kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5
kap 6
kap 7
kap 8
kap 9
kap 10
kap 11
kap 12
kap 13
kap 14
kap 15
kap 16
kap 17
kap 18
kap 19
kap 20
kap 21
kap 22
kap 23
kap 24
kap 25
kap 26
kap 27
kap 28

Mateu

^21
1 Kur iu afruan Jeruzalemit dhe arritën në Betfage në Malin e Ullinjve, Jezusi dërgoi dy dishepuj
² dhe u tha: "Shkoni në fshatin përballë jush dhe shumë shpejt do të gjeni një gomare të lidhur dhe një kërriç bashkë me të. Zgjidhini dhe m’i sillni Mua.
³ Po t’ju thotë dikush ndonjë gjë, i thoni: ‘I duhen Zotit’, dhe ai do t’i dërgojë menjëherë."
⁴ Kjo u bë që të përmbushej ajo që ishte thënë nëpërmjet profetit,
⁵ "I thoni vajzës së Sionit: ‘Ja, Mbreti yt po të vjen, i urtë dhe hipur mbi gomare, mbi një kërriç, i vogli i gomares.
⁶ Dishepujt shkuan dhe bënë ashtu si i udhëzoi Jezusi.
⁷ Sollën gomaren dhe kërriçin, u vunë petkat e veta përsipër dhe Ai u ul mbi to.
⁸ Një turmë shumë e madhe shtruan petkat e veta në rrugë; disa të tjerë prenë degët e pemëve dhe i shtruan gjatë rrugës.
⁹ Turmat që shkonin përpara Tij dhe ata që e pasonin, thërrisnin, duke thënë: "Hosana Birit të Davidit. I bekuar është Ai që vjen në emër të Zotit; Hosana lart e më lart!"
¹⁰ Kur Jezusi hyri në Jeruzalem, u trazua i gjithë qyteti, duke thënë: "Kush është ky?"
¹¹ Turmat thoshin: "Ky është Jezusi, profeti nga Nazareti i Galilesë."
¹² Jezusi hyri në tempull, i nxori jashtë të gjithë ata që shisnin e blinin në tempull dhe përmbysi tryezat e këmbyesve të parave, si dhe ndenjëset e atyre që shisnin pëllumba.
¹³ Dhe u tha: "Është shkruar: ‘Shtëpia Ime do të quhet shtëpi lutjesh’, por ju po e ktheni në një strofull kusarësh."
¹⁴ Të verbrit e të çalët shkuan tek Ai në tempull dhe Ai i shëroi.
¹⁵ Kryepriftërinjtë dhe skribët, kur panë mrekullitë që bëri dhe fëmijët që thërrisnin në tempull e thoshin: "Hosana Birit të Davidit", i pushtoi zemërimi
¹⁶ dhe i thanë: "A e dëgjon ç’po thonë këta?" Jezusi u tha: "Po; nuk e paskeni lexuar kurrë: ‘Nga goja e të miturve dhe e foshnjave të gjirit ke ngritur Ti lëvdatën Tënde’?"
¹⁷ Pasi i la ata, doli jashtë qytetit, në Betani, ku kaloi natën.
¹⁸ Herët në mëngjes, ndërsa po kthehej për në qytet, e mori uria.
¹⁹ Pranë rrugës pa një fik, iu afrua, por nuk gjeti gjë në të veç gjetheve dhe i tha: "Kurrë mos u bëftë më fryt tek ti." Dhe fiku u tha menjëherë.
²⁰ Kur e panë dishepujt këtë, u mrekulluan dhe thanë: "Si u tha ky fik kaq shpejt?"
²¹ Jezusi u përgjigj dhe u tha: "Me të vërtetë po ju them, po të keni besim e të mos dyshoni, jo vetëm këtë do t’i bëni fikut, por edhe këtij mali po t’i thoni: ‘Ngrihu e hidhu në det’, ashtu do të bëhet.
²² Po të keni besim, çfarëdo që të kërkoni në lutje, do ta merrni."
²³ Kur shkoi në tempull, ndërsa po i mësonte njerëzit, iu afruan kryepriftërinjtë dhe pleqtë e popullit dhe i thanë: "Me ç’autoritet i bën këto gjëra? Kush ta ka dhënë këtë pushtet?"
²⁴ Jezusi u përgjigj dhe u tha: "Do t’ju pyes edhe Unë për një gjë dhe, po të ma thoni, edhe Unë do t’jua them se me ç’pushtet po i bëj këto gjëra.
²⁵ Po pagëzimi i Gjonit, nga erdhi? Nga qielli apo nga njerëzit?" Ata filluan të diskutonin midis tyre, duke thënë: "Po të themi: ‘Nga qielli’, Ai do të na thotë: ‘Atëherë përse nuk i besuat atij?’
²⁶ Por po të themi: ‘Nga njerëzit’, kemi frikë nga turma, sepse të gjithë e mbajnë Gjonin për profet."
²⁷ Ata iu përgjigjën Jezusit dhe thanë: "Nuk e dimë." Ai u tha: "As Unë nuk po jua them se me ç’pushtet po i bëj këto gjëra.
²⁸ Po si mendoni ju? Një njeri kishte dy fëmijë. Iu afrua të parit dhe i tha: ‘Bir, shko sot të punosh në vresht.’
²⁹ Ai u përgjigj dhe tha: ‘Nuk dua’, por më pas ndërroi mendje dhe shkoi.
³⁰ Pastaj iu afrua tjetrit dhe i tha po të njëjtën gjë. Ai u përgjigj dhe tha: ‘Po shkoj, Zotëri,’ dhe nuk vajti.
³¹ Cili nga të dy e bëri vullnetin e të atit?" Ata thanë: "I pari." Jezusi u tha: "Me të vërtetë po ju them, që tagrambledhësit dhe gratë e përdala po hyjnë përpara jush në mbretërinë e Perëndisë.
³² Sepse Gjoni erdhi te ju me rrugë drejtësie dhe ju nuk i besuat, por tagrambledhësit dhe gratë e përdala i besuan. Edhe kur e patë këtë, ju as që u penduat më vonë, që t’i besonit atij.
³³ Dëgjoni një tjetër shëmbëlltyrë. Një njeri, që ishte zot shtëpie, mbolli një vresht dhe e rrethoi me gardh, gërmoi në të një vençë dhe ngriti një kanike. Pasi ua dha me qira disa bujqve, mori udhë të largët.
³⁴ Kur u afrua koha e vjeljes, dërgoi shërbëtorët e vet te bujqit për të marrë të vjelat e vreshtit.
³⁵ Bujqit i zunë shërbëtorët e tij, njërin e rrahën, tjetrin e vranë dhe të tretin e qëlluan me gurë.
³⁶ Ai dërgoi përsëri shërbëtorë të tjerë më shumë se të parët dhe ata bënë me ta të njëjtën gjë.
³⁷ Më në fund u dërgoi të birin, duke thënë: ‘Do ta respektojnë tim bir.’
³⁸ Por bujqit, kur panë birin e tij, thanë me njëri-tjetrin: ‘Ky është trashëgimtari, ejani ta vrasim e t’i marrim trashëgimin.’
³⁹ E kapën, e flakën jashtë vreshtit dhe e vranë.
⁴⁰ Kur të vijë pra, i zoti i vreshtit, çfarë do t’u bëjë këtyre bujqve?"
⁴¹ Ata i thanë: "Do t’i shkatërrojë keqas këta keqbërës dhe do t’ua lëshojë vreshtin bujqve të tjerë, të cilët do t’i dorëzojnë frytet në kohën e duhur."
⁴² Jezusi u tha: "Po ju, kurrë nuk e paskeni lexuar në Shkrimet: ‘Guri që ndërtuesit flakën tej, pikërisht ai u bë këndi i themelit; kjo u bë nga Zoti dhe është e mrekullueshme në sytë tanë’?
⁴³ Prandaj po ju them që mbretëria e Perëndisë do t’ju merret dhe do t’i jepet një kombi që do të japë frytet e saj.
⁴⁴ Kushdo që bie mbi këtë gur, do të bëhet copë-copë, por ai mbi të cilin do të bjerë, do të bëhet thërrime."
⁴⁵ Kur kryepriftërinjtë dhe farizenjtë dëgjuan shëmbëlltyrën e Tij, e kuptuan që Ai po fliste për ta.
⁴⁶ U përpoqën ta kapnin, por kishin frikë nga turmat, sepse ata e mbanin Atë për profet.