në tempull e po mësojnë popullin."
²⁶ Atëherë kryeroja së bashku me kujdestarët iu afrua atyre, por pa përdorur dhunë, sepse i druheshin popullit, se mos i vrisnin me gurë.
²⁷ Me t’i sjellë, i vunë të qëndronin para këshillit. Kryeprifti u bëri pyetje,
²⁸ duke thënë: "A nuk ju dhamë urdhër të rreptë që të mos mësoni më në emër të Atij? Ja, e keni mbushur Jeruzalemin me mësimet tuaja dhe keni ndër mend të na bëni fajtor për gjakun e atij njeriu."
²⁹ Por, Pjetri dhe apostujt u përgjigjën dhe thanë: "Duhet t’i bindemi Perëndisë më shumë sesa njerëzve.
³⁰ Perëndia i etërve tanë ngjalli Jezusin, të cilin ju e vratë duke e varur në një dru.
³¹ Këtë Perëndia e ngriti në të djathtën e Vet, si Princ dhe Shpëtimtar, për t’i dhënë Izraelit pendimin dhe faljen e mëkateve.
³² Ne jemi dëshmitarë të këtyre gjërave, po ashtu edhe Fryma e Shenjtë, të cilën Perëndia ua dha atyre që i binden Atij."
³³ Duke e dëgjuar këtë, ata tërboheshin dhe mendonin që t’i vrisnin.
³⁴ Por një farize, me emrin Gamaliel, mësues i Ligjit dhe i nderuar nga gjithë populli, u ngrit dhe pasi urdhëroi që t’i nxirrnin jashtë apostujt për pak kohë,
³⁵ u tha: "O burra të Izraelit, mendohuni mirë për ato që keni ndër mend t’u bëni këtyre njerëzve.
³⁶ Sepse pak kohë më parë, u ngrit Teuda, duke pretenduar se ishte dikushi, dhe rreth katërqind veta u bashkuan me të. Ai u vra dhe gjithë sa iu bindën atij, u shpërndanë dhe u zhdukën.
³⁷ Pas këtij, në ditët e regjistrimit të popullsisë, u ngrit Juda galileasi dhe tërhoqi popullin pas vetes; edhe ai u zhduk dhe gjithë sa iu bindën atij, u shpërndanë.
³⁸ Tani po ju them, qëndroni larg prej këtyre njerëzve dhe lërini në punën e tyre, sepse, nëse ky plan ose kjo vepër është prej njerëzve, do të prishet.
³⁹ Nëse është prej Perëndisë, ju nuk do të mund t’i shkatërroni dot. Ju veçse do të përfundoni duke luftuar Perëndinë." Dhe ata u bindën prej këtyre fjalëve.
⁴⁰ Pasi i thirrën apostujt dhe i rrahën, i urdhëruan të mos flitnin në emër të Jezusit dhe i liruan.
⁴¹ Atëherë apostujt u larguan nga këshilli, të gëzuar, sepse u vlerësuan të denjë të çnderohen për shkak të emrit të Tij.
⁴² Çdo ditë, në tempull dhe duke shkuar shtëpi në shtëpi, apostujt nuk pushonin së mësuari njerëzit dhe së predikuari Jezusin si Krisht.