kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5

1 Selanikasve

^2
1 Sepse ju vetë, vëllezër, e dini se ardhja jonë te ju nuk ishte e kotë,
² por edhe pse kishim vuajtur më parë dhe ishim keqtrajtuar, siç e dini, në Filipi, megjithatë patëm guximin në Perëndinë tonë për t’ju folur juve ungjillin e Perëndisë në mes të kundërshtimeve të mëdha.
³ Sepse thirrja jonë nuk vjen nga gabimi, as nga motive të papastra, as me mashtrim.
⁴ Përkundrazi, ne flasim si njerëz të miratuar nga Perëndia për t’iu besuar ungjilli. Nuk përpiqemi t’u pëlqejmë njerëzve, por Perëndisë, që heton zemrat tona.
⁵ Sepse, siç e dini, ne kurrë nuk përdorëm fjalë lajkatare, as nuk u shtirëm për qëllime lakmitare; Perëndia është dëshmitar.
⁶ Nuk kërkuam lavdi as prej njerëzve, as prej jush e as prej të tjerëve,
⁷ megjithëse si apostuj të Krishtit mund t’ju bëheshim barrë, por u treguam të butë në mes jush, si mëndesha që rrit me ngrohtësi fëmijët e vet.
⁸ Kështu, me këtë dashuri të madhe në zemër për ju, ishim gati të ndanim me ju jo vetëm ungjillin e Perëndisë, por edhe jetën tonë, sepse ju jeni bërë kaq të dashur për ne.
⁹ Sepse ju e mbani mend, vëllezër, lodhjen dhe mundin tonë, se si punonim natë e ditë për të mos iu bërë barrë asnjërit prej jush, ndërsa shpallnim mes jush ungjillin e Perëndisë.
¹⁰ Ju jeni dëshmitarë, po kështu edhe Perëndia, si u sollëm me shenjtëri, drejtësi dhe pa të meta me ju besimtarët;
¹¹ ashtu siç edhe e dini se si e trajtuam secilin prej jush, siç vepron ati me bijtë e vet,
¹² duke ju dhënë zemër, duke ju ngushëlluar dhe duke dëshmuar, që ju të ecni në mënyrë të denjë për Perëndinë që ju thërret në mbretërinë dhe në lavdinë e Vet.
¹³ Për këtë arsye edhe ne vazhdimisht falënderojmë Perëndinë, se kur morët prej nesh mesazhin e Perëndisë, e pranuat jo si fjalë njerëzish por, siç është në të vërtetë, fjalë Perëndie, që vepron gjithashtu midis jush që besoni.
¹⁴ Sepse ju, vëllezër, u bëtë imitues të kishave të Perëndisë në Jude, që janë në Jezus Krishtin, sepse edhe ju vetë vuajtët prej bashkëvendasve tuaj, ashtu si edhe ata prej judenjve,
¹⁵ të cilët vranë edhe Zotin Jezus, edhe profetët dhe ne na përndoqën. Ata nuk i pëlqejnë Perëndisë dhe janë në armiqësi me të gjithë njerëzit,
¹⁶ duke na penguar ne që t’u flasim kombeve që këta të shpëtohen; dhe kështu ata gjithmonë e mbushin masën e mëkateve të tyre. Por zemërimi mbi ta ka arritur deri në pikën e fundit.
¹⁷ Por ne, vëllezër, pasi na ndanë prej jush për një kohë të shkurtër, me trup, por jo me zemër, u përpoqëm edhe më tepër që t’ju shohim nga malli i madh.
¹⁸ Prandaj deshëm të vijmë te ju – unë, Pali, më shumë se njëherë – por Satani na ndaloi.
¹⁹ Sepse, cila është shpresa jonë, gëzimi ynë apo kurora e lëvdimit tonë përpara Zotit tonë Jezus kur Ai do të vijë? A nuk jeni ju?
²⁰ Sepse ju jeni lavdia dhe gëzimi ynë.