12
¹ Ai filloi t’u fliste me shëmbëlltyra. "Një njeri mbolli një vresht, e rrethoi me gardh, gërmoi një vend për vençën, ngriti një kanike, ua dha me qira bujqve dhe mori një udhë të largët.
² Në kohën e duhur dërgoi te bujqit një shërbëtor, për të marrë të vjelat e vreshtit.
³ Ata e kapën dhe, si e rrahën, e dërguan duarbosh.
⁴ Ai u dërgoi përsëri një shërbëtor tjetër; edhe atij i çanë kokën me gur dhe e poshtëruan.
⁵ Ai dërgoi një tjetër; edhe atë e vranë, si edhe shumë të tjerë; disa i rrahën e disa të tjerë i vranë.
⁶ Ai kishte edhe një tjetër, birin e vet të dashur, të cilin ua dërgoi të fundit, duke thënë: ‘Do të ma respektojnë tim bir.’
⁷ Por bujqit thanë me njëri-tjetrin: ‘Ky është trashëgimtari, ejani ta vrasim dhe trashëgimi do të jenë yni.’
⁸ E kapën, e vranë dhe e flakën jashtë vreshtit.
⁹ Çfarë do të bëjë pra, tani i zoti i vreshtit? Ai do të shkojë e do t’i zhdukë bujqit dhe do t’ua japë vreshtin të tjerëve.
¹⁰ As këtë Shkrim nuk e keni paskeni lexuar: ‘Gurin që ndërtuesit e flakën tej, pikërisht ai u bë këndi i themelit;
¹¹ kjo gjë është bërë prej Zotit dhe është e mrekullueshme në sytë tanë’?"
¹² Ata kërkonin ta kapnin, por kishin frikë prej turmës, sepse e dinin që Ai e kishte thënë atë shëmbëlltyrë kundër tyre; dhe si e lanë, u larguan.
¹³ I dërguan disa prej farizenjve dhe herodianëve, që ta zinin me fjalë.
¹⁴ Me të ardhur, ata i thanë: "Mjeshtër, e dimë që je i çiltër dhe nuk do t’ia dish se kush është, sepse nuk i mban anën njeriu, por u mëson njerëzve udhën e Perëndisë me vërtetësi. A është e drejtë t’i paguajmë tatimin Cezarit? Të japim apo të mos japim?"
¹⁵ Ai, duke ditur hipokrizinë e tyre, u tha: "Përse më vini në provë? Më sillni një denar që ta shoh."
¹⁶ Ata ia sollën. Ai u tha: "E kujt është kjo fytyrë dhe ky mbishkrim?" Ata i thanë: "Janë të Cezarit."
¹⁷ Jezusi u tha: "Jepini Cezarit çka është e Cezarit dhe Perëndisë çka është e Perëndisë." Ata mbetën të mrekulluar prej Tij.
¹⁸ Tek Ai shkuan saducenjtë, të cilët thonë se nuk ka ngjallje, dhe e pyetën duke thënë,
¹⁹ "Mjeshtër, Moisiu na ka shkruar që po t’i vdesë vëllai dikujt dhe lë pas gruan, pa fëmijë, i vëllai duhet ta marrë gruan, për t’i dhënë pasardhës vëllait të vet.
²⁰ Ishin shtatë vëllezër; i pari mori grua dhe pasi vdiq, nuk la fëmijë.
²¹ Atë e mori i dyti, por edhe ai vdiq pa lënë pas fëmijë; edhe i treti po ashtu.
²² Të shtatë nuk lanë fëmijë; e fundit nga të gjithë vdiq edhe gruaja.
²³ Kur të ngjallen, cilit prej tyre do t’i përkasë gruaja? Sepse të shtatë e kishin atë për grua."
²⁴ Jezusi u tha: "A nuk është kjo arsyeja që gaboheni, ngaqë nuk i njihni Shkrimet dhe as fuqinë e Perëndisë?
²⁵ Sepse kur të ngjallen prej të vdekurve, ata as nuk martohen, as nuk jepen për martesë, por do të jenë si engjëjt në qiej.
²⁶ Sa për të vdekurit që ngjallen, a nuk e keni lexuar në librin e Moisiut, se si Perëndia i foli atij në drizë, duke i thënë: ‘Unë jam Perëndia i Abrahamit, Perëndia i Isakut dhe Perëndia i Jakobit’?
²⁷ Ai nuk është Perëndi i të vdekurve, por i të gjallëve; gaboheni rëndë."
²⁸ Një nga skribët erdhi dhe i dëgjoi ata që po haheshin me njëri-tjetrin dhe, duke parë sa mirë iu përgjigj Jezusi, e pyeti: "Cili nga të gjitha urdhërimet është i pari?"
²⁹ Jezusi u përgjigj: "I pari i të gjithëve është: ‘Dëgjo o Izrael! Zoti, Perëndia ynë, është një Zot i vetëm.
³⁰ Ta duash Zotin Perëndinë tënd më tërë zemrën tënde, me tërë shpirtin tënd, me tërë mendjen tënde e me tërë fuqinë tënde’.
³¹ I dyti është ky: ‘Ta duash si veten të afërmin tënd’. Nuk ka urdhërim tjetër më të madh se këto."
³² Skribët i thanë: "Mirë, o Mjeshtër, të vërtetën the, sepse një është Perëndia dhe nuk ka tjetër veç Tij.
³³ Ta duash me tërë zemrën, me tërë mendjen, me tërë fuqinë dhe ta duash të afërmin si veten, është më shumë se të gjitha flijimet me djegie dhe theroret."
³⁴ Jezusi, duke parë që ai u përgjigj me urtësi, i tha: "Nuk je larg nga mbretëria e Perëndisë." Dhe që nga ajo kohë askush nuk kishte më guxim t’i bënte pyetje.
³⁵ Jezusi, duke vazhduar të mësonte në tempull, u përgjigj dhe tha: "Si ka mundësi që skribët të thonë se Krishti është biri i Davidit?
³⁶ Vetë Davidi, me anë të Frymës së Shenjtë, ka thënë: ‘Zoti i tha Zotit tim: "Ulu në të djathtën Time, derisa t’i vë armiqtë e Tu nën këmbët e Tua".’
³⁷ Vetë Davidi e quan Atë Zot; atëherë, si mund të jetë Ai biri i tij?" E gjithë turma po e dëgjonte me ëndje.
³⁸ Në mësimet e Veta Ai thoshte: "Ruhuni nga skribët që duan të shëtisin me petka të gjata e që u pëlqejnë përshëndetjet nëpër sheshet e tregjeve.
³⁹ Lakmojnë fronet e para nëpër sinagoga dhe vendet e nderit nëpër gosti;
⁴⁰ përpijnë shtëpitë e vejushave dhe, për t’u dukur, bëjnë lutje të gjata; këta do të marrin dënimin më të madh."
⁴¹ Jezusi ishte ulur përballë arkës së thesarit dhe po vështronte se si turma hidhte para në arkën e thesarit; shumë të pasur hidhnin sasira të mëdha.
⁴² Atje erdhi një vejushë e varfër dhe hodhi dy qindarka, që bënin një grosh.
⁴³ Ai i thirri dishepujt e Vet dhe u tha: "Me të vërtetë po ju them, që kjo vejushë e varfër hodhi më shumë nga të gjithë ata që hedhin në arkën e thesarit.
⁴⁴ Sepse të gjithë hodhën nga tepria e tyre, ndërsa ajo, nga varfëria e saj, hodhi gjithë ç’kishte, tërë jetesën e saj."