16
¹ Jezusi u thoshte edhe këto dishepujve: "Ishte një njeri i pasur, që kishte një kujdestar, të cilin e paditën tek ai se po ia shpërdoronte pasurinë.
² Ai e thirri dhe i tha: ‘Ç’është kjo që po dëgjoj për ty? Më jep llogari për punën tënde si kujdestar, sepse mund të mos jesh më kujdestar shtëpie’.
³ Atëherë kujdestari tha me vete: ‘Ç’të bëj? Im zot po ma heq kujdestarinë; të mih tokën, nuk mundem; të lyp, më vjen turp.
⁴ Di unë çfarë të bëj, që, kur më heqin nga kujdestaria, njerëzit të më presin në shtëpitë e tyre’.
⁵ Dhe thirri një nga një huamarrësit e zotërisë së vet dhe i tha të parit: ‘Sa i detyrohesh tim zoti?’
⁶ Ai tha: ‘Njëqind bute me vaj’. I tha atij: ‘Merr dëftesën tënde, ulu shpejt e shkruaj pesëdhjetë’.
⁷ Pastaj i tha një tjetri: ‘Po ti sa i detyrohesh?’ Ai tha: ‘Njëqind thasë me grurë’. I tha atij: ‘Merr dëftesën tënde dhe shkruaj tetëdhjetë’.
⁸ Dhe zotëria e lëvdoi kujdestarin e paudhë, sepse kishte vepruar me shkathtësi; sepse, bijtë e kësaj bote, në brezin e tyre, janë më të shkathët se bijtë e dritës.
⁹ Unë po ju them, bëni për vete miq me pasuri të padrejta, që kur ato të mbarojnë, t’ju pranojnë në banesat e përjetshme.
¹⁰ Ai që është besnik në pak, është besnik edhe në shumë dhe i padrejti në pak, është i padrejtë edhe në shumë.
¹¹ Pra, nëse nuk keni qenë besnikë në pasuritë e padrejta, kush do t’ju besojë pasurinë e vërtetë?
¹² Dhe nëse nuk keni qenë besnikë në pasurinë e tjetrit, kush do t’jua japë atë që është tuaja?
¹³ Asnjë shërbyes nuk mund t’u shërbejë dy zotërinjve, sepse ai ose do të urrejë njërin e do të dojë tjetrin, ose do t’i ngjitet pas njërit dhe do të përbuzë tjetrin. Nuk mund t’i shërbeni edhe Perëndisë edhe pasurisë."
¹⁴ Dhe farizenjtë, që ishin të dhënë pas parasë, i dëgjonin të gjitha këto gjëra dhe e përqeshnin.
¹⁵ Ai u tha: "Ju jeni ata që e mbani veten të drejtë para njerëzve, por Perëndia i njeh zemrat tuaja, sepse çka çmohet nga njerëzit, është e neveritshme para Perëndisë.
¹⁶ Ligji dhe Profetët ishin deri te Gjoni; që atëherë predikohet lajmi i mirë i mbretërisë së Perëndisë dhe gjithkush lufton të hyjë me forcë në të.
¹⁷ Më e lehtë është të zhduket qielli dhe toka, sesa të bjerë një presje e vetme nga Ligji.
¹⁸ Kushdo që lë gruan e vet dhe martohet me një tjetër, shkel kurorën dhe kushdo që martohet me një të lënë nga burri, shkel kurorën.
¹⁹ Ishte një njeri i pasur dhe vishej me rroba të purpurta e me të linjta të kushtueshme dhe i kalonte ditët me dëfrime plot shkëlqim.
²⁰ Te porta e tij dergjej një lypës me emrin Llazar, mbushur me plagë të mahisura.
²¹ Ky ishte i dëshiruar të ngopej me thërrimet që binin nga tryeza e të pasurit; madje vinin edhe qentë dhe i lëpinin plagët.
²² Dhe ndodhi që lypësi vdiq dhe engjëjt e çuan pranë Abrahamit; vdiq edhe i pasuri dhe e varrosën.
²³ Në ferr, në mes të vuajtjeve, ai ngriti sytë dhe pa Abrahamin nga larg, si edhe Llazarin pranë tij.
²⁴ Ai thirri e tha: ‘O atë Abraham, ki mëshirë për mua, e dërgo Llazarin që të zhytë në ujë majën e gishtit të vet e të më freskojë gjuhën, sepse po sfilitem në këtë flakë’.
²⁵ Por Abrahami i tha: ‘Bir, kujtohu që në jetën tënde i ke marrë të mirat e tua, kurse Llazari të këqijat; por tashmë ai këtu po ngushëllohet, ndërsa ti po sfilitesh.
²⁶ Për më tepër, midis nesh dhe jush është hapur një humnerë e madhe; kështu që ata që duan të kalojnë prej këtej te ju, nuk munden; as ata që janë përtej, nuk mund të kalojnë te ne’.
²⁷ Por ai i tha: ‘Atëherë po të lutem o atë, që ta dërgosh në shtëpinë e tim eti,
²⁸ sepse kam pesë vëllezër, dhe le t’i paralajmërojë që të mos vijnë edhe ata në këtë vend mundimesh’.
²⁹ Abrahami tha: ‘Ata kanë Moisiun dhe Profetët; le t’i dëgjojnë’.
³⁰ Ai tha: ‘Jo, o atë Abraham; por po t’u shkojë dikush prej të vdekurve, ata do të pendohen’.
³¹ Abrahami i tha: ‘Nëse nuk dëgjojnë Moisiun dhe Profetët, nuk do të binden, edhe sikur të ngjallet ndonjë prej të vdekurve’."