27
¹ Kur u vendos që të lundronim për në Itali, Palin dhe disa të tjerë ia dorëzuan një kryeqindësi të kohortës perandorake, me emrin Jul.
² Si hipëm në një anije të Adramitit, që do të shkonte nëpër vendet gjatë brigjeve të Azisë, u nisëm për lundrim. Me vete kishim Aristarkun, një maqedonas nga Selaniku.
³ Të nesërmen zbritëm në Sidon. Juli e trajtoi Palin njerëzisht dhe e lejoi të shkonte te miqtë e tij, që të kujdeseshin për të.
⁴ U nisëm prej andej, por meqë erërat i kishim kundër, lundruam nga ana e poshtme e Qipros.
⁵ Si përshkuam me anije detin gjatë brigjeve të Cilicisë dhe të Pamfilisë, zbritëm në Mirë të Licisë.
⁶ Kryeqindësi gjeti atje një anije të Aleksandrisë, që lundronte për në Itali, dhe na hipi në të.
⁷ Lundruam ngadalë për shumë ditë dhe mezi arritëm deri përballë Knidit. Meqë na pengonte era, lundruam nga ana e poshtme e Kretës pranë Salmonit.
⁸ Si e kaluam me vështirësi, arritëm në një vend të quajtur Limanet e Bukura, pranë të cilit ishte qyteti Lasea.
⁹ Kishte kaluar mjaft kohë dhe lundrimi tani ishte bërë i rrezikshëm, meqë edhe koha e agjërimit tashmë kishte kaluar. Pali filloi t’i paralajmëronte,
¹⁰ duke u thënë: "Burra, e shoh se lundrimi do të bëhet me dëme dhe humbje të mëdha, jo vetëm për ngarkesën dhe anijen, por edhe për jetën tonë."
¹¹ Por kryeqindësi kishte më shumë besim te timonieri dhe te kapiteni i anijes, sesa tek ato që thoshte Pali.
¹² Meqë limani nuk ishte i përshtatshëm për të dimëruar, shumica shprehën mendimin të niseshin me anije prej andej, që të mund të arrinin për të dimëruar në Feniks, një liman i Kretës, që sheh nga jugperëndimi dhe veriperëndimi.
¹³ Kur filloi të fryjë lehtë juga, ata menduan se tani kishin atë që donin. Ngritën çengelin dhe filluan të lundrojnë gjatë brigjeve të Kretës.
¹⁴ Por pas pak prej ishullit vërshoi një erë e stuhishme, që quhet euroklidon.
¹⁵ Kur pamë që era e rrëmbeu anijen dhe ajo nuk ishte më në gjendje t’i bënte ballë erës, e lamë të na shpinte sa andej këtej.
¹⁶ Si kaluam nxitimthi poshtë një ishulli të vogël të quajtur Kauda, mezi mundëm të vëmë nën kontroll sandallin e anijes.
¹⁷ E ngritën lart dhe përdorën mjetet që duheshin për ta lidhur anijen me litarë nga poshtë. Nga frika se mos takonin në cekëtinat e Sirtës, ulën velën dhe e lanë anijen të lirë në mëshirën e detit.
¹⁸ Të nesërmen, meqë stuhia po na shkundte me forcë, filluan të hedhin ngarkesën.
¹⁹ Ditën e tretë, me duart e veta hodhën në det pajisjet e anijes.
²⁰ Kaluan shumë ditë dhe as dielli, as yjet nuk po dukeshin. Stuhia po bëhej më e vrullshme dhe tashmë dukej e humbur çdo shpresë shpëtimi.
²¹ Meqë kishin një kohë të gjatë pa ushqim, Pali u ngrit në mes tyre dhe tha: "O burra, duhet të më kishit dëgjuar mua e të mos ishit nisur nga Kreta, që të mos pësonim këtë dëmtim dhe humbje.
²² Tani ju këshilloj të mos e lëshoni veten, sepse askush prej jush nuk do të humbë jetën; vetëm anija do të marrë fund.
²³ Sepse këtë natë pranë meje qëndroi një engjëll i Perëndisë, të cilit unë i përkas dhe i shërbej,
²⁴ dhe më tha: ‘Mos ki frikë, Pal. Ti duhet të dalësh para Cezarit; dhe ja, Perëndia t’i ka dhënë të gjithë ata që lundrojnë me ty.’
²⁵ Prandaj, merrni zemër, burra, sepse i besoj Perëndisë, se ashtu siç më ka thënë, ashtu do të ndodhë.
²⁶ Por ne duhet të biem në ndonjë ishull."
²⁷ Ishte nata e katërmbëdhjetë që endeshim sa andej këtej në detin Adriatik dhe aty nga mesi i natës detarët filluan të mendojnë se po i afroheshin tokës.
²⁸ Si hodhën plumbçin, panë që deti aty ishte njëzet pashë thellë. Kur u larguan pak më tutje dhe hodhën përsëri plumbçin, panë që ishte pesëmbëdhjetë pashë thellë.
²⁹ Nga frika se mos takonim ndër shkëmbinj, hodhën nga kiçi katër çengelat dhe filluan të luten që të zbardhte dita.
³⁰ Detarët po kërkonin të iknin nga anija dhe kishin ulur sandallin e anijes në det, kinse donin të lëshonin çengelat.
³¹ Pali i tha kryeqindësit dhe ushtarëve: "Po të mos qëndrojnë këta në anije, as ju nuk mund të shpëtoni."
³² Atëherë ushtarët i prenë litarët e sandallit të anijes dhe e lanë të binte në det.
³³ Kur po zbardhte dita, Pali filloi t’u japë zemër të gjithëve që të hanin diçka, duke thënë: "Sot është dita e katërmbëdhjetë që jeni në pritje dhe pa ushqim; nuk keni vënë asgjë në gojë.
³⁴ Prandaj, ju këshilloj të hani diçka, sepse kjo është për shpëtimin tuaj. Asnjë fije floku nuk do t’ju humbasë."
³⁵ Si tha këto, mori bukën dhe falënderoi Perëndinë përpara të gjithëve; e theu dhe filloi të hante.
³⁶ Të gjithë morën zemër; edhe ata vetë filluan të hanë.
³⁷ Në anije ishim gjithsej dyqind e shtatëdhjetë e gjashtë veta.
³⁸ Si hëngrën e u ngopën, filluan ta lehtësojnë anijen duke hedhur grurin në det.
³⁹ Kur zbardhi dita, nuk po e dallonin dot vendin; megjithatë vunë re një gji me një breg ranor dhe vendosën që po të mundnin, ta shtynin anijen atje.
⁴⁰ Si i liruan çengelat, i lëshuan në det, duke zgjidhur në të njëjtën kohë litarët e timonit. Ngritën velën kryesore që rreh era dhe u drejtuan te bregu.
⁴¹ Kur anija preku në një cekëtinë me det nga të dy anët, e ngecën anijen në tokë; bashi u ngul pa lëvizur, ndërsa kiçi filloi të shkatërrohej nga furia [e dallgëve].
⁴² Plani i ushtarëve ishte që t’i vrisnin të burgosurit, që asnjë të mos u ikte me not dhe të shpëtonte.
⁴³ Por kryeqindësi, duke dashur të shpëtonte Palin, ua ndaloi atë që kishin në kokë dhe u dha urdhër atyre që dinin not, të hidheshin të parët dhe të dilnin në tokë,
⁴⁴ të tjerët të dilnin kush mbi dërrasa e kush mbi disa pjesë të tjera të anijes. Dhe kështu të gjithë dolën shëndoshë e mirë në tokë.