9
¹ Pasi i mblodhi të dymbëdhjetë, u dha fuqi dhe pushtet për të dëbuar të gjithë demonët dhe për të shëruar sëmundjet.
² Dhe i dërgoi të predikonin mbretërinë e Perëndisë e të shëronin të sëmurët.
³ U tha: "Mos merrni gjë për rrugë, as shkop, as torbë, as bukë, as para dhe asnjëri prej jush të mos mbajë dy tunika.
⁴ Dhe në çdo shtëpi që të hyni, qëndroni atje derisa të largoheni prej andej.
⁵ Po të mos ju mirëpresin, kur të dilni prej atij qyteti, shkundni pluhurin nga këmbët tuaja, si dëshmi kundër tyre."
⁶ Ata u nisën e shkuan nga fshati në fshat, duke predikuar ungjillin dhe duke shëruar njerëz kudo.
⁷ Tetrarku Herod kishte dëgjuar për gjithçka që kishte ndodhur dhe po shastisej, sepse disa thoshin që Gjoni ishte ngjallur prej të vdekurve.
⁸ Disa thoshin që ishte shfaqur Elia; disa të tjerë thoshin që ishte ngjallur përsëri njëri prej profetëve të moçëm.
⁹ Dhe Herodi tha: "Gjonit unë i preva kokën; por kush është ky për të cilin po dëgjoj të tilla gjëra?" Dhe kërkonte ta shihte.
¹⁰ Apostujt, kur u kthyen, e njoftuan për gjithçka që kishin bërë. Ai i mori me vete dhe u tërhoq veçmas në një qytet që quhej Betsaida.
¹¹ Turmat, me ta marrë vesh, i vajtën pas; Ai i priti dhe u fliste për mbretërinë e Perëndisë, duke shëruar ata që kishin nevojë.
¹² Dita filloi të thyhej; të dymbëdhjetë u afruan dhe i thanë: "Nise turmën, që të shkojë në fshatrat dhe në arat përreth për të bujtur e për të gjetur diçka për të ngrënë, sepse këtu jemi në një vend të shkretë."
¹³ Por Ai u tha: "Jepuni të hanë." Ata i thanë: "Nuk kemi më shumë se pesë bukë e dy peshq; veç po të shkojmë të blejmë ushqim për gjithë këtë popull."
¹⁴ Sepse atje ishin rreth pesë mijë veta. Ai u tha dishepujve të Vet: "I vini të ulen në grupe, nga pesëdhjetë."
¹⁵ Ata ashtu bënë dhe i ulën të gjithë.
¹⁶ Pastaj Ai mori pesë bukët e dy peshqit dhe, duke vështruar lart në qiell, i bekoi, i ndau dhe ua dha dishepujve t’ia vinin turmës përpara.
¹⁷ Të gjithë hëngrën e u nginjën dhe me copat që u tepruan, u mbushën dymbëdhjetë shporta.
¹⁸ Dhe ndodhi që ndërsa Ai po lutej mënjanë dhe dishepujt ishin me Të, Ai i pyeti duke thënë: "Kush thonë turmat se jam Unë?"
¹⁹ Ata u përgjigjën dhe thanë: "Gjon Pagëzori, të tjerë thonë Elia dhe disa të tjerë thonë që është ngjallur një nga profetët e moçëm."
²⁰ Ai u tha: "Po ju, kush thoni se jam Unë?" Pjetri, u përgjigj dhe tha: "Krishti i Perëndisë."
²¹ Atëherë Ai i paralajmëroi dhe i urdhëroi në mënyrë të prerë që këtë të mos ia thoshin askujt.
²² Pastaj tha: "Biri i Njeriut duhet të vuajë shumë gjëra, të hidhet poshtë prej pleqve, prej kryepriftërinjve e prej skribëve, të vritet dhe të tretën ditë të ngjallet përsëri."
²³ Pastaj Ai u tha të gjithëve: "Nëse ndokush dëshiron të vijë pas Meje, le të mohojë vetveten, të ngrejë përditë kryqin e vet dhe të Më ndjekë,
²⁴ sepse kushdo që dëshiron të shpëtojë jetën e vet, do ta humbë atë; por kushdo që për hirin Tim do të humbë jetën e vet, do ta shpëtojë atë.
²⁵ Sepse ç’dobi ka njeriu nëse fiton tërë botën dhe humbet vetveten ose dëmtohet?
²⁶ Sepse kushdo që ka turp prej Meje dhe prej fjalëve të Mia, për të do të ketë turp edhe Biri i Njeriut, kur Ai do të vijë në lavdinë e Vet, lavdinë e Atit të Vet dhe të engjëjve të shenjtë.
²⁷ Vërtet po ju them, këtu janë disa, të cilët nuk kanë për ta shijuar vdekjen derisa të shohin mbretërinë e Perëndisë."
²⁸ Dhe ndodhi që tetë ditë pas këtyre bisedave, Ai mori me vete Pjetrin, Gjonin dhe Jakobin dhe u ngjit në mal për t’u lutur.
²⁹ Ndërsa po lutej, pamja e fytyrës i ndryshoi dhe rrobat iu bënë të bardha dhe vetëtinin.
³⁰ Dhe ja, dy burra, që ishin Moisiu dhe Elia, po bisedonin me Të.
³¹ Ata u shfaqën plot lavdi e po flisnin për largimin e Tij, që do ta përmbushte në Jeruzalem.
³² Por Pjetrin dhe ata që ishin me të i kishte mundur gjumi. Kur u doli gjumi fare, panë lavdinë e Tij, si edhe të dy burrat që ishin bashkë me Të.
³³ Ndërsa këta po largoheshin prej Tij, Pjetri i tha Jezusit: "Mjeshtër, është mirë që ne të qëndrojmë këtu dhe të bëjmë tri tenda, një për Ty, një për Moisiun e një për Elian." Ai nuk dinte ç’po thoshte.
³⁴ Ndërsa fliste kështu, erdhi një re dhe i mbështolli; ata i zuri frika, kur po hynin brenda resë.
³⁵ Një zë doli nga reja, duke thënë: "Ky është Biri im i zgjedhur. Dëgjojeni!"
³⁶ Sapo pushoi zëri, Jezusi u gjend i vetëm. Ata heshtën e në ato ditë nuk i thanë askujt çka kishin parë.
³⁷ Dhe ndodhi që ditën tjetër, kur po zbrisnin nga mali, Atij i doli përpara një turmë e madhe.
³⁸ Dhe ja, një burrë nga turma thirri, duke thënë: "Mjeshtër, po të lutem, ma shiko djalin tim, sepse e kam të vetëm.
³⁹ Ja, e pushton një frymë dhe ai papritur bërtet, pastaj e shkund duke i nxjerrë shkumë dhe mezi e lëshon, pasi e ka dërrmuar fare.
⁴⁰ Iu luta dishepujve të Tu që ta nxirrnin jashtë, por ata nuk mundën dot."
⁴¹ Dhe Jezusi, duke u përgjigjur, tha: "O brez i pafe dhe i mbrapshtë, deri kur do të jem me ju e do t’ju duroj? Sillma djalin këtu."
⁴² Ndërsa ky po afrohej, demoni e shkundi përtokë dhe e sfiliti. Jezusi e qortoi frymën e papastër, e shëroi fëmijën, dhe ia dorëzoi të atit.
⁴³ Të gjithë u mahnitën me madhërinë e Perëndisë. Por ndërsa të gjithë mrekulloheshin me gjithçka që bënte, Ai u tha dishepujve të Vet,
⁴⁴ "Ua vini veshin mirë këtyre fjalëve: Biri i Njeriut do të jepet në duar të njerëzve."
⁴⁵ Por ata nuk po e merrnin vesh çdo të thoshte me këto fjalë, kuptimi i të cilave mbetej i fshehtë për ta, që të mos i kuptonin, dhe ata druheshin ta pyesnin për ato që tha.
⁴⁶ Pastaj midis tyre lindi një debat: cili prej tyre do të ishte më i madhi.
⁴⁷ Jezusi, duke e ditur çfarë po i brente zemrat e tyre, mori një fëmijë, e afroi pranë vetes
⁴⁸ dhe u tha: "Kushdo që e pranon këtë fëmijë në emrin Tim, më pranon mua dhe kushdo që më pranon Mua, pranon edhe Atë që më ka dërguar Mua; sepse ai që është më i vogli mes gjithë jush, pikërisht ai është më i madhi."
⁴⁹ Gjoni u përgjigj dhe tha: "Mjeshtër, pamë dikë që dëbonte demonë në emrin Tënd dhe u përpoqëm ta pengonim, sepse ai nuk të vjen pas bashkë me ne."
⁵⁰ Jezusi u tha: "Mos e pengoni, sepse kush nuk është kundër nesh, është me ne."
⁵¹ Dhe ndodhi që ndërsa po plotësoheshin ditët e ngritjes së Tij lart, Ai mori rrugën i vendosur për në Jeruzalem.
⁵² Dërgoi më parë lajmëtarët; ata shkuan dhe hynë në një fshat të samaritanëve për të përgatitur ardhjen e Tij.
⁵³ Por ata nuk e pritën, sepse Ai ishte drejtuar për në Jeruzalem.
⁵⁴ Kur dishepujt, Jakobi dhe Gjoni, e panë këtë gjë, thanë: "Zot, a do Ti të themi të zbresë zjarr prej qiellit dhe t’i përvëlojë ata?"
⁵⁵ Por Ai iu kthye dhe i qortoi.
⁵⁶ Pastaj ata shkuan në një fshat tjetër.
⁵⁷ Dhe ndërsa po ecnin rrugës, dikush i tha Atij: "Unë do të të ndjek kudo që të shkosh."
⁵⁸ Jezusi i tha: "Dhelprat kanë strofulla dhe zogjtë e qiellit kanë fole, por Biri i Njeriut nuk ka ku të mbështesë kokën."
⁵⁹ Dhe i tha një tjetri: "Më ndiq." Por ai i tha: "Zot, më lër më parë të shkoj e të varros tim atë."
⁶⁰ Ai i tha: "Lëri të vdekurit të varrosin të vdekurit e tyre; ndërsa ti shko dhe prediko mbretërinë e Perëndisë."
⁶¹ Edhe një tjetër tha: "Zot, unë do të të ndjek; por më lejo më parë t’u lë lamtumirën atyre që kam në shtëpi."
⁶² Dhe Jezusi i tha: "Askush që vë dorën në parmendë dhe shikon prapa, nuk është i përshtatshëm për mbretërinë e Perëndisë."