15
¹ Jezusit iu afruan të gjithë tagrambledhësit dhe mëkatarët për ta dëgjuar.
² Si farizenjtë ashtu edhe skribët pëshpëritnin, duke thënë: "Ky po pranon mëkatarët e po ha me ta."
³ Ai u tregoi këtë shëmbëlltyrë, duke thënë,
⁴ "Kush është ai njeri midis jush, që po të ketë njëqind dele dhe po t’i humbë njëra prej tyre, nuk i lë të nëntëdhjetë e nëntë delet e tjera në një vend të shkretë dhe nuk shkon pas asaj që ka humbur, derisa ta gjejë?
⁵ Me ta gjetur, e vë mbi supe i gëzuar.
⁶ Kur vjen në shtëpi, thërret miqtë dhe fqinjët dhe u thotë: ‘Gëzohuni bashkë me mua, sepse e gjeta delen që më kishte humbur’.
⁷ Po ju them, që më i madh do të jetë gëzimi në qiell për një mëkatar që pendohet, se për nëntëdhjetë e nëntë njerëz të drejtë që nuk kanë nevojë për pendim.
⁸ Ose, cila grua që ka dhjetë drahme, po të humbasë një drahme, nuk ndez kandilin, nuk fshin shtëpinë e nuk e kërkon me këmbëngulje derisa ta gjejë?
⁹ Dhe kur e gjen, thërret miqtë e fqinjët dhe u thotë: ‘Gëzohuni bashkë me mua, sepse e gjeta drahmen që më kishte humbur’.
¹⁰ Po ju them se, po ashtu gëzohen engjëjt e Perëndisë për një mëkatar që pendohet."
¹¹ Pastaj tha: "Një njeri kishte dy djem.
¹² Më i riu i tha të atit: ‘O Atë, më jep pjesën e pasurisë që më takon. Dhe ai ua ndau pasurinë.
¹³ Nuk kaluan shumë ditë dhe djali më i ri mblodhi gjithë ç’kishte, mori udhën për në një vend të largët dhe atje e shkapërderdhi pasurinë e vet, duke bërë një jetë të shthurur.
¹⁴ Dhe pasi i kishte bërë të gjitha rrush e kumbulla, në atë vend ra një zi e madhe buke dhe ai filloi të ndihej ngushtë.
¹⁵ Atëherë, shkoi dhe u pajtua te një qytetar i atij vendi, i cili e dërgoi në arat e veta që të ushqente derrat.
¹⁶ Dhe donte ta kënaqte barkun edhe me lendet që hanin derrat, por askush nuk ia jepte.
¹⁷ Kur erdhi në vete, tha: ‘Sa e sa mëditësve të tim eti u tepron buka, kurse unë këtu po vdes nga uria.
¹⁸ Do të ngrihem e do të shkoj tek im atë dhe do t’i them: "O atë, kam mëkatuar kundër qiellit dhe përpara teje.
¹⁹ Nuk jam më i denjë të quhem biri yt; më bëj si një nga mëditësit e tu."’
²⁰ Dhe u ngrit e shkoi tek i ati. Ndërsa ishte ende larg, i ati e pa dhe iu dhimbs, vrapoi drejt tij, iu hodh në qafë dhe e puthi.
²¹ I biri i tha: ‘O atë, kam mëkatuar kundër qiellit dhe përpara teje, nuk jam më i denjë të quhem biri yt’.
²² Por i ati u tha shërbëtorëve të vet: ‘Shpejt, nxirrni petkat më të mira dhe vishjani, vërini unazë në dorë dhe sandale në këmbë.
²³ Dhe sillni viçin e majmur, thereni dhe të hamë e të gëzohemi.
²⁴ Sepse ky biri im ishte i vdekur, dhe u kthye në jetë, ishte i humbur dhe u gjet’. Dhe nisën të festonin me hare .
²⁵ Ndërkohë djali i tij i madh ishte në arë dhe, kur iu afrua shtëpisë, dëgjoi këngë e valle.
²⁶ Thirri një nga shërbyesit dhe filloi ta pyeste se ç’ishte gjithë kjo.
²⁷ Ai i tha: ‘Ka ardhur yt vëlla, dhe yt atë ka therur viçin e majmur, sepse iu kthye shëndoshë e mirë’.
²⁸ Ai u zemërua dhe nuk deshi të hynte; atëherë doli i ati dhe po e luste.
²⁹ Ai iu drejtua të atit dhe i tha: ‘Ja, kaq shumë vjet që po të shërbej si skllav, kurrë nuk e kam shkelur urdhrin tënd dhe ti asnjëherë nuk më dhe një kec që të gëzohesha me miqtë e mi.
³⁰ Por, kur erdhi yt bir, që e shkapërderdhi pasurinë tënde me gra të përdala, ti për të there viçin e majmur’.
³¹ I ati i tha: ‘O bir, ti je gjithmonë me mua dhe gjithçka imja është jotja.
³² Por duhet të gëzohemi e të lumturohemi, sepse yt vëlla ishte i vdekur dhe u kthye në jetë, kishte humbur dhe u gjet.’"