19
¹ Dhe ndodhi që ndërsa Apoloni ishte në Korint, Pali përshkoi krahinat e sipërme dhe erdhi në Efes, ku gjeti disa dishepuj
² dhe u tha: "A e morët Frymën e Shenjtë kur besuat?" Ata i thanë: "As që kemi dëgjuar që paska Frymë të Shenjtë."
³ Ai tha: "Me çfarë, pra, u pagëzuat?" Ata i thanë: "Me pagëzimin e Gjonit."
⁴ Pali tha: "Pagëzimi i Gjonit ishte pagëzim pendimi. Ai i tha popullit që të besonin në Atë që po vinte pas tij, domethënë në Jezusin."
⁵ Me ta dëgjuar, ata u pagëzuan në emër të Zotit Jezus.
⁶ Kur Pali vuri duart mbi ta, tek ata erdhi Fryma e Shenjtë dhe filluan të flasin në gjuhë të tjera dhe të profetizonin.
⁷ Ishin gjithsej rreth dymbëdhjetë burra.
⁸ Pali hyri në sinagogë dhe vazhdoi të fliste me guxim për tre muaj, duke diskutuar në mënyrë bindëse rreth mbretërisë së Perëndisë.
⁹ Meqë disa po tregoheshin kokëfortë dhe nuk bindeshin, duke folur keq para njerëzve për udhën e Perëndisë, ai u largua prej tyre dhe i mori më vete dishepujt, duke zhvilluar çdo ditë diskutime në shkollën e njëfarë Tirani.
¹⁰ Kjo vazhdoi për dy vjet, kështu që të gjithë ata që banonin në Azi, judenj dhe grekë, e dëgjuan fjalën e Zotit.
¹¹ Perëndia bënte mrekullira të jashtëzakonshme me anë të duarve të Palit,
¹² saqë mbi të sëmurët sillnin shami e përparëse që i kishte prekur trupi i tij dhe sëmundjet largoheshin prej tyre dhe frymët e liga dilnin jashtë.
¹³ Disa judenj yshtës dhe endacakë u orvatën të thërrisnin emrin e Zotit Jezus mbi ata që kishin frymët e liga, duke thënë: "Ju përgjërohem për atë Jezus, që predikon Pali."
¹⁴ Këtë e bënin shtatë djemtë e njëfarë Skevi, kryeprift jude.
¹⁵ Një ditë fryma e ligë u përgjigj dhe u tha: "E njoh Jezusin dhe e di kush është Pali, po ju kush jeni?"
¹⁶ Njeriu që kishte frymë të ligë, u hodh mbi ta, i vuri të gjithë përfund dhe i mundi, saqë ata ia mbathën prej asaj shtëpie lakuriq e të plagosur.
¹⁷ Kur e morën vesh këtë judenjtë dhe grekët që banonin në Efes, mbi të gjithë ata pllakosi frika dhe emri i Zotit Jezus ngrihej lart e më lart.
¹⁸ Shumë nga ata që kishin përqafuar besimin, tani vinin, rrëfeheshin dhe tregonin hapur ato që kishin bërë.
¹⁹ Shumë prej atyre që kishin ushtruar magjinë, i sillnin librat dhe i digjnin para të gjithëve; kur e llogaritën vlerën e tyre, doli se ishte pesëdhjetë mijë drama argjendi.
²⁰ Kështu fjala e Zotit rritej fuqishëm dhe forcohej.
²¹ Pas këtyre që ndodhën, Pali vendosi, që pasi të kalonte nëpër Maqedoni dhe Akai, të shkonte në Jeruzalem, dhe thoshte: "Pasi të kem arritur atje, më duhet të shoh edhe Romën."
²² Dërgoi në Maqedoni dy nga ata që i shërbenin, Timoteun dhe Erastin, ndërsa vetë ai qëndroi për njëfarë kohe në Azi.
²³ Në atë kohë u bë një trazirë e madhe në lidhje me Udhën e Perëndisë.
²⁴ Sepse një argjendar, me emrin Dhimitër, që bënte tempuj të Artemidës në argjend, u sillte zejtarëve fitim jo të vogël.
²⁵ Ai i mblodhi ata si dhe punëtorët e së njëjtës mjeshtëri dhe u tha: "Burra, ju e dini se nga kjo mjeshtëri vjen fitimi ynë.
²⁶ Siç e shikoni dhe e dëgjoni, ky njeri, Pali, i bindi dhe u ktheu mendjen një numri të madh njerëzish, jo vetëm në Efes, por gati në gjithë Azinë, duke thënë që nuk janë perëndi ato që bëhen nga duar njerëzish.
²⁷ Ka rrezik që jo vetëm kjo mjeshtëri jona të bjerë poshtë, por edhe tempulli i perëndeshës së madhe Artemidë të quhet si i pavlerë dhe t’i zvogëlohet madhështia asaj që tërë Azia dhe bota mbarë e adhurojnë."
²⁸ Kur dëgjuan këto, atyre u hipi zemërimi dhe filluan të bërtasin: "E Madhe është Artemida e efesianëve!"
²⁹ Mbarë qytetin e pushtoi rrëmuja dhe të gjithë me një mendje, si rrëmbyen Gain dhe Aristarkun maqedonas, bashkudhëtarin e Palit, u turrën njësh drejt teatrit.
³⁰ Pali donte të dilte para turmës, por dishepujt nuk e lanë.
³¹ Edhe disa prej parisë së krahinës së Azisë, që ishin miq me të, dërguan njeri tek ai dhe iu lutën që të mos dilte në teatër.
³² Njerëzit e mbledhur ishin në rrëmujë, disa thërrisnin një gjë, të tjerë një gjë tjetër, dhe shumica nuk dinin përse ishin mbledhur.
³³ Nxorën prej turmës Aleksandrin, meqë judenjtë e kishin vënë përpara; Aleksandri bëri shenjë me dorë për qetësi dhe u bë gati të bënte mbrojtjen e vet para turmës.
³⁴ Por kur e morën vesh që ai ishte jude, të gjithë thirrën me një zë për gati dy orë: "E Madhe është Artemida e efesianëve!"
³⁵ Shkruesi i qytetit, si e qetësoi turmën, tha: "Burra efesianë, a ka njeri në botë që nuk e di se qyteti i efesianëve është ruajtësi i tempullit të Artemidës së madhe dhe i shëmbëlltyrës së saj të rënë nga qielli?
³⁶ Meqë këto janë fakte të pamohueshme, ju duhet të rrini urtë e të mos bëni asgjë të rrëmbyer.
³⁷ Sepse këta njerëz, që keni sjellë, nuk janë as plaçkitës tempujsh as nuk kanë sharë perëndeshën tonë.
³⁸ Pra, nëse Dhimitri dhe mjeshtrit që janë me të kanë ndonjë ankesë kundër dikujt, gjykatat punojnë dhe prokonsujt atje janë; le të hedhin në gjyq njëri-tjetrin.
³⁹ Por, nëse kërkoni ndonjë gjë më tepër, ajo do të vendoset në kuvend sipas ligjit.
⁴⁰ Sepse ka rrezik të na padisin si kryengritës për ngjarjen e sotme dhe, duke mos pasur asnjë shkak për të, nuk do të jemi në gjendje të shfajësohemi për këtë trazirë." Dhe si tha këto, e shpërndau kuvendin.