kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5

Jakobi

^1
1 Jakobi, shërbëtor i Perëndisë dhe i Zotit Jezus Krisht, dymbëdhjetë fiseve të shpërndara nëpër botë, përshëndetje.
² Gëzim të madh ta quani, o vëllezërit e mi, kur ndesheni në sprova të ndryshme,
³ sepse e dini se vënia në provë e besimit tuaj sjell durim.
⁴ Le ta përfundojë durimi punën e vet, që të jeni të përsosur dhe të plotë, pa ju munguar asgjë.
⁵ Por nëse ndonjërit prej jush i mungon mençuria, le t’ia kërkojë Perëndisë që u jep të gjithëve pa kursim e pa i qortuar dhe do t’i jepet.
⁶ Le të kërkojë me besim, pa vënë asgjë në dyshim, sepse ai që vë në dyshim, është si vala e detit të cilën era e lëviz dhe e hedh sa andej këtej.
⁷ Dhe ai të mos shpresojë se do të marrë ndonjë gjë prej Zotit;
⁸ ai është njeri me dy mendje, i paqëndrueshëm në gjithçka që bën.
⁹ Por vëllai në gjendje të përvuajtur le të jetë krenar me lartësinë e vet,
¹⁰ dhe i pasuri të jetë krenar me përvujtërinë e vet, sepse do të kalojë si lulja e barit.
¹¹ Sepse ngrihet dielli me erën përvëluese dhe e than barin. Lulja i bie dhe humbet bukurinë e vet. Po kështu do të fishket edhe i pasuri në punët që bën.
¹² Lum ai njeri që këmbëngul në sprova, sepse sapo t’i kapërcejë ato, do të marrë kurorën e jetës, të cilën Ai ua ka premtuar atyre që e duan.
¹³ Askush të mos thotë kur tundohet: "Prej Perëndisë tundohem", sepse Perëndia nuk mund të tundohet nga e keqja dhe Ai Vetë nuk tundon askënd.
¹⁴ Gjithkush tundohet kur tërhiqet pas epsheve të veta dhe joshet prej tyre.
¹⁵ Pastaj pasi epshi mbarset, ai lind mëkatin dhe mëkati, kur kryhet, sjell vdekjen.
¹⁶ Mos u mashtroni, vëllezërit e mi të dashur.
¹⁷ Çdo dhuratë e mirë dhe përkryer zbret nga lart, nga Ati i dritave, i cili nuk ndryshon si hijet që lëvizin.
¹⁸ Ai, sipas vullnetit të Vet, na lindi me anë të fjalës të së vërtetës, që ne të jemi si fryti i parë i krijesave të Tij.
¹⁹ Merreni vesh, vëllezërit e mi të dashur. Çdo njeri të jetë i shpejtë në të dëgjuar, i ngadaltë në të folur dhe i vonuar në zemërim,
²⁰ sepse zemërimi i njeriut nuk sjell drejtësinë e Perëndisë.
²¹ Prandaj, duke flakur mënjanë çdo fëlliqësi dhe ligësinë që është gjithkund me tepri, pranoni me përvujtëri fjalën e mbjellë, që mund t’ju shpëtojë shpirtrat.
²² Bëhuni zbatues të fjalës dhe jo vetëm dëgjues, që mashtrojnë vetveten.
²³ Sepse, kur dikush e dëgjon, por nuk e zbaton fjalën, ai i ngjan një njeriu që vështron fytyrën e vet në pasqyrë,
²⁴ dhe, pasi e vështron veten, largohet dhe menjëherë e harron se si ishte.
²⁵ Por ai që e shikon me kujdes ligjin e përsosur, ligjin e lirisë dhe i përmbahet atij, jo duke harruar ato që dëgjon, por duke i zbatuar, ai do të jetë i bekuar në atë që bën.
²⁶ Nëse dikush mendon se është fetar dhe nuk i vë fre gjuhës, ai mashtron zemrën e vet dhe feja e këtij njeriu është e kotë.
²⁷ Feja e pastër dhe e pandotur përpara Perëndisë dhe Atit është kjo: të kujdesesh për jetimët dhe vejushat me hallet e tyre dhe ta ruash veten të panjollosur nga kjo botë.