6
¹ Dhe ndodhi që një të shtunë Ai po kalonte nëpër të mbjella; dishepujt e Tij këputnin kallinj dhe, pasi i fërkonin nëpër duar, i hanin.
² Disa prej farizenjve thanë: "Përse bëni të shtunave diçka që nuk është e lejueshme?"
³ Jezusi, duke u përgjigjur, u tha: "A nuk e paskeni lexuar ç’bëri Davidi kur e mori uria atë dhe ata që ishin me të?
⁴ Se si hyri në shtëpinë e Perëndisë, i mori dhe i hëngri bukët e përkushtimit dhe u dha edhe atyre që ishin me të; megjithëse askujt veç priftërinjve nuk i lejohet të hajë nga ato bukë?"
⁵ Pastaj u tha: "Biri i Njeriut është Zot i së shtunës."
⁶ Ndodhi që një të shtunë tjetër Ai hyri në sinagogë dhe dha mësim; aty ishte një njeri që e kishte krahun e djathtë të tharë.
⁷ Skribët dhe farizenjtë po e vështronin për të parë nëse do ta shëronte të shtunën, që të gjenin shkak për ta paditur.
⁸ Por Ai i dinte mendimet e tyre dhe i tha njeriut që e kishte dorën të tharë: "Ngrihu e qëndro në mes." Ai u ngrit dhe qëndroi.
⁹ Jezusi u tha: "Po ju pyes, a është e lejueshme të bësh mirë apo të bësh keq të shtunën, të shpëtosh apo të shkatërrosh jetë?"
¹⁰ Duke i shikuar të gjithë sa ishin përreth, i tha atij: "Shtrije dorën!" Ai e shtriu dhe dora iu shërua plotësisht.
¹¹ Por ata u tërbuan nga zemërimi e po diskutonin me njëri-tjetrin çfarë t’i bënin Jezusit.
¹² Dhe ndodhi që në ato ditë Ai doli në mal për t’u lutur dhe e kaloi gjithë natën duke iu lutur Perëndisë.
¹³ Kur u zbardh dita, thirri dishepujt e Vet dhe zgjodhi prej tyre dymbëdhjetë, të cilët i quajti apostuj:
¹⁴ Simonin, të cilin e quajti edhe Pjetër, Andrenë vëllanë e tij, Jakobin, Gjonin, Filipin, Bartolemeun,
¹⁵ Mateun, Thomanë, Jakobin të birin e Alfeut, Simonin që quhej i Zellshmi,
¹⁶ Judën, të birin e Jakobit, Judë Iskariotin, që u bë tradhtar.
¹⁷ Zbriti bashkë me ta dhe qëndroi në një vend të sheshtë; aty ishte një turmë e madhe e dishepujve të Tij dhe një mori njërëzish nga gjithë Judeja e Jeruzalemi si edhe nga bregu i Tirit e i Sidonit,
¹⁸ që kishin ardhur për ta dëgjuar e për t’u shëruar prej sëmundjeve të tyre. Ata që vuanin nga frymët e papastra, shëroheshin.
¹⁹ E gjithë turma përpiqej ta prekte, sepse prej Tij dilte një fuqi, që i shëronte të gjithë.
²⁰ Si ngriti sytë nga dishepujt e Vet, u tha: "Lum ju të vobektit, sepse juaja është mbretëria e Perëndisë.
²¹ Lum ju që jeni të uritur tani, sepse do të jeni të nginjur. Lum ju që qani tani, sepse do të qeshni.
²² Lum ju, kur njerëzit t’ju urrejnë, kur t’ju veçojnë nga të tjerët e t’ju fyejnë, t’jua nxjerrin emrin për të keq për hir të Birit të Njeriut.
²³ Ngazëlleni në atë ditë e kërceni nga gëzimi; sepse ja, shpërblimi juaj është i madh në qiell, sepse po ashtu kanë vepruar etërit tuaj me profetët.
²⁴ Por mjerë ju, o të pasur, sepse e keni marrë tashmë ngushëllimin tuaj.
²⁵ Mjerë ju që tani jeni të nginjur, sepse do të jeni të uritur. Mjerë ju që qeshni tani, sepse do të vajtoni e do të qani.
²⁶ Mjerë ju, kur të gjithë njerëzit do të flasin mirë për ju, sepse po ashtu ua bënin etërit e tyre profetëve të rremë.
²⁷ Por, po ju them juve që dëgjoni, duajini armiqtë tuaj, bëjuni mirë atyre që ju urrejnë.
²⁸ Bekoni ata që ju mallkojnë dhe lutuni për ata që ju keqtrajtojnë.
²⁹ Atij që të qëllon në njërën faqe, ktheji edhe tjetrën; atë që të merr pelerinën, mos e pengo të të marrë edhe këmishën.
³⁰ Jepi gjithkujt që të kërkon, dhe atij që të merr gjënë tënde, mos i kërko të ta kthejë.
³¹ Ashtu siç doni të sillen njerëzit me ju, po ashtu silluni ju me ta.
³² Dhe nëse i doni ata që ju duan, ç’meritë do të keni? Sepse edhe mëkatarët bëjnë të njëjtën gjë.
³³ Dhe nëse u bëni mirë atyre që ju bëjnë mirë, ç’meritë do të keni? Sepse po ashtu bëjnë edhe mëkatarët.
³⁴ Dhe nëse u jepni hua atyre prej të cilëve shpresoni t’i merrni, ç’meritë do të keni? Edhe mëkatarët u japin hua mëkatarëve, që t’i marrin përsëri një për një.
³⁵ Por duajini armiqtë tuaj, bëni mirë, jepni hua pa pasur më ndonjë shpresë se do t’jua kthejnë; shpërblimi juaj do të jetë i madh dhe ju do të jeni bijtë e Më të Lartit; sepse Ai është mirëdashës me mosmirënjohësit dhe me të ligjtë.
³⁶ Bëhuni të mëshirshëm, ashtu siç është i mëshirshëm [edhe] Ati juaj.
³⁷ Mos gjykoni dhe nuk do të gjykoheni; mos dënoni dhe nuk do të dënoheni; falni dhe do të jeni të falur.
³⁸ Jepni dhe do t’ju jepet; me masë të mirë, të ngjeshur e të tundur, gati sa të derdhet, do t’ju mbushin prehrin. Sepse me atë masë që matni, po me atë masë do t’jua matin edhe juve."
³⁹ U tha edhe një shëmbëlltyrë: "A mundet i verbri t’i heqë udhën të verbrit? A nuk do të bien të dy në gropë?
⁴⁰ Nxënësi nuk është mbi mjeshtrin; por kushdo që është i përgatitur mirë, do të jetë si mjeshtri i vet.
⁴¹ Përse shikon lëmishten në syrin e vëllait tënd, e nuk vë re traun që ke në syrin tënd?
⁴² Si mund t’i thuash vëllait tënd: "Vëlla, lërmë të nxjerr lëmishten që ke në sy, kur ti vetë nuk sheh traun në syrin tënd? Hipokrit, nxirr më parë traun nga syri yt dhe pastaj do të shohësh më mirë për të nxjerrë lëmishten që është në syrin e vëllait tënd.
⁴³ Sepse nuk ka pemë të mirë që bën fryt të kalbur; as pema e kalbur nuk bën dot fryt të mirë.
⁴⁴ Sepse çdo pemë njihet nga fryti i saj. Sepse nuk vilen fiq prej drizave dhe as rrush prej ferrave.
⁴⁵ Njeriu i mirë e nxjerr të mirën nga thesari i mirë i zemrës; dhe i ligu e nxjerr të keqen prej së keqes që ka në zemër. Sepse goja e tij flet për çka ka me tepri në zemër.
⁴⁶ E përse më thërrisni, Zot, Zot, e nuk bëni atë çka them Unë?
⁴⁷ Do t’jua tregoj se me kë ngjan cilido që vjen tek Unë, dëgjon fjalët e Mia dhe i zbaton ato.
⁴⁸ Ai i ngjason atij njeriu që ndërtoi një shtëpi, gërmoi thellë dhe i vuri themelet mbi shkëmb; kur vërshuan ujërat, lumi u përplas mbi atë shtëpi dhe nuk mundi ta shembë, sepse ishte ndërtuar për së mbari.
⁴⁹ Por ai që dëgjon fjalët e Mia dhe nuk e zbaton, i ngjason njeriut që e ndërtoi shtëpinë mbi tokë pa themel. Kur mbi të u përplas lumi, ajo u shemb menjëherë dhe rrënimi i asaj shtëpie ishte i madh."