4
¹ Ndërsa i flisnin popullit, tek ata u afruan kryepriftërinjtë, kryeroja e tempullit dhe saducenjtë,
² të zemëruar që ata mësonin popullin dhe shpallnin me anë të Jezusit ngjalljen e të vdekurve.
³ Ata kapën Pjetrin dhe Gjonin dhe i shtinë në burg deri të nesërmen, sepse tashmë ishte ngrysur.
⁴ Shumë prej atyre, që e dëgjuan fjalën, besuan, dhe numri i burrave arriti [rreth] pesë mijë.
⁵ Ndodhi që të nesërmen, krerët e tyre, pleqtë dhe skribët u mblodhën në Jeruzalem.
⁶ Aty ishin edhe kryeprifti Ana, Kaifa, Gjoni, Aleksandri dhe të gjithë ata që rridhnin nga familje kryepriftërinjsh.
⁷ I vunë në mes dhe filluan t’i pyesin: "Me çfarë pushteti dhe në emër të kujt e keni bërë këtë?"
⁸ Pastaj Pjetri, i mbushur me Frymën e Shenjtë, u tha: "Krerë të popullit dhe ju o pleq,
⁹ nëse ne sot po merremi në pyetje për një të mirë që i bëmë një njeriu të sëmurë, se si u shërua ky,
¹⁰ le ta dini të gjithë ju dhe i gjithë populli i Izraelit, se në emrin e Jezus Krishtit nga Nazareti, që ju e kryqëzuat dhe që Perëndia e ngjalli prej të vdekurve, po qëndron ky përpara jush shëndetplotë.
¹¹ Ky është guri, që ju ndërtuesit e hodhët poshtë dhe u bë guri i këndit.
¹² Shpëtimi nuk gjendet tek asnjë tjetër, sepse njerëzve nuk u është dhënë asnjë emër tjetër nën qiell, me anë të të cilit ne duhet të shpëtohemi."
¹³ Duke parë guximin e Pjetrit e të Gjonit dhe pasi e kuptuan që ishin njerëz të pashkolluar dhe të thjeshtë, mbetën të habitur dhe filluan të binden se këta kishin qenë me Jezusin.
¹⁴ Kur panë njeriun që ishte shëruar duke qëndruar bashkë me ta, nuk kishin ç’të thoshin kundër tyre.
¹⁵ I urdhëruan të dalin jashtë këshillit të lartë dhe filluan të këshillohen me njëri-tjetrin,
¹⁶ duke thënë: "Çfarë do të bëjmë me këta njerëz? Sepse për të gjithë ata që banojnë në Jeruzalem, është e qartë se një mrekulli e shënuar ka ndodhur nëpërmjet tyre dhe këtë nuk mund ta mohojmë.
¹⁷ Por që të mos përhapet më shumë në popull, t’i kërcënojmë që të mos i flasin asnjë njeriu në emër të Tij."
¹⁸ I thirrën e u dhanë urdhër që të mos flisnin fare dhe të mos mësonin më në emër të Jezusit.
¹⁹ Por Pjetri dhe Gjoni u përgjigjën dhe u thanë: "Po të jetë e drejtë para Perëndisë që t’ju dëgjojmë ju më shumë se Perëndinë, atëherë gjykoni vetë.
²⁰ Sepse ne nuk mund të mos flasim për ato që kemi parë e kemi dëgjuar."
²¹ Si i kërcënuan përsëri, i lanë të lirë (pasi nuk gjetën asnjë mënyrë se si t’i dënonin), për shkak të popullit, sepse të gjithë lëvdonin Perëndinë për atë që kishte ndodhur.
²² Njeriu që kishte përjetuar mrekullinë e shërimit, ishte mbi dyzet vjeç.
²³ Me t’u liruar, shkuan te njerëzit e vet dhe u treguan gjithë sa u kishin thënë kryepriftërinjtë dhe pleqtë.
²⁴ Kur dëgjuan këtë, ata, duke iu drejtuar Perëndisë, thanë të gjithë së bashku me zë të lartë: "O Zot, Ti je Ai që ke bërë qiellin, tokën, detin dhe gjithçka në to.
²⁵ Ti je Ai që, me anë të Frymës së Shenjtë, nëpërmjet gojës së atit tonë David, shërbëtorit Tënd, the: ‘Përse tërbohen kombet? Përse thurën popujt gjëra të kota?
²⁶ Mbretërit e dheut u ngritën dhe krerët u mblodhën së bashku kundër Zotit dhe kundër Krishtit të Tij.’
²⁷ Sepse, vërtet, në këtë qytet, Herodi edhe Ponc Pilati, bashkë me kombet dhe popujt e Izraelit, u mblodhën kundër shërbëtorit Tënd të shenjtë Jezus, të cilin Ti e vajose,
²⁸ për të bërë të gjitha ato që dora dhe vullneti Yt kishin vendosur që më parë se do të ndodhnin.
²⁹ Dhe tani, o Zot, shikoji kërcënimet e tyre dhe bëj që shërbëtorët e Tu të shpallin plot guxim fjalën Tënde.
³⁰ Zgjate dorën Tënde për të shëruar e për të bërë shenja e mrekulli nëpërmjet emrit të shërbëtorit Tënd të shenjtë Jezus."
³¹ Pasi u lutën, vendi ku ishin mbledhur, u tund dhe të gjithë u mbushën me Frymën e Shenjtë dhe filluan të flasin fjalën e Perëndisë me guxim.
³² Të gjithë ata që kishin besuar, kishin një zemër dhe një shpirt të vetëm; askush nuk thoshte se prona ishte e vetja, por gjithçka e kishin të përbashkët.
³³ Apostujt, me një fuqi të madhe, bënin dëshmi për ngjalljen e Zotit Jezus dhe një hir i madh i mbuloi ata të gjithë.
³⁴ Sepse, midis tyre nuk kishte asnjë nevojtar, pasi gjithë sa ishin pronarë tokash ose shtëpish, i shitnin dhe sillnin vlerat e atyre që kishin shitur,
³⁵ dhe i vinin në këmbët e apostujve; secilit i ndahej sipas nevojës që kishte.
³⁶ Jozefi, një levit me prejardhje nga Qiproja, që apostujt e quanin Barnaba (që po të përkthehet, do të thotë Bir Ngushëllimi),
³⁷ shiti një arë që e kishte pronë të vetën. I solli paratë dhe i vuri te këmbët e apostujve.