kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5
kap 6
kap 7
kap 8
kap 9
kap 10
kap 11
kap 12
kap 13
kap 14
kap 15
kap 16

Marku

4
¹ Filloi përsëri t’i mësonte njerëzit buzë detit; turma që u mblodh pranë Tij ishte kaq e madhe, saqë Atij iu desh të hipte e të rrinte ulur në lundër në det, ndërsa e gjithë turma qëndronte në tokë buzë detit.
² Ai u mësonte shumë gjëra me shëmbëlltyra dhe në mësimin e Tij u thoshte:
³ "Dëgjoni! Ja, një bujk doli për të mbjellë.
⁴ Dhe kur hidhte farën, një pjesë ra anash rrugës dhe shkuan zogjtë dhe e përlanë.
⁵ Një pjesë tjetër ra në gurishtë, ku nuk kishte shumë dhe; ato mbinë menjëherë, sepse dheu nuk ishte shumë i thellë.
⁶ Por me të dalë dielli, u përcëlluan dhe, meqë nuk kishin rrënjë, u fishkën.
⁷ Disa të tjera ranë nëpër driza dhe drizat u rritën e u zunë frymën dhe ato nuk dhanë fryt.
⁸ Pjesa tjetër ra në tokë të mirë dhe dha fryte që mbinë, u rritën dhe u shumuan, njëra tridhjetë, tjetra gjashtëdhjetë e një tjetër njëqindfish."
⁹ Pastaj tha: "Kush ka veshë për të dëgjuar, le të dëgjojë."
¹⁰ Kur ishte vetëm, të dymbëdhjetë dishepujt bashkë me ata që ishin rreth Tij e pyesnin për shëmbëlltyrat.
¹¹ Ai u thoshte: "Juve ju është dhënë e fshehta e mbetërisë së Perëndisë. Por për ata që janë jashtë, çdo gjë thuhet me shëmbëlltyra,
¹² që me sytë hapur të shohin, por të mos shikojnë, që vërtet të dëgjojnë, por të mos kuptojnë; përndryshe mund të ktheheshin dhe t’u faleshin mëkatet."
¹³ Dhe u tha: "Nuk e kuptoni këtë shëmbëlltyrë? E si do t’i merrni vesh gjithë shëmbëlltyrat?
¹⁴ Farëhedhësi është ai që mbjell fjalën.
¹⁵ Farat anash rrugës janë ata, tek të cilët është mbjellë fjala; kur e dëgjojnë, Satani vjen menjëherë dhe e merr fjalën që ishte mbjellë në ta.
¹⁶ Farat e mbjella në gurishtë janë ata, të cilët me të dëgjuar fjalën, e pranojnë atë menjëherë me gëzim.
¹⁷ Por këta nuk kanë rrënjë në vetvete, madje janë të përkohshëm. Pastaj, kur vjen mundimi ose përndjekja për shkak të fjalës, menjëherë shkandullohen.
¹⁸ Farat e tjera janë ato që u mbollën nëpër driza; këto janë ata që e dëgjojnë fjalën;
¹⁹ por shqetësimet e jetës, mashtrimi i pasurisë, lakmitë për gjëra të tjera hyjnë dhe e mbysin fjalën dhe ajo nuk jep më fryt.
²⁰ Të tjerët, si farat e mbjella në tokën e mirë, e dëgjojnë fjalën, e pranojnë atë dhe japin fryt, njëra tridhjetë, tjetra gjashtëdhjetë e një tjetër njëqindfish."
²¹ Ai u thoshte: "Mos vallë e sjellin kandilin për ta vënë nën karroqe ose nën hasër? A nuk duhet vënë në shandan?
²² Sepse nuk ka asgjë të fshehtë, që të mos zbulohet; as që të mbahet e fshehur, e të mos dalë në dritë.
²³ Në pastë kush veshë për të dëgjuar, le të dëgjojë."
²⁴ Dhe u thoshte: "Kini kujdes për ato që dëgjoni; me atë masë që matni, me atë do t’ju matin; madje juve do t’ju jepet më tepër.
²⁵ Sepse atij që ka, do t’i jepet, dhe atij që nuk ka, do t’i merret edhe ajo që ka."
²⁶ Dhe thoshte: "Kështu është mbretëria e Perëndisë. I ngjan njeriut që hedh farën në tokë.
²⁷ Fle me natë e ngrihet me ditë dhe fara çel e rritet, megjithëse ai nuk e merr vesh sesi.
²⁸ Vetë toka nga ana e saj jep fryt; më parë kërcellin, pastaj kallirin dhe pastaj plot grurë në kalli.
²⁹ Por kur bëhet fryti, ai menjëherë vë draprin, sepse të korrat kanë ardhur."
³⁰ Dhe thoshte: "Si mund ta krahasojmë mbretërinë e Perëndisë? Me çfarë shëmbëlltyre mund ta përshkruajmë?
³¹ Është si kokrra e sinapit që, kur mbillet në tokë, është më e vogla se të gjitha farat që janë në tokë.
³² Por pasi mbillet, rritet dhe bëhet më e madhe se të gjitha barërat dhe lëshon degë të mëdha, aq sa shpendët e qiellit ngrenë fole nën hijen e saj."
³³ Me shumë shëmbëlltyra si këto ua shpallte Jezusi fjalën, ashtu si mund ta kuptonin.
³⁴ Por nuk u fliste pa shëmbëlltyra dhe çdo gjë ua shpjegonte veçmas dishepujve të Vet.
³⁵ Po atë ditë, kur po ngrysej, u tha: "Të kalojmë në anën tjetër".
³⁶ Dishepujt, pasi lanë turmën, e morën Jezusin me vete, ashtu siç ishte, në lundër. Atje, me Të, kishte edhe lundra të tjera.
³⁷ U ngrit një stuhi e madhe ere dhe dallgët përplaseshin brenda në lundër, aq sa lundra tashmë ishte mbushur plot.
³⁸ Jezusi ishte te kiçi i lundrës, duke fjetur mbi jastëk; ata e zgjuan dhe i thanë: "Mjeshtër, nuk do t’ia dish që ne po mbytemi?"
³⁹ U ngrit, qortoi erën dhe i tha detit: "Qetësohu, pusho!" Era u ndal, e ra një bunacë e madhe.
⁴⁰ Pastaj u tha: "Përse jeni kaq frikacakë? Ende nuk paskeni besim?"
⁴¹ Ata u tmerruan nga frika dhe thoshin me njëri-tjetrin: "Kush të jetë ky vallë, që edhe era dhe deti i binden?"