5
¹ Ata kaluan në bregun tjetër të detit, në vendin e gerasenëve.
² Sapo zbriti nga lundra, i doli përpara nga varret një njeri me frymë të papastër,
³ i cili rrinte ndër varre; askush nuk ishte më në gjendje ta lidhte, as me vargonj.
⁴ Sepse shumë herë e kishin lidhur me pranga e vargonj, por ai i kishte këputur vargonjtë dhe i kishte thyer prangat; askush nuk kishte mundur ta zbuste.
⁵ Gjithmonë, natë e ditë, rrinte ndër varre e në male, duke bërtitur e duke sfilitur veten me gurë.
⁶ Me të parë Jezusin nga larg, vrapoi dhe i ra në gjunjë.
⁷ Pastaj bërtiti me zë të lartë dhe tha: "Ç’punë kam unë me Ty, Jezus, Biri i Perëndisë më të lartë? Në emër të Perëndisë të përbetohem, mos më mundo."
⁸ Sepse Ai i thoshte: "Dil nga ky njeri, o frymë e papastër!"
⁹ Jezusi e pyeti: "Si të quajnë?" Ai i tha: "Legjion është emri im; sepse ne jemi shumë."
¹⁰ Dhe i përgjërohej të mos i dëbonte ata jashtë asaj krahine.
¹¹ Aty pranë malit po kulloste një kope e madhe derrash.
¹² Demonët e lutën, duke i thënë: "Na dërgo te derrat, që të hyjmë tek ata."
¹³ Ai i lejoi dhe frymët e papastra dolën e hynë te derrat; kopeja u turr poshtë shkrepit të thepisur në det; ishin rreth dy mijë dhe u mbytën në det.
¹⁴ Ata që po i kullosnin, ua mbathën këmbëve dhe njoftuan njerëzit në qytet e nëpër ara. Njerëzit dolën për të parë ç’ishte ajo që kishte ndodhur.
¹⁵ Erdhën te Jezusi dhe e panë atë që e kishte pushtuar legjioni i demonëve, të ulur, të veshur e me mendjen në vend, dhe u frikësuan.
¹⁶ Ata që e kishin parë këtë gjë, u treguan njerëzve çka i kishte ndodhur atij që kishte qenë i pushtuar nga demonët, si edhe për derrat.
¹⁷ Ata filluan t’i luteshin Jezusit të largohej nga krahina e tyre.
¹⁸ Kur Jezusi po hipte në lundër, ai që kishte qenë i pushtuar nga demonët, e luti Jezusin që të qëndronte me Të.
¹⁹ Ai nuk e lejoi, por i tha: "Shko në shtëpi te njerëzit e tu dhe tregoju atyre sa shumë ka bërë për ty Zoti yt e si pati mëshirë për ty."
²⁰ Ky u largua dhe filloi të fliste hapur në Dekapol për të gjitha ato që kishte bërë Jezusi për të; të gjithë mbetën të mrekulluar.
²¹ Jezusi kaloi përsëri me lundër në bregun tjetër dhe një turmë e madhe u mblodh rreth Tij, kur ishte buzë detit.
²² Dhe ja, erdhi një nga krerët e sinagogës, me emrin Jair, i cili me ta parë, i ra në gjunjë
²³ dhe i lutej pa pushim, duke thënë: "Ime bijë është duke dhënë shpirt; eja e vër duart mbi të, që të shërohet e të jetojë."
²⁴ Ai shkoi me të. Një turmë e madhe i shkonte pas, dhe gati po e shtypnin.
²⁵ Një grua kishte rrjedhje gjaku prej dymbëdhjetë vjetësh;
²⁶ kishte vuajtur shumë prej mjaft mjekëve, duke shpenzuar gjithë ç’kishte dhe pa kurrfarë përmirësimi, përkundrazi ishte bërë më keq.
²⁷ Me të dëgjuar për Jezusin, erdhi midis turmës nga prapa dhe i preku rrobën.
²⁸ Sepse ajo thoshte me vete: "Sikur edhe rrobat t’i prek, do të shërohem."
²⁹ Menjëherë rrjedhja e gjakut pushoi, dhe e ndjeu në trup që u shërua prej sëmundjes që kishte."
³⁰ Jezusi, me ta kuptuar në vetvete që fuqia doli prej Tij, u kthye nga turma e tha: "Kush m’i preku rrobat?"
³¹ Dishepujt i thoshin: "Ti e sheh turmën që po të shtyp dhe thua: ‘Kush më preku?’"
³² Ai vështronte përreth për të parë kush e kishte bërë këtë.
³³ Gruaja, duke e ditur ç’i kishte ndodhur, po dridhej nga frika; erdhi dhe i ra përpara këmbëve duke ia thënë të gjithë të vërtetën.
³⁴ Ai i tha: "Bija Ime, besimi yt të ka shpëtuar. Shko në paqe dhe qofsh e shëruar prej sëmundjes sate."
³⁵ Ndërsa Ai ishte ende duke folur, erdhën disa njerëz nga shtëpia e të parit të sinagogës dhe i thanë: "Jot bijë vdiq. Përse e mërzit më shumë Mjeshtrin?"
³⁶ Jezusi nuk ia vuri veshin këtyre fjalëve, por iu drejtua të parit të sinagogës: "Mos ki frikë, vetëm beso."
³⁷ Nuk lejoi ta shoqëronte njeri tjetër veç Pjetrit, Jakobit dhe Gjonit, vëllait të Jakobit.
³⁸ Kur arritën te shtëpia e të parit të sinagogës, Ai vuri re rrëmujën si edhe ata që qanin e vajtonin me të madhe.
³⁹ Kur hyri brenda, u tha: "Përse po bëni gjithë këtë rrëmujë e po qani? Fëmija nuk ka vdekur, por po fle."
⁴⁰ Ata filluan ta përqeshnin. Pasi i nxori të gjithë jashtë, mori me vete atin dhe nënën e fëmijës, si edhe ata që ishin me Të, dhe hyri atje ku ishte fëmija.
⁴¹ E zuri fëmijën për dore dhe i tha: "Talitha kumi!", që e përkthyer do të thotë: ‘Vajzë, ty po të them, çohu!’
⁴² Vajza u ngrit menjëherë dhe filloi të ecte, meqë ishte dymbëdhjetë vjeçe. Ata u shtangën të mrekulluar pa masë.
⁴³ Ai i porositi rreptas që askush të mos e merrte vesh këtë dhe u tha t’i jepnin vajzës për të ngrënë.