7
¹ Pasi u dha fund këtyre fjalëve para popullit që po dëgjonte, Ai hyri në Kapernaum.
² Shërbëtori i një kryeqindësi, të cilin i zoti e donte shumë, ishte i sëmurë e po vdiste.
³ Kur dëgjoi për Jezusin, ai i dërgoi disa pleq të judenjve ta lutnin që të vinte e t’i shëronte shërbëtorin.
⁴ Me të ardhur tek Jezusi, ata iu lutën shumë, duke thënë: "Ai është i denjë për një nder të tillë,
⁵ sepse e do kombin tonë dhe na ka ndërtuar sinagogën."
⁶ Jezusi shkoi bashkë me ta. Nuk ishte shumë larg shtëpisë, kur kryeqindësi dërgoi miqtë për t’i thënë Atij: "Zot, mos u mundo, sepse unë nuk jam i denjë që Ti të hysh nën pullazin tim.
⁷ Prandaj as veten time nuk e quajta të denjë të vij te Ti; por thuaj një fjalë, e shërbëtori im do të shërohet.
⁸ Sepse edhe unë jam njeri nën pushtetin e të tjerëve, dhe kam nën vete ushtarë; i them njërit: ‘Shko’, ai shkon, tjetrit: ‘Eja’ dhe ai vjen; i them shërbëtorit tim: ‘Bëje këtë’ dhe ai e bën."
⁹ Jezusi, duke i dëgjuar këto gjëra, u mahnit me të dhe pasi iu kthye turmës që po i vente pas, i tha: "Po jua them, as në Izrael nuk kam gjetur besim kaq të madh."
¹⁰ Ata që u dërguan, kur u kthyen në shtëpi, e gjetën shërbëtorin shëndoshë e mirë.
¹¹ Të nesërmen, Ai shkoi në një qytet të quajtur Nain, dhe bashkë me Të shkuan edhe dishepujt e Tij si edhe një turmë e madhe.
¹² Kur iu afrua portës së qytetit, ja ku po përcillnin për të varrosur një të vdekur, djalin e vetëm të një nëne të ve; një turmë e madhe prej qytetit ishte me të.
¹³ Kur Zoti e pa, i erdhi keq për të dhe i tha: "Mos qaj."
¹⁴ Ai shkoi dhe preku arkivolin; ata që po e mbanin qëndruan në vend. Ai tha: "Djalosh, po të them, ngrihu!"
¹⁵ I vdekuri u ngrit ndenjur dhe filloi të flasë. Ai ia dha nënës së tij.
¹⁶ Të gjithë i zuri frika dhe lëvduan Perëndinë, duke thënë: "Një profet i madh ka dalë mes nesh; Perëndia ka ardhur për të takuar popullin e Vet."
¹⁷ Dhe lajmi për Të u përhap në tërë Judenë e në gjithë krahinën përreth.
¹⁸ Dishepujt e Gjonit e njoftuan atë për të gjitha këto. Gjoni thirri dy prej dishepujve të vet,
¹⁹ dhe i dërgoi te Zoti për t’i thënë: "A je Ti Ai që duhej të vinte, apo të presim ndonjë tjetër?"
²⁰ Njerëzit shkuan tek Ai dhe i thanë: "Gjon Pagëzori na ka dërguar te Ti, që të të themi: ‘A je ti Ai që duhej të vinte, apo të presim ndonjë tjetër?’"
²¹ Në atë orë Ai shëroi shumë veta prej lëngatave, vuajtjeve dhe prej frymëve të liga; dhe shumë të verbërve u fali dritën e syve.
²² Ai, duke u përgjigjur, u tha: "Shkoni dhe i thoni Gjonit çfarë patë e dëgjuat; të verbrit po shohin, të çalët po ecin, të gërbulurit po pastrohen, të shurdhërit po dëgjojnë, të vdekurit po ngjallen dhe të varfërve po u predikohet ungjilli.
²³ Lum ai që nuk do të shkandullohet për shkakun Tim."
²⁴ Kur lajmëtarët e Gjonit u larguan, Ai filloi t’u fliste turmave për Gjonin: "Çfarë dolët të shikoni në shkretëtirë? Një kallam që tundet nga era?
²⁵ Nëse jo, çfarë dolët të shihni? Një njeri të veshur me rroba të bukura? Jo, ata me petka të shndritshëm dhe që jetojnë në mes të të mirave, gjenden në pallatet e mbretërve.
²⁶ Por çfarë dolët të shihni? Një profet? Po, po jua them, dhe më shumë se një profet.
²⁷ Ky është ai për të cilin është shkruar. ‘Ja, po dërgoj lajmëtarin Tim para fytyrës Sate, i cili do të të përgatitë rrugën përpara Teje.’
²⁸ Po ju them, nuk ka më të madh se Gjon Pagëzori midis atyre të lindur prej gruaje; por më i vogli në mbretërinë e Perëndisë është më i madh se ai."
²⁹ I gjithë populli që po dëgjonte, si edhe tagrambledhësit, i dhanë të drejtë Perëndisë, duke marrë pagëzimin e Gjonit.
³⁰ Por farizenjtë dhe mësuesit e ligjit e përbuzën qëllimin e Perëndisë për ta sepse nuk u pagëzuan prej Gjonit.
³¹ "Me kë pra, t’i krahasoj njerëzit e këtij brezi? Me kë ngjasojnë ata?
³² Ata u ngjajnë fëmijëve që ulen në pazar e thërresin njëri-tjetrin duke thënë: ‘Për ju i ramë fyellit dhe ju nuk vallëzuat; ne vajtuam dhe ju nuk derdhët lot.’
³³ Sepse Gjon Pagëzori nuk erdhi duke ngrënë bukë, as duke pirë verë; dhe ju thoni: ‘Ai ka demon’.
³⁴ Biri i Njeriut erdhi duke ngrënë e duke pirë, dhe ju thoni: ‘Ja, një njeri hamës e pijanec, mik i tagrambledhësve dhe i mëkatarëve’.
³⁵ Por urtësia përligjet nga të gjithë fëmijët e saj."
³⁶ Njëri prej farizenjve i kërkonte Jezusit që të hante me të. Ai hyri në shtëpinë e farizeut dhe u shtrua me të për të ngrënë.
³⁷ Dhe ja, një grua mëkatare që ishte në qytet, me ta marrë vesh që Ai ishte shtruar për të ngrënë në shtëpinë e farizeut, solli një enë alabastri me vaj erëkëndshëm.
³⁸ I qëndroi prapa, te këmbët e Tij, duke qarë, dhe filloi t’ia lagte me lot këmbët, ia fshinte me flokët e saj, i puthte këmbët dhe ia lyente me vaj erëmirë.
³⁹ Farizeu, që e kishte ftuar Jezusin, me ta parë, foli me vete dhe tha: "Ky njeri, po të ishte profet, do ta dinte ç’grua është kjo që po e prek; ajo është mëkatare."
⁴⁰ Atëherë Jezusi, duke iu përgjigjur, i tha: "Simon, kam diçka për të të thënë." Ai i tha: "Mjeshtër, thuaje."
⁴¹ "Një huadhënës kishte dy borxhlinj; njëri i kishte borxh pesëqind denarë dhe tjetri i detyrohej pesëdhjetë.
⁴² Pasi nuk kishin për t’ia shlyer, ai ua fali borxhin të dyve. Cili, pra, prej tyre do ta dojë atë më shumë?"
⁴³ Simoni, duke u përgjigjur, tha: "Ma merr mendja të jetë ai të cilit i fali më shumë." Jezusi i tha: "Drejt gjykove."
⁴⁴ Dhe duke u kthyer nga gruaja, i tha Simonit: "E sheh këtë grua? Hyra në shtëpinë tënde dhe nuk më nxore ujë për këmbët e Mia, kurse ajo m’i lagu këmbët me lot dhe m’i fshiu me flokët e vet .
⁴⁵ Ti nuk më puthe, kurse ajo, që kur hyra, s’ka pushuar së puthuri këmbët e Mia.
⁴⁶ Nuk ma leve kokën me vaj, kurse ajo m’i leu këmbët me vaj erëmirë.
⁴⁷ Prandaj po të them, mëkatet e saj të shumta i janë falur; sepse e madhe ishte dashuria e saj, por kujt i falet pak, e paktë është dashuria e tij."
⁴⁸ Dhe i tha asaj: "Mëkatet e tua të janë falur."
⁴⁹ Ata që ishin shtruar me të filluan të thoshin midis tyre: "Kush është ky që fal edhe mëkatet?"
⁵⁰ Dhe i tha gruas: "Besimi yt të ka shpëtuar; shko në paqe."