20
¹ Pasi u qetësua trazira, Pali thirri dishepujt dhe, si u dha zemër e u përshëndosh me ta, mori rrugën për në Maqedoni.
² Kaloi nëpër ato krahina, duke u dhënë zemër njerëzve me fjalën e vet, dhe më në fund arriti në Greqi,
³ ku qëndroi tre muaj. Kur ishte gati për të lundruar për në Siri, judenjtë organizuan një komplot kundër tij dhe për këtë arsye ai vendosi të kthehej nga Maqedonia.
⁴ E shoqëronin Sopatri nga Verija, i biri i Pirros, Aristarku dhe Sekundi nga Selaniku, Gai nga Derba bashkë me Timoteun dhe Tikiku e Trofimi nga Azia.
⁵ Por këta kishin shkuar para nesh dhe po na prisnin në Troadë.
⁶ Ne u nisëm me lundër nga Filipi pas ditëve të Bukës së Ndorme dhe pas pesë ditësh arritëm tek ata në Troadë, ku qëndruam shtatë ditë.
⁷ Ditën e parë të javës, kur ishim mbledhur së bashku për të thyer bukën, Pali filloi të bisedonte me ta dhe, meqë kishte ndër mend të nisej të nesërmen, e zgjati bisedën deri në mesnatë.
⁸ Në dhomën e sipërme, ku ishim mbledhur, kishte një numër të madh llambash.
⁹ Ndërsa Pali ligjëronte gjerë e gjatë, një djalosh me emrin Eutik ishte ulur në parvazin e dritares dhe kishte rënë në gjumë të thellë. Kur e kishte kllapitur gjumi, ra nga kati i tretë poshtë dhe e ngritën të vdekur.
¹⁰ Por Pali zbriti poshtë, i ra përsipër dhe si e përqafoi, tha: "Mos u shqetësoni, sepse shpirti nuk i ka dalë."
¹¹ Pastaj u ngjit lart, theu bukën dhe hëngri. Si bisedoi gjatë deri në të gdhirë, u largua.
¹² Djalin e sollën të gjallë dhe u ngushëlluan shumë.
¹³ Por ne vazhduam udhën me anije dhe u drejtuam për në Asos, ku do të merrnim me vete prej andej Palin. Kështu kishte porositur ai, meqë kishte ndër mend ta bënte rrugën më këmbë.
¹⁴ Kur u takua me ne në Asos, e morëm me vete dhe shkuam në Mitilenë.
¹⁵ Vazhduam lundrimin prej andej dhe të nesërmen arritëm përballë Kiosit; ditën tjetër arritëm në Samos dhe të nesërmen në Milet.
¹⁶ Pali kishte vendosur të kalonte me anije nga Efesi, që të mos humbte kohë në Azi, sepse ai nxitonte që të arrinte në Jeruzalem, po të ishte e mundur, ditën e Rrëshajëve.
¹⁷ Nga Mileti ai dërgoi dikë në Efes dhe thirri pleqtë e kishës.
¹⁸ Kur arritën tek ai, u tha: "Ju e dini se si kam jetuar gjatë gjithë kohës që isha me ju, që në ditën e parë që shkela në Azi,
¹⁹ duke i shërbyer Zotit me shumë përvujtëri dhe me lot, megjithëse u vura në prova të vështira nga komplotet e judenjve.
²⁰ Ju e dini që jua thashë pa ngurruar të gjitha ato që ishin të dobishme dhe ju mësova hapur shtëpi më shtëpi,
²¹ duke u dëshmuar si judenjve ashtu edhe grekëve pendimin te Perëndia dhe besimin në Zotin tonë Jezus.
²² Dhe tani ja, unë, i shtyrë nga fryma, po shkoj në Jeruzalem, pa ditur çfarë do të më ndodhë atje.
²³ Di vetëm që në çdo qytet Fryma e Shenjtë më paralajmëron, duke thënë se më presin vargonj dhe mundime.
²⁴ Por nuk shqetësohem për jetën time, si diçka të shtrenjtë për mua, mjaft që të mbaroj garën time dhe të përmbush detyrën që mora nga Zoti Jezus – të jap dëshmi për ungjillin e hirit të Perëndisë.
²⁵ Dhe tani, ja, unë e di që askush nga ju, midis të cilëve kam predikuar mbretërinë, nuk do ta shohë më fytyrën time.
²⁶ Prandaj, po ju dëshmoj sot se jam i pafajshëm për gjakun e të gjithë njerëzve,
²⁷ sepse jua thashë pa ngurruar të gjithë vullnetin e Perëndisë.
²⁸ Kini kujdes pra, për veten tuaj dhe për gjithë grigjën, mbi të cilën Fryma e Shenjtë ju ka vënë kujdestarë, që të jini barinj të kishës së Perëndisë, të cilën Ai e fitoi me gjakun e Vet.
²⁹ Unë e di se pas largimit tim, ujq të egërsuar do të vijnë në mes jush, dhe nuk do ta kursejnë grigjën.
³⁰ Edhe prej jush vetë do të dalin njerëz, që do të flasin prapësira, për t’i tërhequr dishepujt pas vetes.
³¹ Prandaj, rrini syçelë dhe mbani mend se kam tre vjet që, me lot në sy, po paralajmëroj natë e ditë secilin prej jush.
³² Dhe tani po ju lë në dorë të Perëndisë dhe të fjalës së hirit të Tij, që është në gjendje t’ju ndërtojë dhe t’ju japë trashëgiminë bashkë me të gjithë ata që janë të shenjtëruar.
³³ Nuk kam lakmuar as argjendin as arin as rrobat e ndokujt.
³⁴ Ju vetë e dini se këto duar kanë punuar për nevojat e mia dhe për ata që kanë qenë me mua.
³⁵ Në çdo gjë që kam bërë, ju kam treguar se kështu, duke u munduar, duhet t’i ndihmoni nevojtarët dhe të kujtoni fjalët e Zotit Jezus, që Ai Vetë ka thënë: ‘Është bekim më i madh të japësh sesa të marrësh’."
³⁶ Si tha këto, u ul në gjunjë dhe u lut bashkë me të gjithë ata.
³⁷ Të gjithë qanin me të madhe, e rroknin Palin në qafë dhe e puthnin.
³⁸ Ajo që i hidhëroi më shumë, ishin fjalët që tha, se ata nuk do ta shihnin më fytyrën e tij. Dhe e përcollën deri tek anija.