23
¹ Pali ia nguli sytë këshillit dhe tha: "Vëllezër, deri në këtë ditë, unë kam bërë një jetë me ndërgjegje të pastër përpara Perëndisë."
² Kryeprifti Anania u dha urdhër atyre që ishin pranë tij ta godisnin në gojë.
³ Atëherë Pali i tha: "Perëndia do të të godasë, o mur i zbardhur! Je ulur të më gjykosh sipas Ligjit dhe, duke e shkelur Ligjin, jep urdhër që të më godasin?"
⁴ Ata që ishin aty pranë thanë: "Kryepriftin e Perëndisë shan ti?"
⁵ Pali tha: "Nuk e dija, o vëllezër, që ai ishte kryeprift; sepse është shkruar: ‘Për të parin e popullit nuk do të flasësh keq’."
⁶ Por Pali, duke ditur që një pjesë ishin saducenj dhe të tjerët farizenj, filloi të thërriste në këshill: "Vëllezër, unë jam farize, bir farizenjsh; unë po gjykohem për shpresën time në ngjalljen e të vdekurve!"
⁷ Kur e tha këtë, midis farizenjve dhe saducenjve lindi një grindje dhe kuvendi u përça.
⁸ Sepse saducenjtë thonë se nuk ka ngjallje, as engjëll, as frymë, por farizenjtë i pohojnë të dyja.
⁹ Aty u bë një potere e madhe; disa nga skribët e anës së farizenjve u çuan dhe filluan të zihen, duke thënë: "Nuk po gjejmë asgjë të keqe në këtë njeri; po sikur t’i ketë folur një frymë ose engjëll?"
¹⁰ Meqë po bëhej sherr i madh, kryemijësi, duke pasur frikë se mos ata e shqyenin Palin, u dha urdhër ushtarëve të zbrisnin poshtë, ta hiqnin me forcë prej tyre dhe ta çonin në fortesë.
¹¹ Të nesërmen natën, Zoti iu afrua dhe tha: "Bëhu trim! Siç ke dëshmuar për Mua në Jeruzalem, ashtu duhet të dëshmosh edhe në Romë."
¹² Kur zbardhi dita, judenjtë thurën një komplot dhe u betuan, duke thënë se as do të hanin e as do të pinin derisa ta vrisnin Palin.
¹³ Ata që e thurën këtë komplot, ishin më shumë se dyzet veta.
¹⁴ Shkuan te kryepriftërinjtë dhe te pleqtë dhe thanë: "Jemi përbetuar që asgjë të mos shijojmë derisa të vrasim Palin.
¹⁵ Tani pra, ju bashkë me këshillin i kërkoni kryemijësit që ta dërgojë Palin poshtë te ju, kinse për ta hetuar më saktë çështjen e tij; dhe ne, përpara se ai të afrohet, do të jemi gati ta vrasim."
¹⁶ Por djali i motrës së Palit, me ta dëgjuar kurthin, shkoi e hyri në fortesë dhe e njoftoi Palin.
¹⁷ Ky thirri një nga kryeqindësit dhe i tha: "Çoje këtë djalosh te kryemijësi, sepse ka diçka për t’i thënë."
¹⁸ Ai e mori djalin dhe e çoi te kryemijësi dhe tha: "Pali, i burgosuri, më thirri dhe kërkoi që ta bie këtë djalosh te ti, meqenëse ka diçka për të të thënë."
¹⁹ Kryemijësi e mori për dore, e tërhoqi mënjanë dhe filloi ta pyeste: "Ç’është ajo që ke për të më njoftuar?"
²⁰ Ai tha: "Judenjtë janë marrë vesh ndërmjet tyre të kërkojnë nga ti që nesër tua dërgosh Palin poshtë në këshill, kinse për ta hetuar më thellë çështjen e tij.
²¹ Prandaj mos iu bind atyre, sepse më shumë se dyzet burra prej tyre i kanë zënë pritë. Ata janë përbetuar se as do të hanë, as do të pinë, derisa ta vrasin Palin; tani ata janë gati e po presin fjalën tënde."
²² Kryemijësi e lëshoi djaloshin dhe e porositi: "Mos i thuaj askujt që më ke njoftuar për këto."
²³ Pastaj thirri dy prej kryeqindësve dhe u tha: "Bëni gati dyqind ushtarë, shtatëdhjetë kalorës dhe dyqind heshtarë për të shkuar deri në Cezare nga ora e tretë e natës.
²⁴ Gjithashtu siguroni kafshë që të hipni Palin dhe ta çoni shëndoshë e mirë tek guvernatori Feliks."
²⁵ Shkroi edhe një letër me këto fjalë:
²⁶ "Klaud Lisia, Shkëlqesisë së tij, guvernatorit Feliks, përshëndetje.
²⁷ Ky njeri u kap nga judenjtë, që ishin gati ta vrisnin. Kur mësova se ai ishte romak, ndërhyra me ushtarët e mi dhe e shpëtova.
²⁸ Desha të merrja vesh shkakun përse e akuzonin dhe e çova poshtë në këshillin e tyre.
²⁹ Mora vesh që e akuzonin për çështje që lidhen me Ligjin e tyre, por nuk kishte asnjë akuzë që ai të meritonte vdekje ose burgim.
³⁰ Me të më njoftuar se kundër këtij njeriu ishte thurur një komplot, ta dërgova menjëherë, duke i porositur edhe paditësit që t’i thonë para teje ato që kanë kundër tij."
³¹ Atëherë ushtarët, sipas urdhrit që iu dha, morën Palin dhe e çuan gjatë natës në Antipatridë.
³² Të nesërmen ata i lanë kalorësit të shkojnë bashkë me të dhe vetë u kthyen në fortesë.
³³ Kur kalorësit hynë në Cezare, ia dorëzuan letrën guvernatorit dhe e sollën edhe Palin para tij.
³⁴ Pasi e lexoi, ai pyeti nga cila krahinë ishte dhe, kur mori vesh që ishte nga Cilicia,
³⁵ tha: "Do të të dëgjoj kur të arrijnë edhe paditësit e tu", dhe dha urdhër që ta ruanin në pallatin e Herodit.