10
¹ Si u ngrit prej andej, shkoi në krahinën e Judesë, përtej Jordanit; përsëri u mblodhën turmat rreth Tij dhe Ai, siç e kishte zakon, filloi t’i mësonte përsëri.
² Farizenjtë iu afruan dhe, për ta vënë në provë, e pyetën: "A i lejohet një burri ta lërë gruan e vet?"
³ Ai u përgjigj dhe u tha: "Çfarë ju ka urdhëruar Moisiu?"
⁴ Ata thanë: "Moisiu na ka lejuar që të shkruajmë aktin e ndarjes dhe ta lëmë gruan."
⁵ Jezusi u tha: "Ai jua ka shkruar këtë urdhërim nga vrazhdësia e zemrave tuaja.
⁶ Por që në fillim të krijimit, Perëndia i bëri njerëzit mashkull e femër.
⁷ Për këtë arsye njeriu do të lërë atin dhe nënën [e do të bashkohet me gruan e vet].
⁸ Të dy një mish do të bëhen; kështu nuk janë më dy, por një mish.
⁹ Pra, të mos e ndajë njeriu atë që Perëndia e ka bashkuar."
¹⁰ Dishepujt e pyetën përsëri në shtëpi për këtë gjë,
¹¹ dhe Ai u tha: "Kushdo që lë gruan e vet dhe martohet me një tjetër, shkel kurorën ndaj saj.
¹² Nëse ajo e lë burrin e vet e martohet me një tjetër, edhe ajo shkel kurorën ndaj tij."
¹³ Njerëzit i sillnin fëmijë të vegjël që t’i prekte, por dishepujt i qortonin ata.
¹⁴ Kur pa këtë, Jezusit i mbeti hatëri dhe u tha: "Lërini fëmijët të vijnë tek Unë e mos i pengoni, sepse atyre u përket mbretëria e Perëndisë.
¹⁵ Me të vërtetë po ju them, kushdo që nuk e pranon mbretërinë e Perëndisë ashtu si fëmija, nuk do të hyjë kurrë në të."
¹⁶ I mori ndër krahë dhe i bekoi duke vënë duart mbi ta.
¹⁷ Kur u nis për rrugë, erdhi njëri duke vrapuar dhe ra në gjunjë para Tij duke e pyetur: "O Mjeshtër i mirë, çfarë duhet të bëj që të trashëgoj jetën e amshuar?"
¹⁸ Jezusi i tha: "Përse më quan të mirë? Askush nuk është i mirë, veç Njërit, Perëndisë.
¹⁹ Urdhërimet i di: ‘Mos vrit, mos shkel kurorë, mos vidh, mos bëj dëshmi të rreme, mos mashtro, ndero atin tënd e nënën tënde’."
²⁰ Ai i tha: "Mjeshtër, këto të gjitha i kam mbajtur që në rininë time."
²¹ Ndërsa Jezusi e vështronte, i hyri në zemër, dhe i tha: "Një gjë të mungon, shko, shit gjithë ç’ke e jepua të varfërve dhe do të kesh thesar në qiell; pastaj eja pas Meje e më ndiq."
²² Ai u trishtua nga ato fjalë dhe u largua i hidhëruar, sepse kishte pasuri të madhe.
²³ Jezusi vështroi përreth dhe u tha dishepujve të Vet: "Sa e vështirë do të jetë për ata që kanë pasuri, të hyjnë në mbretërinë e Perëndisë!"
²⁴ Dishepujt mbetën gojëhapur nga fjalët e Tij. Por Jezusi, duke u përgjigjur sërish, u tha: "Bijtë e Mi, sa e vështirë është të hysh në mbretërinë e Perëndisë!
²⁵ Më lehtë është për devenë të kalojë nëpër vrimën e gjilpërës, sesa për një të pasur të hyjë në mbretërinë e Perëndisë."
²⁶ Ata habiteshin edhe më shumë, e thoshin njëri me tjetrin: "Atëherë kush mund të shpëtohet?"
²⁷ Jezusi, duke i vështruar, tha: "Për njerëzit kjo është e pamundur, por jo për Perëndinë, sepse gjithçka është e mundur për Perëndinë."
²⁸ Pjetri filloi t’i thoshte: "Ja, ne i kemi lënë të gjitha e po vijmë pas Teje."
²⁹ Jezusi tha: "Me të vërtetë po ju them, nuk ka njeri që të ketë lënë shtëpinë, vëllezërit, motrat, nënën, atin, fëmijët e arat për Mua e për hir të Ungjillit,
³⁰ dhe të mos marrë tani në këtë botë njëqindfish shtëpi, vëllezër, motra, nënë, fëmijë e ara, bashkë me përndjekjet, dhe në botën që vjen, jetën e amshuar.
³¹ Shumë nga ata që janë të parët, do të jenë të fundit dhe ata që janë të fundit, do të jenë të parët."
³² Ndërsa ishin rrugës, duke u ngjitur për në Jeruzalem, Jezusi u printe; dishepujt mahniteshin dhe ata që u venin pas, ishin plot frikë. Ai i mori përsëri të dymbëdhjetët dhe filloi t’u thoshte se ç’do t’i ndodhte Atij,
³³ duke thënë: "Ja, po ngjitemi për në Jeruzalem dhe Biri i Njeriut do të dorëzohet te kryepriftërinjtë dhe skribët; ata do ta dënojnë me vdekje dhe do t’ua dorëzojnë atyre të kombeve.
³⁴ Do ta tallin, do ta fshikullojnë, do ta pështyjnë e do ta vrasin dhe pas tri ditësh Ai do të ngrihet përsëri."
³⁵ Jakobi dhe Gjoni, bijtë e Zebedeut, iu afruan dhe i thanë: "Mjeshtër, duam që të bësh për ne atë që po të kërkojmë."
³⁶ Ai u tha: "Çfarë doni të bëj për ju?"
³⁷ Ata i thanë: "Na lër të ulemi në lavdinë Tënde, njëri nga e djathta e tjetri nga e majta Jote."
³⁸ Por Jezusi u tha: "Ju nuk dini ç’kërkoni. A mund ta pini ju kupën që pi Unë ose të pagëzoheni me pagëzimin që jam pagëzuar Unë?"
³⁹ Ata i thanë: "Po, mundemi." Jezusi u tha: "Vërtet do të pini kupën që pi Unë dhe do të pagëzoheni me pagëzimin që jam pagëzuar Unë,
⁴⁰ por për t’u ulur në të djathtën ose në të majtën Time, nuk është diçka që e jap Unë, por është për ata për të cilët është përgatitur."
⁴¹ Kur e dëgjuan këtë, të dhjetë të tjerët filluan të zemërohen me Jakobin dhe me Gjonin.
⁴² Jezusi i thirri dhe u tha: "Ju e dini që ata që e mbajnë veten si sundues të kombeve, bëhen zotër mbi këto dhe më të mëdhenjtë e tyre ushtrojnë pushtet mbi to.
⁴³ Por mes jush nuk është kështu; kushdo që dëshiron të bëhet i madh mes jush, do të jetë shërbyesi juaj,
⁴⁴ dhe kushdo që dëshiron të jetë i parë mes jush, do të jetë shërbëtor i të gjithëve.
⁴⁵ Sepse edhe Biri i Njeriut nuk erdhi që t’i shërbenin, por që të shërbejë dhe të japë jetën si shpërblesë për shumë."
⁴⁶ Pastaj arritën në Jeriko; kur Ai me dishepujt e Vet dhe me një turmë të madhe njerëzish ishin duke dalë nga Jerikoja, një lypës i verbër me emrin Bartimeo, i biri i Timeut, ishte ulur pranë rrugës.
⁴⁷ Me të dëgjuar që Ai ishte Jezusi nga Nazareti, filloi të thërrasë e të thotë: "Jezus, Biri i Davidit, ki mëshirë për mua."
⁴⁸ Shumë veta e qortonin që të heshtte, por ai thërriste edhe më shumë: "O Bir i Davidit, ki mëshirë për mua."
⁴⁹ Jezusi qëndroi e tha: "Thirreni." Ata e thirrën të verbrin dhe i thanë: "Mos u druaj, çohu! Po të thërret."
⁵⁰ Ai, si hodhi tej rrobën e vet, brofi më këmbë dhe vajti te Jezusi.
⁵¹ Jezusi u përgjigj dhe i tha: "Çfarë do që të bëj për ty?" I verbri i tha: "Mjeshtër, të shoh përsëri."
⁵² Jezusi i tha: "Shko, besimi yt të ka shëruar." Dhe menjëherë i erdhi drita e syve, dhe filloi t’i shkonte pas Jezusit gjatë rrugës.