6
¹ Jezusi u largua prej andej dhe shkoi në vendin e Vet, i shoqëruar nga dishepujt e Vet.
² Kur erdhi e shtuna, filloi të jepte mësim në sinagogë dhe shumë që e dëgjonin, mrekulloheshin dhe thoshin: "Nga i vijnë Këtij këto gjëra? Ç’mençuri është kjo që i është dhënë Këtij, që edhe mrekulli të tilla po bëhen prej duarve të Tij?
³ A nuk është Ky zdrukthëtari, i biri i Marisë dhe vëllai i Jakobit, i Jozefit, i Judës dhe i Simonit? A nuk janë motrat e Tij këtu me ne?" Ata po shkandulloheshin prej Tij.
⁴ Jezusi u thoshte: "Nuk ka profet pa nder, veçse në atdheun e tij, midis të afërmëve të tij dhe në shtëpinë e tij."
⁵ Nuk mundi të bënte atje ndonjë mrekulli, veç rasteve kur vuri duart mbi disa të sëmurë dhe i shëroi.
⁶ Çuditej me mosbesimin e tyre. U binte rreth e rrotull fshatrave, duke mësuar njerëzit.
⁷ Thirri të dymbëdhjetët dhe filloi t’i dërgonte dy e nga dy, duke u dhënë atyre pushtet mbi frymët e papastra.
⁸ I porositi të mos merrnin gjë me vete për rrugë, veç një shkop, as bukë, as torbë, as të holla në brez,
⁹ por të mbathnin shollëza në këmbë e të mos vishnin dy tunika.
¹⁰ U thoshte: "Kudo që të hyni në ndonjë shtëpi, qëndroni aty derisa të largoheni prej andej.
¹¹ Në çdo vend ku nuk ju pranojnë ose nuk ju dëgjojnë, kur të dilni prej andej, shkundni pluhurin nga këmbët tuaja, si dëshmi kundër tyre."
¹² Ata dolën dhe filluan të predikojnë që njerëzit të pendoheshin.
¹³ Përzinin shumë demonë, lyenin me vaj shumë të sëmurë dhe i shëronin.
¹⁴ Mbreti Herod e mori vesh, sepse emri i Jezusit ishte bërë i njohur dhe thoshin që Gjon Pagëzori është ngjallur prej të vdekurve, prandaj veprojnë këto mrekulli tek Ai.
¹⁵ Të tjerë thoshin që është Elia. Disa të tjerë thoshin që është profet siç ishin profetët e moçëm.
¹⁶ Por kur e mori vesh Herodi, tha: "Gjoni të cilit unë i preva kokën, është ngjallur prej të vdekurve."
¹⁷ Sepse vetë Herodi kishte dërguar ta kapnin Gjonin, dhe e kishte futur në burg të lidhur me vargonj për shkak të Herodiadës, gruas së Filipit, vëllait të tij, të cilën e kishte marrë për grua.
¹⁸ Sepse Gjoni i thoshte Herodit: "Nuk lejohet të marrësh gruan e vëllait tënd."
¹⁹ Herodiada i mbante mëri dhe donte ta vriste, por nuk kishte mundësi,
²⁰ sepse Herodi i trembej Gjonit dhe e mbronte, duke e ditur që ai ishte njeri i drejtë dhe i shenjtë; kur e dëgjonte, shastisej fare, megjithatë e dëgjonte me kënaqësi.
²¹ Porse erdhi dita e përshtatshme kur Herodi, për ditëlindjen e vet, u shtroi një gosti oborrtarëve të vet, kapitenëve dhe krerëve të Galilesë.
²² Kur hyri e bija e vetë Herodiadës dhe vallëzoi, e kënaqi Herodin si edhe ata që ishin shtruar në tryeza. Mbreti i tha vajzës: "Më kërko çfarë të duash dhe do të ta jap."
²³ Ai iu betua asaj: "Çfarëdo që të më kërkosh, do të ta jap, qoftë edhe gjysma e mbretërisë sime."
²⁴ Ajo doli dhe i tha nënës së vet: "Ç’të kërkoj?" Ajo i tha: "Kokën e Gjon Pagëzorit."
²⁵ Ajo u kthye me nxitim te mbreti dhe i bëri kërkesën, duke thënë: "Dua që të më japësh sa më parë, në një pjatë kokën e Gjon Pagëzorit."
²⁶ Mbreti u hidhërua pa masë, por për shkak të beve që kishte bërë dhe të atyre që ishin shtruar në tryeza, nuk deshi t’ia prishte.
²⁷ Prandaj dërgoi menjëherë xhelatin dhe e urdhëroi t’i sillte kokën e Gjonit; ai shkoi dhe ia preu kokën në burg.
²⁸ E solli kokën e Gjonit në pjatë dhe ia dorëzoi vajzës, e cila ia dha nënës së vet.
²⁹ Kur e dëgjuan këtë dishepujt e tij, erdhën e morën trupin dhe e vunë në një varr.
³⁰ Dishepujt u mblodhën së bashku te Jezusi dhe ia treguan Atij të gjitha ç’kishin bërë e ç’u kishin mësuar njerëzve.
³¹ Ai u tha: "Ejani vetëm në një vend të qetë dhe pushoni pak"; sepse njerëzit që vinin e shkonin, ishin të shumtë dhe nuk u linin kohë as për të ngrënë.
³² Shkuan vetëm për vetëm me lundër në një vend të qetë.
³³ Shumë njerëz, që i panë ata duke u larguar, i njohën, dhe ngarendën së bashku më këmbë për atje nga të gjitha qytetet dhe arritën para tyre.
³⁴ Kur doli nga lundra, Ai pa një turmë të madhe. I erdhi keq për ta, sepse ishin si delet pa bari, dhe filloi t’u mësonte shumë gjëra.
³⁵ Dita ishte në të sosur, e dishepujt iu afruan dhe i thanë: "Ky është një vend i shkretë dhe është vonë.
³⁶ Nisi ata të shkojnë në arat përreth e nëpër fshatra e të blejnë diçka për të ngrënë".
³⁷ Ai u përgjigj dhe u tha: "Jepuni ju të hanë." Ata i thanë: "A të vemi të blejmë dyqind denarë bukë e t’u japim për të ngrënë?"
³⁸ Ai u tha: "Sa bukë keni? Shkoni e shihni." Kur e morën vesh sa kishin, i thanë: "Pesë, dhe dy peshq."
³⁹ Ai i urdhëroi të shtrohen të gjithë grupe-grupe mbi barin e njomë.
⁴⁰ Ata u shtruan në grupe, me nga njëqind e me nga pesëdhjetë.
⁴¹ Mori pesë bukët dhe dy peshqit, dhe duke vështruar lart në qiell, i bekoi dhe i theu bukët. Pastaj ua dha dishepujve të Vet që t’ua vinin njerëzve përpara, dhe dy peshqit ua ndau të gjithëve.
⁴² Të gjithë hëngrën e u nginjën.
⁴³ Dishepujt mblodhën copat e bukës, dymbëdhjetë shporta plot, si edhe ç’kishte mbetur nga peshqit.
⁴⁴ Ata që hëngrën nga bukët, ishin pesë mijë burra.
⁴⁵ Pa u vonuar Jezusi i urdhëroi dishepujt e Vet të hipnin në lundër e të kalonin para Tij matanë drejt Betsaidës, derisa Ai të përcillte turmën.
⁴⁶ Sapo u nda me ta, u ngjit në mal për t’u lutur.
⁴⁷ Në të ngrysur lundra ishte në mes të detit e Ai ishte i vetëm në tokë.
⁴⁸ I pa ata duke vozitur me mundim të madh, sepse era frynte kundër tyre; në orët e para të mëngjesit Jezusi shkoi tek ata duke ecur mbi det, e donte t’i kalonte ata.
⁴⁹ Kur e panë duke ecur mbi det, menduan se ishte një fantazmë, dhe filluan të bërtasin.
⁵⁰ Sepse të gjithë e panë dhe e humbën fare. Ai u foli menjëherë dhe u tha: "Mbahuni! Jam Unë. Mos kini frikë."
⁵¹ Hipi në lundër me ta; era pushoi dhe ata mbetën krejt të mahnitur,
⁵² sepse nuk kishin marrë vesh gjë nga ngjarja me bukët, meqë zemrën e kishin të ngurtësuar.
⁵³ Si kaluan matanë, dolën në breg pranë Gjenezaretit dhe hodhën çengelin.
⁵⁴ Kur dolën nga lundra, njerëzit e njohën Jezusin menjëherë.
⁵⁵ Rendën përqark tërë atij vendi dhe filluan t’i sillnin të sëmurët mbi shtretër kudo ku dëgjonin se ishte Ai.
⁵⁶ Kudo që hynte, nëpër fshatra, nëpër qytete ose nëpër fusha, i vinin të sëmurët në sheshet e tregut dhe i luteshin t’i preknin qoftë edhe kindin e rrobës së Tij; të gjithë ata që e preknin, shëroheshin.