kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5
kap 6
kap 7
kap 8
kap 9
kap 10
kap 11
kap 12
kap 13

Hebrenjve

^9
1 Pra, edhe besëlidhja e parë kishte rregulla për adhurimin hyjnor si dhe një shenjtërore tokësore.
² Sepse ishte ngritur një tabernakull, në pjesën e parë të të cilit ishte vendosur shandani, tryeza dhe bukët e përkushtimit, dhe quhej vendi i shenjtë.
³ Pas velit të dytë, vinte një tabernakull që quhej Shenjtërorja e Shenjtëroreve,
⁴ që kishte një temjanicë prej ari dhe arkën e besëlidhjes, veshur nga të gjitha anët me ar. Aty ishin vendosur një poçe e artë me maná, shkopi i Aaronit që kishte nxjerrë sytha, si edhe rrasat e besëlidhjes.
⁵ Mbi të ishin kerubinët e lavdisë që i bënin hije pajtimores. Për këto nuk mund të flasim tani me hollësi.
⁶ Pasi çdo gjë përgatitej në këtë mënyrë: priftërinjtë hynin gjithmonë në pjesën e parë të tabernakullit, për të kryer shërbesat hyjnore,
⁷ ndërsa në të dytën hynte vetëm kryeprifti, vetëm një herë në vit, kurrë pa gjak, të cilin ai e ofronte për veten e vet dhe për mëkatet që kishte bërë populli i tij nga padija.
⁸ Me këtë Fryma e Shenjtë tregonte se rruga për te Vendi më i Shenjtë nuk ishte shfaqur ende, përderisa qëndronte ende më këmbë pjesa e parë e tabernakullit.
⁹ Kjo simbolizonte kohën e tashme, që tregon se dhuratat dhe flijimet që ofrohen, nuk mund ta pastronin ndërgjegjen e atij që adhuronte,
¹⁰ sepse ato lidhen vetëm me të ngrëna, të pira, larje të ndryshme ceremoniale, rregulla njerëzore, për t’u zbatuar deri në kohën e një rendi të ri.
¹¹ Por, kur erdhi Krishti si kryeprift i të mirave që do të vijnë, Ai hyri nëpërmjet tabernakullit më të madh dhe më të përsosur, të bërë jo nga duar njerëzish, domethënë, që nuk i përket këtij krijimi.
¹² Ai nuk hyri me anë të gjakut të cjepve dhe viçave; Ai hyri një herë e përgjithmonë në Vendin më të Shenjtë nëpërmjet gjakut të Vet, duke siguruar shpengimin e përjetshëm.
¹³ Sepse kur gjaku i cjepve e i demave dhe hiri i mëshqerës, duke spërkatur ata që janë ndotur, i shenjtëron duke i pastruar nga jashtë,
¹⁴ sa më tepër gjaku i Krishtit, i cili nëpërmjet Frymës së përjetshme ia dha veten e Vet të panjollosur Perëndisë, do të pastrojë ndërgjegjen tonë nga veprat që çojnë në vdekje, që ne t’i shërbejmë Perëndisë së gjallë?
¹⁵ Për këtë arsye Ai është ndërmjetës i një besëlidhjeje të re, që, ata që janë thirrur, të marrin premtimin e trashëgimisë së përjetshme tani që Ai ka vdekur, si shpërblesë për të falur mëkatet e bëra në besëlidhjen e parë.
¹⁶ Sepse aty ku ka një testament, duhet të vërtetohet vdekja e atij që ka bërë testamentin.
¹⁷ Sepse një testament ka vlerë vetëm pas vdekjes, dhe kurrë nuk ka fuqi kur rron ai që ka bërë testamentin.
¹⁸ Prandaj as besëlidhja e parë nuk u vu në jetë pa gjak.
¹⁹ Sepse kur Moisiu ia shpalli gjithë popullit urdhërimet e Ligjit, ai mori gjakun e viçave (dhe të cjepve) bashkë me ujë e lesh të kuq dhe degë hisopi, dhe spërkati me këto librin dhe gjithë popullin,
²⁰ duke thënë: "Ky është gjaku i besëlidhjes që Perëndia ju urdhëroi ta respektoni."
²¹ Po ashtu ai spërkati me gjak tabernakullin dhe të gjitha enët e shërbesës hyjnore.
²² Sepse, sipas Ligjit, pothuaj gjithçka pastrohet me anë të gjakut dhe pa derdhje gjaku nuk ka falje.
²³ Prandaj ishte e nevojshme që shëmbëllesat e gjërave qiellore të pastroheshin me këto flijime, por vetë gjërat qiellore duheshin pastruar me flijime më të mira se këto.
²⁴ Sepse Krishti nuk hyri në një shenjtërore të bërë nga njerëzit, shëmbëllesë e shenjtërores së vërtetë, por hyri në vetë qiellin, që të dalë tani për ne përpara Perëndisë.
²⁵ Ai nuk hyri në qiell që ta flijojë Veten herë pas here, siç hyn kryeprifti në Vendin më të Shenjtë çdo vit me gjakun që nuk është i tiji.
²⁶ Përndryshe do t’i duhej të vuante shpesh që nga themelimi i botës. Por tani, Ai është shfaqur një herë e përgjithmonë në përfundim të jetëve për të asgjësuar mëkatin nëpërmjet flijimit të Vetes së Vet.
²⁷ Ashtu siç është caktuar për njerëzit që të vdesin një herë dhe pas kësaj të vihen para gjykimit,
²⁸ po ashtu edhe Krishti e flijoi Veten vetëm një herë për të mbajtur mëkatet e shumë njerëzve. Ai do t’u shfaqet për së dyti, jo për mëkatet, por për t’u sjellë shpëtimin atyre që e presin me padurim.