22
¹ "Vëllezër dhe etër, dëgjoni tani mbrojtjen time, që po e bëj para jush."
² Kur e dëgjuan që po u fliste në dialektin e hebraishtes, ata heshtën edhe më shumë. Ai tha,
³ "Unë jam jude, i lindur në Tars të Cilicisë, por jam rritur në këtë qytet. Si nxënës i Gamalielit, kam mësuar me saktësi Ligjin e etërve tanë dhe jam treguar i zellshëm për Perëndinë, ashtu si jeni të gjithë ju sot.
⁴ I përndoqa deri në vdekje ata që ndiqnin Udhën e Perëndisë, duke lidhur dhe duke futur në burgje burra e gra pa dallim,
⁵ siç mund të dëshmojë për mua edhe kryeprifti dhe këshilli i pleqve. Madje kam marrë letra prej tyre për vëllezërit dhe kam shkuar në Damask për t’i sjellë të lidhur në Jeruzalem, që të ndëshkoheshin edhe ata që ishin atje.
⁶ Gjatë rrugës, duke iu afruar Damaskut, aty nga mesdita, një dritë e fortë vetëtiu papritur nga qielli rreth meje.
⁷ Rashë për tokë dhe dëgjova një zë që më thoshte: "Saul, Saul, përse më përndjek?"
⁸ Unë u përgjigja: ‘Kush je ti, o Zot?’ Ai më tha: ‘Unë jam Jezus nazaretasi, që ti po e përndjek.’
⁹ Ata që ishin me mua, e panë vërtet dritën, por nuk e dëgjuan zërin që më fliste.
¹⁰ I thashë: ‘Çfarë të bëj, o Zot?’ Zoti më tha: ‘Ngrihu e shko në Damask; atje do të të thuhet për të gjitha gjërat që të janë caktuar të bësh.’
¹¹ Ata që ishin me mua, më sollën në Damask duke më marrë për dore, meqë nuk shihja dot për shkak të zbardhëllimit të madh të asaj drite.
¹² Atje erdhi për të më parë njëfarë Anania, një njeri i përshpirtshëm që jetonte sipas Ligjit, për të cilin flisnin mirë të gjithë judenjtë që banonin atje.
¹³ M’u afrua dhe më tha: ‘Vëlla Saul, merre dritën e syve!’ Dhe unë në atë çast ngrita sytë lart dhe e pashë.
¹⁴ Ai tha: ‘Perëndia i etërve tanë të ka zgjedhur të njohësh vullnetin e Tij, të shohësh Të Drejtin dhe të dëgjosh fjalë nga goja e Tij.
¹⁵ Sepse ti do të jesh dëshmitar për Të tek të gjithë njerëzit për ato që ke parë dhe dëgjuar.
¹⁶ Dhe tani ç’pret? Ngrihu, pagëzohu dhe laj mëkatet e tua, duke thirrur në emrin e Tij.’
¹⁷ Dhe ndodhi që, kur u ktheva në Jeruzalem dhe po lutesha në tempull, rashë në kllapi
¹⁸ dhe e pashë Atë duke më thënë: ‘Nxito dhe dil shpejt jashtë Jeruzalemit, sepse nuk do ta pranojnë dëshminë tënde për Mua.’
¹⁹ Unë thashë: ‘Zot, ata e dinë se unë i burgosja dhe i rrihja nëpër sinagoga ata që besonin në Ty.
²⁰ Kur u derdh gjaku i Stefanit, i dëshmitarit Tënd, isha edhe unë vetë aty pranë duke miratuar dhe duke ruajtur rrobat e atyre që po e vrisnin.’
²¹ Ai më tha: ‘Shko, sepse Unë do të të dërgoj larg midis kombeve’."
²² Ata vazhduan ta dëgjojnë deri kur tha këtë fjalë, pastaj ngritën zërin duke bërtitur: "Fshije prej dheut një njeri të këtillë. Ky nuk duhet të jetojë!"
²³ Ndërsa ata bërtisnin duke shqyer rrobat dhe duke ngritur pluhurin në erë,
²⁴ kryemijësi urdhëroi që ta sillnin në fortesë. Dha urdhër që ta merrnin në pyetje me kamxhik, që të merrte vesh përse po bërtisnin kështu kundër tij.
²⁵ Kur e shtrinë të lidhur me rripa, Pali i tha kryeqindësit që qëndronte aty pranë: "A ju lejohet të rrihni me kamxhik një qytetar romak, që nuk është gjykuar ende?"
²⁶ Kryeqindësi, me ta dëgjuar këtë, iu afrua kryemijësit dhe i raportoi, duke thënë: "Çfarë ke ndër mend të bësh? Sepse ky njeri është romak."
²⁷ Kryemijësi u afrua dhe i tha: "Më thuaj, romak je?" Ai tha: "Po."
²⁸ Kryemijësi u përgjigj: "Mua m’u desh të paguaja një shumë të madhe parash për të siguruar nënshtetësinë." Pali tha: "Ndërsa unë kam lindur i tillë."
²⁹ Atëherë ata që do ta merrnin në pyetje, u larguan menjëherë prej tij. Edhe kryemijësin e zuri frika kur mori vesh se njeriu që kishte lidhur në pranga, ishte qytetar romak.
³⁰ Por të nesërmen, duke dashur ta merrte vesh me siguri përse e padisnin judenjtë, e zgjidhi dhe urdhëroi që të mblidheshin kryepriftërinjtë dhe i gjithë këshilli i lartë. E zbriti Palin dhe e nxori para tyre.