8
¹ Më pas Ai përshkoi qytete e fshatra, duke predikuar dhe duke shpallur lajmin e mirë të mbretërisë së Perëndisë; me Të ishin të dymbëdhjetët,
² si edhe disa gra që ishin shëruar prej frymëve të liga dhe sëmundjeve: Maria, e quajtur Magdalena, prej së cilës kishin dalë shtatë demonë,
³ Joana, e shoqja e Kuzës, administratorit të Herodit, Suzana, e shumë të tjera, të cilat i ndihmonin ata me të ardhurat e veta.
⁴ Njerëzit vinin tek Ai nga çdo qytet dhe, kur u mblodh një turmë e madhe, Ai u foli me anë të një shëmbëlltyre:
⁵ "Mbjellësi doli për të mbjellë; dhe ndërsa mbillte, disa fara ranë gjatë rrugës; fara që ra u shkel dhe e përlanë zogjtë e qiellit.
⁶ Tjetra ra mbi shkëmb, dhe me të mbirë, u tha, pasi nuk kishte vlagë.
⁷ Tjetra ra nëpër driza dhe drizat u rritën dhe e mbytën.
⁸ Një tjetër ra në tokë të mirë dhe pasi mbiu, dha fryt njëqind herë më shumë." Pasi tha këto gjëra, Ai thirri: "Kush ka veshë për të dëgjuar, le të dëgjojë."
⁹ Dishepujt e Vet filluan ta pyesin: "Ç’kuptim ka kjo shëmbëlltyrë?"
¹⁰ Ai u tha: "Juve ju është dhënë mundësia të njihni të fshehtat e mbretërisë së Perëndisë; por të tjerëve u janë dhënë në shëmbëlltyra, që megjithëse shikojnë, të mos shohin, dhe megjithëse dëgjojnë, të mos kuptojnë.
¹¹ Shëmbëlltyra është kjo: fara është fjala e Perëndisë.
¹² Farat e rëna gjatë rrugës janë ata që dëgjojnë; pastaj vjen djalli, dhe e merr fjalën prej zemrës së tyre, që ata të mos besojnë dhe të mos shpëtohen.
¹³ Ato mbi shkëmb janë ata që, me ta dëgjuar, e pranojnë fjalën me gëzim; këta nuk kanë rrënjë, besojnë për njëfarë kohe, por në kohën e tundimit tërhiqen.
¹⁴ Fara që ra nëpër driza përfaqëson ata që, pasi e kanë dëgjuar fjalën, ecin përpara dhe u merret fryma prej shqetësimeve, pasurive e kënaqësive të jetës dhe nuk arrijnë të piqen.
¹⁵ Fara e rënë në tokë të mirë përfaqëson ata, të cilët me ta dëgjuar fjalën, e mbajnë fort në një zemër të ndershme e të mirë dhe japin fryt me këmbëngulje.
¹⁶ Askush, pasi e ndez kandilin, nuk e mbulon me enë, as nuk e vë nën shtrat, por e vendos në shandan, në mënyrë që ata që hyjnë, të shohin dritën.
¹⁷ Sepse nuk ka gjë të fshehur që nuk do të zbulohet dhe as të fshehtë që nuk do të merret vesh e nuk do të dalë në dritë.
¹⁸ Kini kujdes, pra, se si dëgjoni; sepse atij që ka, do t’i jepet, dhe atij që nuk ka, do t’i merret edhe ajo që mendon se ka."
¹⁹ Pastaj shkuan tek Ai nëna e vëllezërit e Tij dhe nuk mundën t’i afroheshin për shkak të turmës.
²⁰ Atë e njoftuan: "Nëna dhe vëllezërit e Tu po rrinë jashtë e duan të Të shohin."
²¹ Ai, duke u përgjigjur, u tha: "Nëna dhe vëllezërit e Mi janë ata që dëgjojnë fjalën e Perëndisë dhe e vënë atë në jetë."
²² Dhe ndodhi që një ditë Ai hipi në lundër bashkë me dishepujt e Vet dhe u tha: "Të kalojmë në anën tjetër të liqenit." Dhe u nisën me lundër.
²³ Ndërsa po lundronin, Atë e zuri gjumi. Një stuhi ere u ngrit mbi liqen; lundra e tyre po mbushej me ujë dhe ishin në rrezik.
²⁴ Iu afruan dhe e zgjuan, duke thënë: "Mjeshtër, mjeshtër, po mbytemi." Ai u ngrit dhe qortoi erën dhe shkulmin e ujit; ato pushuan dhe liqeni ra në bunacë.
²⁵ Atëherë u tha: "Ku është besimi juaj?" Ata, të frikësuar dhe të mrekulluar, thoshin me njëri-tjetrin: "Ç’njeri është ky, që edhe erërat dhe ujin i urdhëron dhe ato i binden?"
²⁶ Duke lundruar, arritën në vendin e gerasenasve, që është përballë Galilesë.
²⁷ Kur zbriti në tokë, i doli përpara një burrë nga qyteti, i cili ishte pushtuar nga demonë dhe për një kohë të gjatë nuk kishte veshur rroba dhe nuk qëndronte në shtëpi, por kishte jetuar ndër varreza.
²⁸ Me të parë Jezusin, ai, duke thirrur, ra përmbys para Tij dhe tha me zë të lartë: "Ç’punë ke Ti me mua, o Jezus, Biri i Më të Lartit Perëndi? Të lutem mos më mundo!"
²⁹ Sepse Ai po e urdhëronte frymën e papastër të dilte prej atij njeriu. Atë e kishte mbërthyer shumë herë dhe, megjithëse e ruanin të lidhur me vargonj e me pranga, ai i këpuste hekurat dhe demoni e ngiste për në vende të shkreta.
³⁰ Jezusi e pyeti: "Ç’emër ke?" Ai tha: "Legjion", sepse tek ai kishin hyrë shumë demonë.
³¹ Ata e lutnin Jezusin që të mos i urdhëronte të shkonin në humnerë.
³² Atje ishte një kope e madhe derrash që kullotnin në mal; ata iu lutën që t’u jepte mundësi të hynin te derrat. Dhe Ai i lejoi.
³³ Demonët dolën prej njeriut dhe hynë te derrat; dhe kopeja u turr poshtë shkrepit të thepisur mbi liqen dhe u mbyt.
³⁴ Kur barinjtë panë ç’ndodhi, ua mbathën këmbëve dhe ua treguan ngjarjen njerëzve në qytet e në ara.
³⁵ Pastaj njerëzit dolën për të parë ç’kishte ndodhur; shkuan te Jezusi dhe e gjetën njeriun prej të cilit kishin dalë demonët, të ulur te këmbët e Jezusit, të veshur e me mendje të shëndoshë; dhe i zuri frika.
³⁶ Ata që e kishin parë, u treguan njerëzve se si u shpëtua njeriu i mbërthyer nga demonët.
³⁷ E gjithë gjindja e rrethinës së Gerasenës i kërkoi Atij të largohej prej tyre, sepse i kishte kapur një frikë e madhe. Ai hipi në lundër dhe u kthye prapa.
³⁸ Njeriu prej të cilit kishin dalë demonët, iu lut Jezusit që ai të rrinte me Të, por Jezusi e largoi duke i thënë:
³⁹ "Kthehu në shtëpi dhe trego gjithë sa bëri Perëndia për ty." Ai u largua dhe shpalli në mbarë qytetin gjithë sa kishte bërë Jezusi për të.
⁴⁰ Kur Jezusi u kthye, turma i doli përpara me gëzim, sepse të gjithë po e pritnin.
⁴¹ Dhe ja ku erdhi një njeri me emrin Jair, që ishte i pari i sinagogës; ai i ra Jezusit ndër këmbë, duke e lutur të hynte në shtëpinë e tij,
⁴² sepse kishte një vajzë të vetme rreth të dymbëdhjetave, që ishte duke vdekur. Duke shkuar rrugës, turmat shtypeshin pas Tij.
⁴³ Dhe një grua, që kishte një rrjedhje gjaku prej dymbëdhjetë vjetësh [kishte shpenzuar gjithë ç’kishte me mjekët], por nuk kishte qenë e mundur të shërohej prej askujt.
⁴⁴ I vajti pas dhe i preku kindin e rrobës së Tij dhe rrjedhja e gjakut pushoi menjëherë.
⁴⁵ "Kush më preku?" pyeti Jezusi. Meqë të gjithë e mohonin, Pjetri tha: "Mjeshtër, turmat po të ngjishen e po të shtypin."
⁴⁶ Jezusi tha: "Dikush më preku, sepse e ndjeva që prej Meje doli fuqi."
⁴⁷ Dhe gruaja, kur e pa se nuk mund të fshihej, u afrua duke u dridhur, ra para Tij dhe tha hapur para gjithë popullit arsyen pse e preku Jezusin dhe se si u shërua menjëherë.
⁴⁸ Ai i tha: "Bijë, besimi yt të ka shpëtuar; shko në paqe."
⁴⁹ Ndërsa Jezusi vazhdonte të fliste, erdhi dikush nga shtëpia e kreut të sinagogës dhe tha: "Jot bijë ka vdekur, mos e shqetëso më Mjeshtrin."
⁵⁰ Por kur Jezusi e dëgjoi, iu përgjigj: "Mos ki frikë, vetëm beso dhe ajo do të shërohet."
⁵¹ Dhe kur shkoi te shtëpia, Ai nuk lejoi njeri të hynte me Të, veç Pjetrin, Gjonin, Jakobin si edhe të atin dhe të ëmën e vajzës.
⁵² Të gjithë po qanin dhe po e vajtonin, por Ai tha: "Mos qani, sepse ajo nuk ka vdekur, por po fle."
⁵³ Ata, duke e ditur që ajo kishte vdekur, filluan ta përqeshnin.
⁵⁴ Por Ai, duke e kapur vajzën për dore, thirri, duke thënë: "Vajzë, ngrihu!"
⁵⁵ Asaj iu kthye shpirti përsëri dhe u çua menjëherë; Ai urdhëroi që t’i jepnin për të ngrënë.
⁵⁶ Prindërit e saj u shtangën, por Jezusi u jepte porosi që të mos i thoshin askujt çka kishte ndodhur.