kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5
kap 6
kap 7
kap 8
kap 9
kap 10
kap 11
kap 12
kap 13

Hebrenjve

^7
1 Sepse ky Melkizedek, mbret i Salemit, prift i Më të Lartit Perëndi, e takoi Abrahamin kur ky po kthehej nga shpartallimi i mbretërve dhe e bekoi.
² Atij Abrahami i dha të dhjetën e gjithçkaje. Së pari, emri i tij përkthehet ‘mbret i drejtësisë’, pastaj edhe ‘mbret i Salemit’, që do të thotë ‘mbret i paqes’.
³ Pa atë, pa nënë, pa gjenealogji, pa pasur as fillim ditësh as fund jete, por i bërë në ngjashmëri me Birin e Perëndisë, mbetet ngahera prift.
⁴ Mendoni sa i madh ishte ky njeri. Madje edhe patriarku Abraham i dha një të dhjetën e plaçkës së kapur.
⁵ Ata që vërtet janë nga bijtë e Levit, që pranojnë priftërinë, kanë të drejtë sipas Ligjit t’i marrin të dhjetën popullit, domethënë, vëllezërve të vet, edhe pse ata kanë dalë prej Abrahamit.
⁶ Por ai, prejardhja e të cilit nuk vjen prej tyre, mori të dhjetën nga Abrahami dhe bekoi atë që kishte premtimet.
⁷ S’ka dyshim që më i vogli bekohet nga më i madhi.
⁸ Këtu, të dhjetat i marrin njerëzit e vdekshëm, ndërsa atje i merr ai për të cilin jepet dëshmi se po jeton.
⁹ Madje mund të thuhet që edhe Levi, që sot i merr të dhjetën, e ka dhënë dikur të dhjetën nëpërmjet Abrahamit,
¹⁰ sepse kur Melkizedeku takoi Abrahamin, Levi ishte ende në ijët e paraardhësit të vet.
¹¹ Pra, po të vinte përkryerja nëpërmjet priftërisë levitike (sepse populli në bazë të saj e mori Ligjin), atëherë ç’ishte nevoja të dilte një prift tjetër në rendin e Melkizedekut dhe jo në rendin e Aaronit?
¹² Sepse, kur ndërrohet priftëria, bëhet i domosdoshëm edhe ndryshimi i ligjit.
¹³ Sepse ai për të cilin thuhen këto gjëra, i përkiste një fisi tjetër, dhe askush nga ai fis nuk i ka shërbyer altarit.
¹⁴ Por dihet mirë që Zoti ynë ka dalë nga Juda, një fis për të cilin Moisiu nuk përmendi priftërinj.
¹⁵ Kjo bëhet edhe më e qartë, nëse del një prift tjetër i ngjashëm me Melkizedekun,
¹⁶ që të jetë bërë i tillë, jo sipas një rregulli që lidhet me prejardhjen, por nga fuqia e një jete të pashkatërrueshme.
¹⁷ Sepse është dëshmuar që: "Ti je prift përjetë në rendin e Melkizedekut."
¹⁸ Sepse, nga njëra anë, rregulli i mëparshëm shfuqizohet për shkak të dobësisë dhe padobisë së tij,
¹⁹ (sepse Ligji nuk bëri asgjë të përsosur) dhe, nga ana tjetër, futet një shpresë më e mirë, nëpërmjet së cilës ne i afrohemi Perëndisë.
²⁰ Dhe kjo nuk u bë pa betim. (Sepse ata bëheshin priftërinj pa betim,
²¹ ndërsa Ai u bë prift me betim nëpërmjet Atij që i tha: "Zoti u betua dhe nuk do të ndërrojë mendje: ‘Ti je prift përjetë’.").
²² Aq më tepër Jezusi është bërë dorëzanësi i një besëlidhjeje [edhe] më të mirë.
²³ Priftërit e mëparshëm, nga njëra anë, ishin të shumtë në numër, sepse vdekja i pengonte të vazhdonin detyrën,
²⁴ por Ai, nga ana tjetër, meqenëse mbetet përjetë, zotëron një priftëri që nuk mbaron kurrë.
²⁵ Prandaj edhe mund t’i shpëtojë plotësisht ata që vijnë tek Perëndia nëpërmjet Tij, meqë Ai gjithmonë jeton për të ndërmjetësuar për ta.
²⁶ Sepse neve na duhej një kryeprift i tillë, i shenjtë, i pafaj, i panjollë, i shkëputur prej mëkatarëve dhe i lartësuar mbi qiej.
²⁷ Ndryshe nga kryepriftërinjtë e tjerë, Ai nuk ka nevojë të ofrojë përditë flijime më parë për mëkatet e Veta e pastaj për ato të popullit, sepse këtë Ai e bëri një herë e përgjithmonë, kur dha për flijim Veten e Vet.
²⁸ Sepse Ligji cakton si kryepriftërinj njerëz që kanë dobësi, por fjala e betimit, që erdhi pas Ligjit, cakton Birin, që është bërë i përkryer përjetë.