24
¹ Ditën e parë të javës, shumë herët në mëngjes, ato shkuan te varri, duke sjellë erëzat që kishin përgatitur.
² Dhe e gjetën gurin të rrokullisur larg prej varrit.
³ Por kur hynë brenda, nuk e gjetën trupin e Zotit Jezus.
⁴ Dhe ndodhi që, ndërsa ato ishin të hutuara nga kjo gjë, ja, dy burra të veshur me nga një rrobë të shndritshme papritur qëndruan para tyre.
⁵ Ato, të frikësuara, ulën fytyrat përtokë, por ata u thanë: "Përse po e kërkoni të gjallin midis të vdekurve?
⁶ Ai nuk është këtu, por u ngjall. Kujtohuni si ju foli, kur ishte ende në Galile,
⁷ kur tha: ‘Biri i Njeriut duhet të jepet në duart e njerëzve mëkatarë, të kryqëzohet dhe të tretën ditë të ngjallet përsëri’."
⁸ Atyre iu kujtuan fjalët e Tij
⁹ dhe, pasi u kthyen nga varri, ua dëftuan të gjitha këto të njëmbëdhjetëve dhe gjithë të tjerëve.
¹⁰ Ato ishin Maria Magdalena, Joana, Maria nëna e Jakobit; bashkë me to ishin edhe gra të tjera, që ua thoshin këto gjëra apostujve.
¹¹ Por këto fjalë iu dukën atyre si gjepura dhe nuk i besuan gratë.
¹² Megjithatë Pjetri u ngrit e vrapoi për te varri, u përkul dhe, kur pa vetëm pëlhurat, u largua i habitur për çka kishte ndodhur.
¹³ Dhe ja, dy prej tyre, po atë ditë, shkuan në një fshat me emrin Emaus, që ishte gjashtëdhjetë stade larg prej Jeruzalemit,
¹⁴ dhe bisedonin me njëri-tjetrin për të gjitha ato që kishin ndodhur.
¹⁵ Dhe ndodhi që ndërsa ata po bisedonin e diskutonin njëri me tjetrin, vetë Jezusi u afrua dhe filloi të ecte bashkë me ta.
¹⁶ Por megjithëse e shihnin, nuk ishin në gjendje ta njihnin.
¹⁷ Ai u tha: "Ç’janë këto fjalë që po shkëmbeni me njëri-tjetrin gjatë rrugës?" Ata ndalën hapin, të trishtuar.
¹⁸ Njëri prej tyre, me emrin Kleopa, iu përgjigj e i tha: "Mos vallë je i vetmi i huaj që po viziton Jeruzalemin dhe që nuk i ke marrë vesh ato që kanë ndodhur këtu këto ditë?"
¹⁹ Ai u tha: "Çfarë?" Ata i thanë: "Ato për Jezusin nga Nazareti, që ishte një profet i fuqishëm në vepra e në fjalë, përpara Perëndisë dhe gjithë popullit.
²⁰ Se si kryepriftërinjtë dhe krerët tanë e dorëzuan për t’u dënuar me vdekje dhe e kryqëzuan.
²¹ Ne shpresonim se Ai ishte njeriu që do ta çlironte Izraelin me anë të shpengimit; por, veç të gjitha këtyre, kjo është dita e tretë që kur ndodhën këto gjëra.
²² Për më tepër, na kanë çuditur disa gra në mes nesh, të cilat kishin shkuar herët te varri.
²³ Kur nuk e gjetën trupin e Tij, erdhën e thanë, se kanë parë një vegim engjëjsh, të cilët thoshin se Ai është gjallë.
²⁴ Dhe disa, që ishin me ne, u larguan për te varri dhe e gjetën ashtu siç kishin thënë gratë, por Atë nuk e panë."
²⁵ Atëherë Ai u tha: "O të marrë dhe mendjeplogët që besoni të gjitha ato që kanë folur profetët.
²⁶ A nuk duhej që Krishti t’i vuante këto, dhe pastaj të hynte në lavdinë e Vet?"
²⁷ Dhe duke filluar që nga Moisiu e të gjithë profetët, Ai u shpjegoi atyre ato që kishin lidhje me Të në të gjitha Shkrimet.
²⁸ Ata iu afruan fshatit ku po shkonin; Ai bëri sikur po largohej më tutje.
²⁹ Por ata ngulën këmbë, duke thënë: "Rri me ne, sepse po ngryset dhe dita tashmë ka kaluar." Ai hyri për të qëndruar me ta.
³⁰ Dhe kur u shtrua për të ngrënë me ta, mori bukën, e bekoi dhe pasi e ndau, ua dha atyre.
³¹ Atëherë sytë e tyre u hapën dhe ata e njohën Jezusin; por Ai u zhduk prej syve të tyre.
³² Ata thanë me njëri-tjetrin: "A nuk na digjej zemra përbrenda, kur na fliste udhës, dhe kur na shtjellonte Shkrimet?"
³³ Dhe u ngritën në po atë orë, u kthyen në Jeruzalem dhe i gjetën të njëmbëdhjetë, si edhe të tjerët që ishin me ta, të mbledhur së bashku,
³⁴ që thoshin: "Vërtet, Zoti u ngjall dhe iu shfaq Simonit."
³⁵ Ata treguan ato që u kishin ndodhur gjatë rrugës dhe se si e kishin njohur kur Ai ndau bukën.
³⁶ Ndërsa po flisnin për këto gjëra, Jezusi u duk në mes tyre dhe u tha: "Paqja qoftë me ju."
³⁷ Por ata u tmerruan e u frikësuan dhe mendonin se kishin parë një frymë.
³⁸ Ai u tha: "Përse jeni të shqetësuar? Përse lindin dyshime në zemrat tuaja?
³⁹ Shikoni duart dhe këmbët e Mia, jam Unë vetë; më prekni dhe shikoni; sepse fryma nuk ka mish e kocka, por, sikurse e shihni, Unë i kam."
⁴⁰ Dhe si tha këtë, u tregoi duart e këmbët.
⁴¹ Ndërsa ata ende nuk po besonin nga gëzimi dhe po mrekulloheshin, Ai u tha: "A keni ndojë gjë për të ngrënë këtu?"
⁴² I dhanë një copë peshk të pjekur.
⁴³ Ai e mori dhe e hëngri para tyre.
⁴⁴ Pastaj u tha: "Këto janë fjalët e Mia që ju thosha kur isha ende me ju: Të gjitha ato që janë shkruar për Mua në Ligjin e Moisiut, te profetët dhe te psalmet, duhet të përmbushen."
⁴⁵ Pastaj ua kthjelloi mendjen që të kuptonin Shkrimet.
⁴⁶ Dhe u tha: "Kështu është shkruar që Krishti të vuajë dhe të tretën ditë të ngjallet përsëri prej të vdekurve,
⁴⁷ dhe që në emër të Tij të predikohet pendimi dhe falja e mëkateve ndër të gjitha kombet, duke filluar nga Jeruzalemi.
⁴⁸ Ju jeni dëshmitarë të këtyre gjërave.
⁴⁹ Dhe ja, Unë po ju dërgoj premtimin e Atit Tim, por ju qëndroni në qytet derisa të visheni me fuqi nga lart."
⁵⁰ Pastaj u priu jashtë deri në Betani dhe, si ngriti duart lart, i bekoi.
⁵¹ Dhe ndodhi që, ndërsa po i bekonte, Ai u shkëput prej tyre dhe u ngrit lart në qiell.
⁵² Ata, pasi e adhuruan, u kthyen në Jeruzalem me një gëzim të madh.
⁵³ Dhe rrinin vazhdimisht në tempull duke bekuar Perëndinë.