kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5
kap 6
kap 7
kap 8
kap 9
kap 10
kap 11
kap 12
kap 13
kap 14
kap 15
kap 16

1 Korintasve

^13
1 Edhe sikur të flisja gjuhët e njerëzve dhe të engjëjve, por të mos kisha dashuri, atëherë do të isha kthyer në një bronz që kumbon ose në një dajre që tingëllon.
² Po të kisha dhunti për profeci dhe t’i dija të gjitha misteret dhe gjithë diturinë dhe po të kisha besim të madh sa të lëvizja malet, por të mos kisha dashuri, atëherë do të isha një hiç.
³ Edhe po t’ua ndaja të gjitha pasuritë e mia të varfërve dhe po ta jepja trupin tim që të digjej, por të mos kisha dashuri, nuk do të më vlente asgjë.
⁴ Dashuria është e durueshme, dashuria është plot mirësi. Ajo nuk njeh smirë; dashuria nuk mburret, nuk krekoset,
⁵ nuk sillet në mënyrë të pahijshme, nuk kërkon dobinë e vet, nuk zemërohet, nuk e mendon të keqen që i kanë bërë,
⁶ nuk gëzohet me padrejtësinë, por gëzohet me të vërtetën;
⁷ ajo duron gjithçka, beson gjithçka, shpreson gjithçka, këmbëngul në gjithçka.
⁸ Dashuria nuk bie kurrë; por nëse ka profeci, ato do të zhvlerësohen; nëse ka gjuhë, ato do të pushojnë; nëse ka dituri, do t’i humbë vlera.
⁹ Sepse ne njohim pjesërisht dhe profetizojmë pjesërisht;
¹⁰ por kur të vijë i përsosuri, i pjesshmi do të zhvlerësohet.
¹¹ Kur isha fëmijë, flisja si fëmijë, mendoja si fëmijë, arsyetoja si fëmijë; kur u bëra burrë, i lashë mënjanë sjelljet prej fëmije.
¹² Sepse tani shohim në pasqyrë si nëpër mjegull, por atëherë do të shohim ballë për ballë; tani njoh pjesërisht, por atëherë do të njoh plotësisht ashtu siç njihem edhe unë.
¹³ Tani për tani mbeten këto të tria: besimi, shpresa dhe dashuria; por më e madhja prej tyre është dashuria.