kap 1
kap 2
kap 3
kap 4
kap 5
kap 6
kap 7
kap 8
kap 9
kap 10
kap 11
kap 12
kap 13

Hebrenjve

^6
1 Prandaj, t’i lëmë tani mësimet fillestare për Krishtin dhe të vazhdojmë me pjekurinë, pa hedhur përsëri nga e para themelin: pendimi nga veprat që sjellin vdekjen dhe besimi në Perëndinë,
² mësimi i pagëzimeve, vënia e duarve, ngjallja e të vdekurve dhe gjykimi i përjetshëm.
³ Dhe këtë do ta bëjmë, po ta lejojë Perëndia.
⁴ Sepse është e pamundur për ata që u ndriçuan një herë, që e kanë shijuar dhuntinë qiellore, që janë bërë pjesëtarë të Frymës së Shenjtë
⁵ dhe kanë shijuar mirësinë e fjalës së Perëndisë si edhe fuqitë e epokës që po vjen, po të rrëzohen,
⁶ të kthehen përsëri në pendim, sepse për humbjen e tyre ata po e kryqëzojnë përsëri Birin e Perëndisë dhe po e turpërojnë botërisht.
⁷ Sepse toka që pi shiun që bie shpesh mbi të dhe që u jep fryte të dobishme atyre për të cilët kultivohet, merr bekimin e Perëndisë.
⁸ Por kur nxjerr gjemba e murriza, është e padobishme dhe është në rrezik për t’u mallkuar, dhe kështu përfundon në djegie.
⁹ Edhe pse flasim kështu, miq të dashur, jemi të bindur se ju presin gjëra më të mira, gjëra që i përkasin shpëtimit.
¹⁰ Perëndia nuk është i padrejtë. Ai nuk do të harrojë punën tuaj dhe dashurinë që ju keni treguar për emrin e Tij me shërbesën që u keni bërë dhe vazhdoni t’u bëni shenjtërve.
¹¹ Ne kemi dëshirën e madhe që secili prej jush të tregojë po atë zell deri në fund për ta bërë shpresën tuaj të sigurt,
¹² që të mos bëheni përtacë, por të imitoni ata që, nëpërmjet besimit dhe durimit, trashëgojnë premtimet.
¹³ Sepse kur Perëndia i dha Abrahamit premtimin, meqë nuk kishte njeri mbi Vete më të madh për të cilin të betohej, bëri be me veten e Vet,
¹⁴ duke thënë: "Sigurisht që do të të bekoj, patjetër që do të të shumoj."
¹⁵ Dhe kështu, duke pritur me durim, Abrahami mori atë që iu premtua.
¹⁶ Sepse njerëzit bëjnë be për dikë më të madh se vetja e tyre dhe kështu beja vërteton ato që janë thënë dhe i jep fund çdo mosmarrëveshjeje.
¹⁷ Po kështu, Perëndia, duke dashur t’ua bënte akoma më të qartë trashëgimtarëve të premtimit natyrën e pandryshueshme të qëllimit të Vet, vuri benë si ndërmjetës,
¹⁸ që, me anë të dy gjërave të pandryshueshme, në të cilat është e pamundur që Perëndia të gënjejë, ne të merrnim guxim të madh, ne që ikëm për t’u kapur pas shpresës që na është vënë përpara.
¹⁹ Këtë shpresë e kemi si një spirancë të shpirtit, të sigurt dhe të patundur, që hyn në brendësi të shenjtërores pas velit,
²⁰ ku hyri Jezusi si një pararendës për ne, duke u bërë kryeprift përjetë në rendin e Melkizedekut.