20
¹ Dhe ndodhi që një ditë, ndërsa Jezusi mësonte popullin në tempull e predikonte ungjillin, erdhën kryepriftërinjtë dhe skribët së bashku me pleqtë
² dhe i thanë: "Na thuaj, me ç’autoritet i bën këto gjëra? Kush është Ai që ta ka dhënë këtë pushtet?"
³ Dhe Ai, duke u përgjigjur, u tha: "Edhe unë do t’ju bëj një pyetje, dhe m’u përgjigjni:
⁴ ‘Pagëzimi i Gjonit, ishte prej qielli apo prej njerëzve?"
⁵ Ata po vrisnin mendjen me njëri-tjetrin, duke thënë: "Po të themi: ‘Prej qielli’, do të thotë: ‘Përse nuk i besuat atij?’
⁶ Por po të themi: ‘Prej njerëzve’, i gjithë populli do të na qëllojë me gurë, sepse populli është i bindur se Gjoni ishte profet."
⁷ Ata u përgjigjën që nuk e dinin se prej nga ishte.
⁸ Jezusi u tha: "As Unë nuk po jua them se me ç’autoritet i bëj këto gjëra."
⁹ Pastaj filloi t’i thoshte popullit këtë shëmbëlltyrë: "Një njeri mbolli një vresht, ua lëshoi me qira bujqve dhe mori udhë të largët për një kohë të gjatë.
¹⁰ Kur erdhi stina, dërgoi një shërbëtor te bujqit, që t’i jepnin të vjelat e vreshtit, por ata e rrahën dhe e nisën duarbosh.
¹¹ Ai përsëri dërgoi një tjetër, por ata e rrahën edhe atë, e poshtëruan dhe e nisën duarbosh.
¹² Ai prapë dërgoi një të tretë, por ata edhe këtë e plagosën dhe e përzunë.
¹³ Atëherë i zoti i vreshtit tha: ‘Çfarë të bëj? Do të dërgoj djalin tim, të cilin e dua, dhe, kur ta shohin këtë, ndoshta do ta respektojnë.’
¹⁴ Por kur bujqit e panë atë, menduan me vete, duke thënë: "Ky është trashëgimtari; ta vrasim, që trashëgimia të bëhet jona."
¹⁵ Kështu, ata e përzunë prej vreshtit dhe e vranë. Çfarë pra, do t’u bëjë atyre i zoti i vreshtit?
¹⁶ Ai do të vijë, do t’i zhdukë ata bujq dhe do t’ua japë vreshtin të tjerëve." Ata, pasi e dëgjuan, thanë: "Larg qoftë!"
¹⁷ Ai, duke i vështruar, tha: "Cili është atëherë kuptimi i asaj që është shkruar: ‘Guri që ndërtuesit flakën tej, pikërisht ai u bë këndi i themelit’?
¹⁸ Kushdo që do të bjerë mbi atë gur, do të copëtohet, por mbi këdo që të bjerë, do ta dërrmojë."
¹⁹ Skribët dhe kryepriftërinjtë, në po atë orë, kërkuan të vënë dorë mbi Të, por kishin frikë nga populli, sepse e morën vesh që Ai këtë shëmbëlltyrë e kishte thënë për ata.
²⁰ Filluan ta përgjonin dhe dërguan spiunë, që hiqeshin si njerëz të drejtë, që ta kapnin në fjalë e pastaj t’ua dorëzonin autoriteteve dhe pushtetit të guvernatorit.
²¹ Ata e pyetën, duke i thënë: "Mjeshtër, e dimë që flet dhe mëson drejt dhe as nuk i mban anën njeriu, por u mëson me vërtetësi njerëzve udhën e Perëndisë.
²² A është e drejtë që ne t’i japim tatim Cezarit, apo jo?"
²³ Por Ai, duke e kuptuar djallëzinë e tyre, u tha,
²⁴ "Ma tregoni denarin. E kujt është fytyra dhe mbishkrimi që ka?" Ata i thanë: "Janë të Cezarit."
²⁵ Dhe Ai ua ktheu: "Jepini pra, Cezarit ato që janë të Cezarit dhe Perëndisë ato që janë të Perëndisë."
²⁶ Ata nuk mundën ta kapnin në fjalë përpara popullit dhe, të mrekulluar nga përgjigjia e Tij, heshtën.
²⁷ Pastaj Jezusit iu afruan disa saducenj, të cilët thoshin se nuk ka ngjallje, dhe e pyetën,
²⁸ "Mjeshtër, Moisiu na ka shkruar se, po t’i vdesë dikujt vëllai, që është i martuar dhe nuk ka fëmijë, vëllai i tij do ta marrë gruan dhe do të rrisë pasardhës për vëllanë e vet.
²⁹ Pra, ishin shtatë vëllezër; i pari mori gruan dhe vdiq pa fëmijë.
³⁰ Edhe i dyti po ashtu.
³¹ Dhe atë e mori i treti; e kështu me radhë të shtatë; nuk lanë pas fëmijë dhe vdiqën.
³² Më në fund vdiq edhe gruaja.
³³ Pra, në ngjallje, gruaja e cilit prej tyre do të jetë ajo? Sepse të shtatë e kishin për grua."
³⁴ Dhe Jezusi, u tha: "Bijtë e kësaj bote martohen dhe jepen për martesë.
³⁵ Por ata që janë gjykuar të denjë për atë jetë, si dhe për ngjalljen prej të vdekurve, as nuk martohen dhe as nuk jepen për martesë.
³⁶ Sepse nuk mund të vdesin më; meqë janë si engjëjt. Duke qenë bij të Perëndisë, ata janë bij të ngjalljes.
³⁷ Por që të vdekurit ngjallen, këtë e ka treguar edhe Moisiu te driza, kur e thërret Zotin Perëndi i Abrahamit, Perëndi i Isakut dhe Perëndi i Jakobit.
³⁸ Sepse Ai nuk është Perëndia i të vdekurve, por i të gjallëve, sepse të gjithë jetojnë për Të."
³⁹ Pastaj disa prej skribëve, duke u përgjigjur, thanë: "Mjeshtër, mirë fole."
⁴⁰ Ata nuk guxuan më ta pyesnin për ndonjë gjë.
⁴¹ Pastaj u tha: "Si ka mundësi të thonë që Krishti është bir i Davidit?
⁴² Sepse vetë Davidi në librin e Psalmeve thotë: ‘Zoti i tha Zotit tim: "Ulu nga e djathta Ime,
⁴³ derisa t’i bëj armiqtë e Tu stol për këmbët e Tua.’"
⁴⁴ Pra, Davidi e quan Atë Zot. Si mund të jetë Ai biri i tij?"
⁴⁵ Ndërsa gjithë populli po dëgjonte, Ai u tha dishepujve [të Vet]:
⁴⁶ "Ruhuni prej skribëve, që duan të shëtitin me petka të gjata, u pëlqejnë përshëndetjet nëpër sheshet e tregjeve, lakmojnë vendet e para në sinagoga dhe vendet e nderit nëpër gostira,
⁴⁷ të cilët përpijnë shtëpitë e vejushave dhe, për t’u dukur, bëjnë lutje të gjata; këta do të marrin dënimin më të madh."