28
¹ Si dolëm shëndoshë e mirë në breg, morëm vesh se ishulli quhej Maltë.
² Vendësit treguan ndaj nesh një mirësjellje të pazakontë; meqë kishte rënë shi dhe bënte ftohtë, ndezën një zjarr dhe na afruan të gjithëve.
³ Pali mblodhi një tufë me shkarpa dhe me t’i vënë në zjarr, doli një nepërkë nga të nxehtët dhe iu ngjit në dorë.
⁴ Vendasit, kur e panë nepërkën që varej në dorën e tij, thoshin me njëri-tjetrin: "Ky njeri është pa dyshim vrasës, sepse megjithëse shpëtoi nga deti, drejtësia nuk e lë të jetojë."
⁵ Megjithatë, ai e shkundi nepërkën në zjarr dhe nuk pësoi asgjë të keqe.
⁶ Ata prisnin që ai të ënjtej ose të binte në çast i vdekur. Por, pasi pritën për një kohë të gjatë dhe, kur panë se atij nuk po i ndodhte asgjë e pazakontë, ndërruan mendje dhe filluan të thonë që ai ishte perëndi.
⁷ Tokat aty rreth e rrotull i përkitnin të parit të ishullit, që quhej Publius. Ai na mbajti për tri ditë dhe na argëtoi me dashamirësi.
⁸ I ati i Publiusit dergjej në shtrat duke vuajtur nga ethet dhe nga barku i keq. Pali shkoi tek ai dhe, si u lut, vuri duart mbi të dhe e shëroi.
⁹ Pas kësaj ngjarjeje, pjesa tjetër e njerëzve në ishull, që kishin sëmundje, vinin tek ai dhe shëroheshin.
¹⁰ Ata na mbajtën me shumë nderime dhe, kur u nisëm për lundrim, na dhanë gjithçka që na nevojitej.
¹¹ Pas tre muajsh u nisëm me një anije të Aleksandrisë, që kishte dimëruar në ishull. Në ballë kishte shenjën e Binjakëve.
¹² Si zbritëm në Sirakuzë, qëndruam atje tri ditë
¹³ dhe prej andej, duke lundruar rreth bregut, arritëm në Regjum. Ditën tjetër filloi të fryjë juga dhe të nesërmen e asaj dite erdhëm në Puteoli,
¹⁴ ku gjetëm disa vëllezër, të cilët na u lutën të qëndronim me ta për shtatë ditë. Dhe kështu arritëm në Romë.
¹⁵ Vëllezërit atje, kur dëgjuan për ne, erdhën për të na takuar që nga Forumi i Apit dhe Tri Tavernat. Pali, kur i pa, falënderoi Perëndinë dhe mori zemër.
¹⁶ Kur hymë në Romë, Palin e lanë të banonte vetëm, me një ushtar që ta ruante.
¹⁷ Pas tri ditësh ai thirri të parët e judenjve dhe, kur u mblodhën, filloi t’u thoshte: "Unë, o vëllezër, nuk kam bërë asgjë kundër popullit tonë apo zakoneve të etërve tanë, megjithatë më kanë dorëzuar si të burgosur nga Jeruzalemi në duart e romakëve.
¹⁸ Pasi më morën në pyetje, deshën të më lironin, sepse nuk kishte asnjë shkak që unë të meritoja vdekjen.
¹⁹ Por kur judenjtë kundërshtuan, u detyrova t’i drejtohem Cezarit, por jo se kisha ndonjë akuzë kundër kombit tim.
²⁰ Për këtë arsye pra, kërkova t’ju shoh dhe të flas me ju, sepse për hir të shpresës së Izraelit jam lidhur me këtë vargua."
²¹ Ata i thanë: "Ne nuk kemi marrë letra nga Judeja për ty, as nuk ka ardhur ndonjë nga vëllezërit për të raportuar ose për të folur ndonjë gjë të keqe për ty.
²² Por duam të dëgjojmë prej teje ato që mendon, sepse e dimë që për këtë sekt flitet kudo kundër."
²³ Si i caktuan një ditë, erdhën shumë njerëz aty ku banonte. Ai u shpjegonte duke dëshmuar për mbretërinë e Perëndisë dhe përpiqej nga mëngjesi deri në mbrëmje t’i bindte për Jezusin duke u nisur nga Ligji i Moisiut dhe nga Profetët.
²⁴ Disa bindeshin me ato që thoshte ai, por të tjerë nuk besonin.
²⁵ Duke mos u marrë vesh me njëri-tjetrin, ata filluan të largohen. Atëherë Pali iu drejtua me këto fjalë: "Mirë foli Fryma e Shenjtë kur u tha etërve tuaj nëpërmjet profetit Isaia,
²⁶ ‘Shko te ky popull dhe thuaji: "Me veshë do të dëgjoni, por nuk do të merrni gjë vesh; me sy do të vështroni, por nuk do të shihni.
²⁷ Sepse zemra e këtij populli është ngurtësuar dhe veshët u janë rënduar; sytë i kanë mbyllur. Përndryshe, do të shihnin me sy, do të dëgjonin me veshë, do të kuptonin me zemër e do të ktheheshin, dhe Unë do t’i shëroja".’
²⁸ Ta dini pra, se ky shpëtim i Perëndisë iu dërgua kombeve dhe ata do ta dëgjojnë."
²⁹ Dhe kur tha këto, judenjtë patën një debat të madh midis tyre.
³⁰ Pali qëndroi plot dy vjet në banesën e vet me qira dhe i priste të gjithë ata që shkonin për ta takuar.
³¹ Me guxim dhe pa asnjë pengesë ai predikoi mbretërinë e Perëndisë dhe i mësoi njerëzit për Zotin Jezus Krisht.