kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5
kap 6
kap 7
kap 8
kap 9
kap 10
kap 11
kap 12
kap 13
kap 14
kap 15
kap 16

2 Korintasve

^7
1 Pra, meqë i kemi këto premtime, o të dashur, le të pastrojmë veten tonë nga çdo ndotje e mishit dhe e shpirtit, duke përsosur shenjtërimin në frikën e Perëndisë.
² Hapni vend për ne në zemrën tuaj; askujt nuk i kemi bërë padrejtësi, askënd nuk kemi prishur, askënd nuk kemi shfrytëzuar.
³ Nuk po e them këtë për t’ju dënuar; sepse e kam thënë më parë që ju jeni në zemrat tona, që bashkë të vdesim e bashkë të jetojmë.
⁴ I madh është besimi im te ju; e madhe është mburrja ime për ju; jam i mbushur me ngushëllim, gëzimi im nuk njeh kufi në të gjitha mundimet tona.
⁵ Sepse, edhe kur arritëm në Maqedoni, mishi ynë nuk pati prehje, por gjithkund u munduam: jashtë luftëra, përbrenda frikë.
⁶ Por Perëndia, që ngushëllon të përvuajturit, na ngushëlloi me ardhjen e Titit,
⁷ dhe jo vetëm me ardhjen e tij, por edhe me ngushëllimin që i kishit dhënë ju. Na tregoi për mallin tuaj, hidhërimin tuaj, dashurinë tuaj të zjarrtë për mua, saqë më gëzoi edhe më shumë.
⁸ Megjithëse ju kam trishtuar me letrën time, nuk më vjen keq. Dhe, nëse më ka ardhur keq – sepse e shoh që ajo letër, qoftë dhe për pak kohë, ju ka trishtuar – tani po gëzohem për të.
⁹ Megjithatë tani gëzohem jo pse u trishtuat, por sepse trishtimi juaj ju bëri të pendoheshit; sepse ju u trishtuat ashtu siç e do Perëndia, kështu që nuk pësuat asnjë dëm prej nesh.
¹⁰ Sepse trishtimi që është sipas Perëndisë, sjell një pendim të pakthyeshëm, që çon në shpëtim; ndërsa trishtimi i botës sjell vdekjen.
¹¹ Ja çfarë përkujdesjeje solli mbi ju vetë fakti që ju u trishtuat sipas Perëndisë, ja çfarë serioziteti për të mbrojtur veten, çfarë zemërate, çfarë frike, çfarë dëshire, çfarë zelli, çfarë gatishmërie për të vënë në vend drejtësinë! Në çdo gjë ju e treguat veten se jeni të pastër në këtë çështje.
¹² Pra, megjithëse ju shkrova, këtë nuk e bëra për atë që ushtron padrejtësi, ose për atë që pëson padrejtësinë, por që kujdesi juaj për ne të dilte i qartë përpara Perëndisë.
¹³ Ja pra, përse jemi ngushëlluar. Dhe këtij ngushëllimit tonë iu shtua edhe një kënaqësi më e madhe për gëzimin e Titit, sepse atij iu ripërtëri shpirti nga ju të gjithë.
¹⁴ Mund t’i jem mburrur atij në ndonjë gjë për ju dhe ju nuk më turpëruat. Por, siç ishin të vërteta të gjitha ato që ju thamë, po ashtu doli e vërtetë edhe mburrja jonë para Titit.
¹⁵ Dashuria e tij ndaj jush është shtuar, sa herë që kujton sa të bindur ishit ju të gjithë, se si e pritët me frikë dhe të dridhura.
¹⁶ Gëzohem sepse në çdo gjë mund të mbështetem tërësisht te ju.