kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5
kap 6
kap 7
kap 8
kap 9
kap 10
kap 11
kap 12
kap 13
kap 14
kap 15
kap 16
kap 17
kap 18
kap 19
kap 20
kap 21
kap 22
kap 23
kap 24
kap 25
kap 26
kap 27
kap 28

Mateu

^13
1 Atë ditë Jezusi doli nga shtëpia dhe u ul buzë detit.
² Rreth Tij u mblodhën turma aq të mëdha, saqë iu desh të hipte në një lundër dhe u ul; e gjithë turma qëndronte në breg.
³ Pastaj Ai u foli atyre për shumë gjëra me shëmbëlltyra, duke thënë: "Ja, bujku doli për të mbjellë
⁴ dhe ndërsa mbillte, disa fara ranë gjatë rrugës dhe zogjtë erdhën e i përlanë të gjitha.
⁵ Por një pjesë tjetër ranë ndër gurishte, ku nuk kishte shumë dhe; ato mbinë menjëherë, sepse dheu nuk ishte shumë i thellë.
⁶ Me të dalë dielli, ato u përcëlluan dhe, meqë nuk kishin rrënjë, u fishkën.
⁷ Disa të tjera ranë nëpër driza dhe drizat u rritën dhe ua zunë frymën.
⁸ Pjesa tjetër ra në tokë të mirë dhe dha fryt, njëra njëqind, një tjetër gjashtëdhjetë, një tjetër tridhjetëfish.
⁹ Kush ka veshë, le të dëgjojë."
¹⁰ U afruan dishepujt dhe i thanë: "Përse u flet atyre me shëmbëlltyra?"
¹¹ Ai u përgjigj dhe u tha: "Sepse juve ju është dhënë mundësia të njihni të fshehtat e mbretërisë së qiejve, por atyre nuk u është dhënë.
¹² Sepse atij që ka, do t’i jepet, dhe ai do të ketë me tepri, por kushdo që nuk ka, atij do t’i merret edhe ajo që ka.
¹³ Prandaj u flas me shëmbëlltyra, sepse megjithëse shikojnë, nuk shohin, megjithëse dëgjojnë, në të vërtetë as nuk dëgjojnë, as nuk kuptojnë.
¹⁴ Tek ata është përmbushur profecia e Isaias, që thotë: ‘Për të dëgjuar, do ta dëgjoni, por nuk do të merrni gjë vesh; me sytë hapur do të vështroni, por nuk do të shihni.
¹⁵ Sepse zemra e këtij populli është ngurtësuar dhe veshët u janë rënduar; sytë i kanë mbyllur. Përndryshe mund të shihnin me sy, të dëgjonin me veshë, të kuptonin me zemër e të ktheheshin, dhe Unë do t’i shëroja.’
¹⁶ Lum sytë tuaj që shohin dhe veshët tuaj që dëgjojnë.
¹⁷ Sepse, me të vërtetë ju them, shumë profetë dhe njerëz të drejtë kanë pasur dëshirë të shohin ato që shihni ju, por nuk i kanë parë dot, të dëgjojnë ato që dëgjoni ju, por nuk i kanë dëgjuar dot.
¹⁸ Prandaj, dëgjoni shëmbëlltyrën e mbjellësit.
¹⁹ Kur dikush dëgjon fjalën e mbretërisë dhe nuk e merr vesh, vjen i ligu dhe i rrëmben atë çka ishte mbjellë në zemrën e tij. Kjo është fara që ishte mbjellë gjatë rrugës.
²⁰ Kurse fara e mbjellë në gurishte është ai që dëgjon fjalën dhe e pret menjëherë me gëzim.
²¹ Por, meqë nuk ka rrënjë në vetvete, nuk jeton gjatë dhe, kur vjen mundimi e përndjekja për shkak të fjalës, ai menjëherë rrëzohet.
²² Fara e mbjellë në driza është ai që e dëgjon fjalën, por shqetësimet e kësaj bote dhe mashtrimi i pasurisë e mbysin fjalën dhe ajo nuk jep fryt.
²³ Por fara e mbjellë në tokë të mirë, është pikërisht ai që dëgjon fjalën dhe e kupton; ky madje jep edhe fryte dhe prodhon njëri njëqind, tjetri gjashtëdhjetë, i treti tridhjetëfish."
²⁴ Ai u tregoi një shëmbëlltyrë tjetër dhe tha: "Mbretëria e qiejve i ngjason një njeriu që mbolli farë të mirë në arën e vet.
²⁵ Por kur njerëzit po flinin, erdhi armiku i tij dhe mbolli egjër përmes grurit dhe u largua.
²⁶ Kur mbiu bari dhe nxori kallinj, atëherë mbiu edhe egjra.
²⁷ Shërbëtorët e të zotit të shtëpisë erdhën dhe i thanë: ‘Zotëri, a nuk mbolle farë të mirë në arën tënde? Atëherë nga doli egjra?’
²⁸ Ai u tha: ‘Këtë e ka bërë ndonjë njeri armik.’ Shërbëtorët i thanë: ‘A do që të shkojmë ta tëharrim?’
²⁹ Ai tha: ‘Jo, sepse ka rrezik që duke tëharrur egjrën, mund të shkulni bashkë me të edhe grurin.
³⁰ Lërini të rriten së bashku derisa të vijnë të korrat dhe atëherë do t’u them korrësve: "Mblidhni më parë egjrën dhe lidheni në duaj për ta djegur, kurse grurin shtjereni në grunarin tim".’"
³¹ Ai u tregoi një tjetër shëmbëlltyrë dhe tha: "Mbretëria e qiejve i ngjason kokrrës së sinapit, të cilën e mori dikush dhe e mbolli në arën e vet.
³² Ajo vërtet është më e vogla nga të gjitha farat, por kur rritet, ua kalon të gjitha barërave dhe bëhet pemë, aq sa vijnë zogjtë e qiellit dhe bëjnë fole në degët e saj."
³³ Ai u tha një shëmbëlltyrë tjetër: "Mbretëria e qiejve i ngjason majasë që mori një grua dhe e shtiu në tre shinikë miell, derisa u mbrujt i tëri."
³⁴ Të gjitha këto Jezusi ia tha turmës me shëmbëlltyra; asgjë nuk u thoshte pa shëmbëlltyrë.
³⁵ Kështu u përmbush ajo që ishte thënë nëpërmjet profetit: "Do ta hap gojën Time me shëmbëlltyra dhe do të flas gjëra që kanë qenë të fshehta që prej themelimit të botës."
³⁶ Pastaj, si e la turmën, hyri në shtëpi dhe dishepujt e Tij iu afruan e i thanë: "Na shpjego shëmbëlltyrën e egjrës në arë."
³⁷ Ai u përgjigj dhe tha: "Ai që mbjell farën e mirë, është Biri i Njeriut.
³⁸ Ara është bota dhe fara e mirë janë bijtë e mbretërisë; ndërsa egjra janë bijtë e të ligut.
³⁹ Armiku që i mbolli ato, është djalli; të korrat janë fundi i jetës dhe korrësit janë engjëjt.
⁴⁰ Pra, ashtu si mblidhet egjra e digjet në zjarr, po ashtu do të ndodhë në fund të jetës.
⁴¹ Biri i Njeriut do të dërgojë engjëjt e Vet dhe ata do të shkulin nga mbretëria e Tij gjithçka që çon në mëkat, si dhe ata që bëjnë paudhësi.
⁴² Do t’i flakin në furrën e zjarrit; atje do të ketë kujë dhe kërcëllimë dhëmbësh.
⁴³ Pastaj të drejtët do të shndrijnë si dielli në mbretërinë e Atit të tyre. Ai që ka veshë, le të dëgjojë.
⁴⁴ Mbretëria e qiejve i ngjason thesarit të fshehur në arë, që e gjeti dikush, e fshehu dhe nga gëzimi shkoi e shiti gjithçka që kishte dhe e bleu atë arë.
⁴⁵ Gjithashtu, mbretëria e qiejve i ngjason një tregtari që kërkon margaritarë të bukur.
⁴⁶ Kur gjeti një margaritar shumë të çmueshëm, iku dhe shiti gjithë ç’kishte dhe e bleu.
⁴⁷ Gjithashtu, mbretëria e qiejve i ngjason rrjetës që e hodhën në det, që mblodhi gjithfarë lloj peshqish.
⁴⁸ Kur u mbush plot, e tërhoqën në breg; u ulën dhe i mblodhën në kosh peshqit e mirë dhe të këqinjtë i flakën.
⁴⁹ Ashtu do të ndodhë në fund të jetës; do të dalin engjëjt dhe do të veçojnë të ligjtë nga gjiri i të drejtëve,
⁵⁰ dhe do t’i flakin në furrën e zjarrit; atje do të ketë kujë dhe kërcëllimë dhëmbësh.
⁵¹ A i kuptuat të gjitha këto gjëra?" Ata i thanë: "Po."
⁵² Ai u tha: "Prandaj, çdo skrib që është bërë dishepull i mbretërisë së qiejve, i ngjan të zotit të shtëpisë që nxjerr nga thesari i vet gjëra të reja e të vjetra."
⁵³ Dhe ndodhi që kur Jezusi i mbaroi këto shëmbëlltyra, u largua prej andej.
⁵⁴ Me të shkuar në qytetin e Vet amtar, filloi t’i mësonte njerëzit në sinagogën e tyre, aq sa ata mrekulloheshin dhe thoshin: "Nga e merr ky këtë mençuri dhe fuqinë për të bërë mrekullira?
⁵⁵ A nuk është ky i biri i zdrukthëtarit? A nuk ia quajnë të ëmën Mari dhe vëllezërit e Tij Jakob, Jozef, Simon e Judë?
⁵⁶ A nuk janë të gjitha motrat e Tij me ne? Pra, nga i vijnë këtij njeriu gjithë këto gjëra?"
⁵⁷ Dhe u zemëruan me Të. Por Jezusi u tha: "Nuk ka profet pa nder, veçse në atdheun e vet dhe në shtëpinë e vet."
⁵⁸ Atje nuk bëri shumë mrekullira për shkak të mosbesimit të tyre.