11
¹ Ishte një i sëmurë, me emrin Llazar nga Betania, fshati i Marisë dhe i Martës, motrës së saj.
² Maria ishte ajo që e kishte lyer me vaj erëmirë dhe i kishte fshirë këmbët me flokët e vet; vëllai i saj, Llazari, ishte i sëmurë.
³ Prandaj motrat e dërguan tek Ai, që t’i thoshte: "Zot, ja, ai që Ti do është i sëmurë."
⁴ Kur Jezusi e dëgjoi, tha: "Kjo sëmundje nuk është për vdekje, por për lavdinë e Perëndisë, që Biri i Perëndisë të marrë lavdi nëpërmjet saj."
⁵ Jezusi e donte Martën, motrën e saj dhe Llazarin.
⁶ Pra, kur dëgjoi që ai ishte i sëmurë, qëndroi edhe dy ditë në vendin ku ishte.
⁷ Pastaj, pas kësaj, u tha dishepujve: "Të shkojmë përsëri në Jude."
⁸ Dishepujt i thanë: "Rabbi, judenjtë sapo kërkonin të të vrisnin me gurë dhe Ti po shkon përsëri atje?"
⁹ Jezusi u përgjigj: "A nuk ka dita dymbëdhjetë orë? Po të ecë njeriu ditën, nuk pengohet, sepse shikon dritën e kësaj bote.
¹⁰ Por, po të ecë natën, pengohet, sepse drita nuk është në të."
¹¹ Këto gjëra tha Ai dhe pas kësaj u tha: "Miku ynë Llazari, ka rënë të flerë, por Unë po shkoj ta zgjoj."
¹² Pastaj dishepujt i thanë: "Zot, në qoftë se po fle, do ta marrë veten."
¹³ Por Jezusi e kishte fjalën për vdekjen e tij. Ata menduan se thoshte për të fjeturit e gjumit.
¹⁴ Atëherë Jezusi u tha hapur: "Llazari ka vdekur.
¹⁵ Dhe gëzohem për ju, që nuk u ndodha atje, që të besoni. Por le të shkojmë tek ai."
¹⁶ Pastaj Thomai, i quajtur Binjaku, u tha bashkëdishepujve: "Shkojmë edhe ne, që të vdesim bashkë me Të."
¹⁷ Pra, kur erdhi Jezusi, pa se ai kishte bërë katër ditë në varr.
¹⁸ Betania ishte afër Jeruzalemit, rreth pesëmbëdhjetë stade larg.
¹⁹ Shumë prej judenjve kishin ardhur te Marta dhe Maria për t’i ngushëlluar për të vëllanë.
²⁰ Prandaj Marta kur dëgjoi që po vinte Jezusi, erdhi për ta takuar. Ndërsa Maria qëndroi në shtëpi.
²¹ Pastaj Marta i tha Jezusit: "Zot, po të ishe këtu, im vëlla nuk do të kishte vdekur.
²² [Por] edhe tani e di që çfarëdo që t’i kërkosh Perëndisë, Perëndia do të ta japë."
²³ Jezusi i tha: "Yt vëlla do të ngrihet përsëri."
²⁴ Marta i tha: "E di që do të ngrihet përsëri gjatë ngjalljes në ditën e fundit."
²⁵ Jezusi i tha: "Unë jam ngjallja dhe jeta. Kush beson në Mua, edhe po të vdesë, do të jetojë.
²⁶ Kush jeton dhe beson në Mua, nuk do të vdesë në jetë të jetëve. E beson këtë?"
²⁷ Ajo i tha: "Po, Zot. Unë kam besuar që Ti je Krishti, Biri i Perëndisë, që ka ardhur në botë."
²⁸ Si tha këtë, u largua dhe i bëri zë fshehtas Marisë motrës së vet, duke thënë: "Mjeshtri ka ardhur dhe po të thërret."
²⁹ Me ta dëgjuar, ajo u ngrit menjëherë dhe shkoi tek Ai.
³⁰ Jezusi nuk kishte arritur ende në fshat, por ishte në vendin ku e kishte takuar Marta.
³¹ Atëherë judenjtë, që ishin me të në shtëpi dhe që po e ngushëllonin, kur panë që Maria u ngrit menjëherë dhe doli, i shkuan pas, duke menduar që po vente te varri për të qarë atje.
³² Pastaj, kur erdhi Maria aty ku ishte Jezusi dhe e pa Atë, i ra ndër këmbë, duke i thënë: "Zot, po të ishe Ti këtu, im vëlla nuk do të kishte vdekur."
³³ Atëherë Jezusi kur e pa që ajo po qante, si edhe judenjtë që erdhën me të duke qarë, rënkoi në shpirt dhe u trondit.
³⁴ Ai tha: "Ku e keni vënë?" Ata i thanë: "Zot, eja e shiko."
³⁵ Jezusi qau me lot.
³⁶ Pastaj judenjtë thoshin: "Pa shiko sa e donte."
³⁷ Disa prej tyre thanë: "Ky që i hapi sytë të verbrit, nuk mund të bënte që as ky të mos vdiste?"
³⁸ Jezusi pra, ende i prekur thellë, shkoi te varri. Aty ishte një guvë dhe mbi të ishte vënë një gur.
³⁹ Jezusi tha: "Hiqeni gurin!" Marta, e motra e atij që kishte vdekur, i tha: "Zot, ai tashmë bie erë, sepse ka katër ditë që ka vdekur."
⁴⁰ Jezusi i tha: "A nuk të thashë që po të besosh, do të shohësh lavdinë e Perëndisë?"
⁴¹ Atëherë ata hoqën gurin. Jezusi ngriti sytë lart dhe tha: "O Atë, të falënderoj që më dëgjove.
⁴² Unë e dija që gjithmonë më dëgjon, por e thashë për turmën që është përreth, që të besojnë se Ti më ke dërguar."
⁴³ Si tha këto, thirri me zë të lartë: "Llazar, dil jashtë!"
⁴⁴ Ai që kishte vdekur doli jashtë, me këmbët e duart të lidhura me rripa qefini dhe fytyrën të mbështjellë me një rizë. Jezusi u tha: "Zgjidheni dhe lëreni të shkojë!"
⁴⁵ Pastaj shumë prej judenjve që kishin ardhur te Maria dhe kishin parë ato që bëri Ai, besuan në Të.
⁴⁶ Por disa prej tyre u larguan për tek farizejtë dhe u thanë ato që bëri Jezusi.
⁴⁷ Atëherë kryepriftërinjtë dhe farizejtë mblodhën këshillin dhe thoshin: "Ç’të bëjmë? Sepse ky njeri po bën shumë shenja.
⁴⁸ Po ta lemë të vazhdojë kështu, të gjithë do të besojnë tek Ai dhe do të vijnë romakët e do të na rrëmbejnë edhe vendin, edhe kombin tonë."
⁴⁹ Njëri prej tyre, Kaifa, që ishte kryeprift atë vit, u tha: "Ju nuk dini asgjë.
⁵⁰ As nuk e merrni me mend se është më me leverdi për ju që të vdesë një njeri për popullin dhe të mos shkatërrohet i tërë kombi."
⁵¹ Këtë nuk e tha prej vetes së vet, por duke qenë kryeprift i atij viti, ai profetizoi që Jezusi do të vdiste për kombin.
⁵² Dhe jo vetëm për kombin, por për të mbledhur në një edhe fëmijët e shpërndarë të Perëndisë.
⁵³ Që prej asaj dite, pra, ata ranë në ujdi që ta vrisnin.
⁵⁴ Prandaj Jezusi nuk ecte më hapur midis judenjve, por u largua prej andej në një vend pranë shkretëtirës, në një qytet që quhej Efraim, dhe qëndroi atje me dishepujt.
⁵⁵ Pashkët e judenjve ishin pranë dhe shumë prej asaj krahine u ngjitën në Jeruzalem para Pashkëve që të pastroheshin.
⁵⁶ Ata pra, e kërkonin Jezusin dhe thoshin me njëri-tjetrin tek rrinin në tempull: "Si ju duket? Nuk do të vijë vallë në festë?"
⁵⁷ Kryepriftërinjtë dhe farizejtë kishin dhënë urdhër që po ta merrte vesh njeri se ku ishte, të njoftonte, që ta kapnin.